schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Net 20 was de Britse Arlo Parks toen ze haar debuutalbum Collapsed in Sunbeams (2021) uitbracht. De introspectieve liedjes op het grensgebied van soul en folk leverden haar de Mercury Music Prize op. Op opvolger My Soft Machine stelde de wat generieke rock vervolgens toch wat teleur.
Op Ambiguous Desire bezingt ze het nachtleven, alsof de inmiddels 25-jarige zangeres iets heeft in te halen. Welke clubs ze in haar huidige woonplaats Los Angeles heeft bezocht, is niet duidelijk, maar ze moet veel Britse jarennegentigpop en -house hebben gehoord. Dat is ook meteen een beetje het probleem met dit album: de sound is nogal gedateerd. Aangenaam, dat wel, alleen weinig origineel. Dan zetten we liever nog een oude Soul II Soul of Saint Etienne op. Een uptempo liedje als Get Go stemt dan wel weer vrolijk.
Arlo Parks
Ambiguous Desire
Pop
★★★☆☆
Transgressive Records
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant