Hoewel ik het onbegrijpelijk vind dat koningin Máxima, die toegang heeft tot de beste leraren van het land, een kwarteeuw na haar migratie nog altijd zo gebrekkig Nederlands spreekt, en hoewel ik elk jaar weer door plaatsvervangende schaamte ineenkrimp zodra Willem-Alexander stotterend en hakkelend een of andere tekst live moet voorlezen op televisie, ben ik verder groot voorstander van ons koningshuis.
Niet omdat ik geloof dat de Oranjes door de Voorzienigheid zijn uitverkoren om dit zompige hoekje van de wereld te bestieren, laat staan omdat ik sympathie koester voor een geslacht dat hobbymatig olifanten stroopt, steekpenningen accepteert van Amerikaanse vliegtuigbouwers, alternatieve handopleggers benoemt tot adviseur, pandjes in de Amsterdamse binnenstad opkoopt, proost met Poetin en midden in de coronalockdown een Griekse zonvakantie boekt.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nee, mijn liefde voor het koningshuis is vooral gestoeld op een systematische weerzin tegen een toekomst waarin de presidentsverkiezingen na een smerige campagne vol moddergooien worden gewonnen door Mona Keijzer die, één dag nadat ze is verhuisd naar Paleis het Loo, besluit Progressief Nederland op de terrorismelijst te plaatsen en meteen daarna een handelstarief van 100 procent invoert op de import van matcha, puur en alleen om die irritante grootstedelijke elite te etteren.
Juist in een land waarin alles met rasse schreden politiseert – elke talkshow is inmiddels links of rechts, net als de meeste steden, elektrische automerken, studierichtingen, wereldkampioenschappen voetbal, blonde schaatskampioenen; zelfs met het al te openlijk drinken van een glas melk kun je anno 2026 faliekant de mist ingaan – moeten we het laatste beetje apolitieke saamhorigheid dat ons bindt simpelweg koesteren.
Daar komt bij dat het koningshuis, met al zijn onveranderlijke tradities en paleizen en livreien van lakeien, voor een bepaalde verstilling zorgt in een verder uitermate gejaagde maatschappij. Je knippert even met je ogen en de publieke ophef over de ontvoering van een Venezolaanse dictator is alweer ingewisseld voor die over de executie van een Iraanse dictator. Je let even niet op en de woede over de Israëlische doodstraf voor Palestijnen is al lang en breed vervangen door die over een liegende staatssecretaris.
Mening, mening, mening, dagelijks een nieuwe mening, negen van de tien keer over de ontstellende schaamteloosheid waarmee Donald Trump zijn eigen rol in de Epstein-files probeert te verdoezelen. Of over hoe diezelfde Trump zonder duidelijke reden op een Derde Wereldoorlog afkoerst. Of over hoe hij handelt met voorkennis, de Navo ondermijnt, de EU beledigt, Oekraïne bedreigt. Over de zelfs voor zijn niveau wanstaltige mededeling enkel nog hiv-medicijnen aan Zambia te leveren als Amerikaanse mijnbouwbedrijven daar voortaan kobalt en koper mogen delven.
Het is te veel, het gaat te snel en juist door de gigantische omloopsnelheid van alle meningen maakt publieke ophef steeds minder indruk. Daarom pleit ik ervoor voortaan minstens een mening voor langere tijd vast te houden in het oog van de publieke storm, in de hoop dat die wel beklijft.
Bijvoorbeeld deze mening: ook twee weken nadat het nieuws bekend werd, is het nog altijd een grove schande dat koning Willem-Alexander en koningin Máxima Trump zullen vereren met een logeerpartij in het Witte Huis. Het is ongepast, dwaas, verbijsterend en kortzichtig. Het is een politieke keuze die de ranzige misdaden van een losgeslagen gek legitimeert en daarom getuigt van een compleet gebrek aan moraal.
Het is reden voor protestborden bij Huis ten Bosch met daarop de tekst: als jullie over twee weken toch die kant opvliegen, kom dan alsjeblieft niet meer terug.
Dan toch echt liever de Republiek.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant