is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
De kerstvlucht van Apollo 8 rond de maan in 1968 roept bij veel boomers meer nostalgische gevoelens op dan de landing een half jaar later met Apollo 11. Na de nachtmis – Nederland geloofde grotendeels nog – zaten ze aan de buis gekluisterd en keken ze naar de beelden van de maan en de opkomende zon die de aarde bescheen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De astronauten lazen het scheppingsverhaal voor uit het boek Genesis en commandant Frank Borman sloot af met de woorden: ‘And from the crew of Apollo 8, we pause with you, good night, good luck, a Merry Christmas and God bless all of you – all of you on the good Earth’.
De lancering van Artemis II, vandaag, was bij de Nederlandse publieke zenders niet te zien, net zomin als bij de commerciëlen.
Commentatoren Henk Terlingen en Chriet Titulaer (Apollo Henkie en Chrietje) behoorden tijdens de maanreizen tot de meest geliefde Nederlanders. Terlingen was alcoholist, maar dat wist toen nog niemand. Tussen de uitzendingen door klopte hij aan bij huizen waar drank op tafel stond en vroeg hij of hij ook een borrel mocht.
Het was het Kuifje-tijdperk. Ruimtevaart was een ontdekkingsreis, met het doel de Sovjets af te troeven. Er waren geen commerciële belangen.
Artemis lijkt meer op een nieuwe VOC, alleen dragen de ondernemers de risico’s niet. Niet Elon Musk en Jeff Bezos, de twee rijkste mensen ter wereld met grote ambities in de ruimtevaart, zijn de financiers en exploitanten van de missie, maar overheidsorganisatie NASA.
Bedrijven als Lockheed Martin en Boeing doen er hun voordeel mee, zoals ze ook miljarden verdienen aan de Oekraïne- en Iran-oorlogen. In totaal leveren de rondjes om de maan ze twee miljard dollar aan orders op. Het is de eerste aanzet tot een ruimte-economie waarvan de omzet volgens bureau McKinsey kan oplopen tot 1.800 miljard dollar in 2035.
De maan zou kunnen dienen voor de winning van grondstoffen. Daarbij wordt gedacht aan helium 3, dat wordt beschouwd als een brandstof voor toekomstige kernfusiereactoren. Een ander winbaar product is waterijs, dat kan worden omgezet in drinkwater, zuurstof en vloeibare brandstof voor raketmotoren.
Dat klinkt nogal ambitieus. Met de huidige energieprijzen is het al onrendabel om grondstoffen over een afstand van 10 duizend kilometer over de oceaan te vervoeren. Een verdienmodel om een tanker vol helium 380 duizend kilometer verderop grondstoffen te laten ophalen en die ergens voor Hoek van Holland in het water te laten plonzen, lijkt nog sciencefiction.
Dat neemt niet weg dat iemand als Trump, die het aardse Groenland niet heeft kunnen krijgen, de soevereiniteit kan opeisen over de maan of Mars en daar de 51ste en 52ste staat van de VS van kan maken.
De maan heeft vier keer de oppervlakte van de VS, Mars veertien keer. Rusland en China zijn dan ineens dwergstaten. Het ruimteverdrag uit 1967 verbiedt landen weliswaar de soevereiniteit van andere hemellichamen op te eisen, maar Trump deinst er niet voor terug verdragen op te zeggen: denk aan het klimaatakkoord van Parijs, het INF-kernwapenverdrag en binnenkort mogelijk ook de Navo.
In zijn scheppingsverhaal is hij God.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant