Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Als ik sommige mensen uit mijn socialemediafeed moet geloven zijn hel en verdoemenis weer aanstaande. Ik zag iemand schrijven dat het hoog tijd werd om te gaan hamsteren. Iemand anders schreef dat het weer voelt als februari 2020 en er een vloedgolf aan zit te komen. Mij doet dit soort voorspellingen en adviezen óók denken aan de coronatijd, in die zin dat het bij veel mensen in en om de media een shakespeareaans gevoel voor drama naar boven brengt. Zo werd tijdens covid elke mutatie van het virus ontvangen alsof het een definitief onverslaanbare variant van ebola betrof.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nu staan we blijkbaar aan de vooravond van een catastrofale energiecrisis. De ergste. Ooit. Ooiter dan ooit tevoren. En erger. Erger dan de ergste erg. Eat a dick, covid. Maak je op voor ‘energielockdown’ als Van Dale’s Woord van het Jaar 2026. Thuiswerken. Verlaging maximumsnelheid. Autoloze zondagen. Beperkt vluchtverkeer. Tijdens piekuren geen AI-video’s genereren van extreem dikke katten die aan het tuinieren zijn. Handhavers gaan langs deuren om te kijken of er niet stiekem gekookt wordt op gas en of mensen wel echt samen douchen, zoals verplicht is gesteld.
Paniek, de grote verbinder. Zelfverklaard deskundigen wachten met natte lipjes en trommelende vingers tot ze weer gebeld worden door hitsige talkshowredacteuren. Een hoogleraar vertelt hoe gezond het is om naar je werk te wandelen in plaats van de auto te nemen, ook al duurt het een dag. Plaatjes van duizenden fietsers op de A1. We volgen elke dag een man die zelf een zweefvliegtuig heeft gebouwd en daarmee naar kantoor vliegt, totdat hij om het leven komt nadat hij tegen een flatgebouw is gebotst omdat hij dus helemaal niet kan vliegen. Weermannen vertellen enthousiast over de sterk verbeterde luchtkwaliteit. Nature is healing.
Tegelijkertijd ontstaat er een hardnekkige groep recalcitrante Nederlanders die het Malieveld en de Dam weken achtereen bezetten met oldtimers die de ganse dag op diesel draaien. Er komt vanzelfsprekend ook een bijzonder domme overheidscampagne, waarin beroep gedaan wordt op saamhorigheid en Memphis Depay een prominente rol speelt – die vervolgens weer in de problemen komt omdat hij zelf vrolijk door blijft vliegen. Dezelfde mensen die in coronatijd hun reclamebureau inruilden voor een zuurdesembakkerij, gaan nu ambachtelijke ligfietsen maken. Sywert van Lienden maakt een comeback met energiezuinige houtkachels.
Ondertussen is het werkelijk iedereen ontgaan dat Céline Dion in september en oktober een reeks concerten in Parijs geeft, waardoor ze wekenlang achter elkaar optreedt voor een halflege zaal. Dát is de echte, stille, ramp. Zeg niet dat ik niet gewaarschuwd heb.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant