Israëlische bezetting Net als eind vorige eeuw gaat Israël Zuid-Libanon bezetten, kondigde minister Israel Katz (Defensie) aan. In een zone langs de grens zullen alle huizen in Libanese dorpen verwoest worden, zoals in Gaza.
Israëlische soldaten bij een gemechaniseerde houwitser aan de grens met Libanon.
Na Gaza, de Westelijke Jordaanoever en de Golanhoogvlakte gaat Israël een vierde stuk land bezetten. Zoals ook al tussen 1982 en 2000 het geval was, zal het land volgens minister Israel Katz (Defensie) de „veiligheidscontrole” op zich nemen in Zuid-Libanon. Het gaat om de 850 vierkante kilometer ten zuiden van de Litani-rivier – ruwweg de helft zo groot als de provincie Utrecht.
Het te bezetten gebied in Zuid-Libanon zal volgens Katz uit twee delen bestaan. In een strook van zo’n tien kilometer diep langs de Israëlische grens komt een bufferzone waarin alle huizen gesloopt worden en bewoners niet mogen terugkeren. In dat gebied zal het Israëlische leger zich permanent vestigen. Deze aanwezigheid moet de inwoners van Noord-Israël beschermen tegen antitankraketten van Hezbollah, die een bereik van zo’n tien kilometer hebben.
Deze aanpak doet sterk denken aan de Israëlische verwoesting van Gaza, erkent Katz. Hij noemde de volledige verwoesting van de steden Beit Hanoun en Rafah dinsdag als voorbeeld van wat de Libanese grensdorpen te wachten staat.
In de rest van het gebied, tussen de Litani en de bufferzone, zullen de bewoners uiteindelijk wel terug mogen keren, maar pas als de inwoners van Noord-Israël veilig is, aldus Katz. Naar schatting zijn uit dit gebied 600.000 Libanezen vertrokken. In totaal heeft Israël meer dan 1,2 miljoen mensen verdreven.
De Israëlische maatregelen „moeten de situatie in Libanon voor eens en altijd veranderen”, stelt de minister. „We zijn vastberaden om Libanon van de Iraanse arena te scheiden, de tanden van de slang te trekken en de dreiging van Hezbollah te elimineren.”
Het innemen en bezetten van een ander land is illegaal volgens het internationaal recht, specifiek volgens artikel 2, lid 4 van het Handvest van de Verenigde Naties: alle VN-leden dienen zich te onthouden van „geweld tegen de territoriale integriteit of de politieke onafhankelijkheid van een staat”. Hoewel het verbod op gebiedsverovering een grondslag van het internationaal recht vormt, staat het de laatste jaren stevig onder druk.
Een Israëlische gemechaniseerde houwitser vuurt vanuit Noord-Israël salvo’s af op Zuid-Libanon.
Libanon is het tweede front van de oorlog in het Midden-Oosten, na Iran. De militante groepering Hezbollah schoot vanuit Libanon raketten op Israël af, wat Israël als aanleiding aangreep om het noordelijke buurland aan te vallen. Een grootschalige aanval op Libanon werd al langere tijd voorbereid, met oefeningen, de verplaatsing van grondtroepen naar het noorden en het vernietigen van Libanese landbouwgrond met grote hoeveelheden gif.
De strijd in Libanon begon een maand geleden met luchtaanvallen, waarbij inmiddels volgens het Libanese ministerie van Volksgezondheid 1.268 doden zijn gevallen. Sinds vorige week trekken Israëlische grondtroepen het buurland binnen. Woensdag waren de soldaten zo’n acht kilometer gevorderd vanaf de Israëlische grens.
Net als in Gaza doodt Israël in Libanon specifiek journalisten en zorgverleners, die weliswaar aan Hezbollah gelieerd zijn, maar waarbij Israël geen bewijs levert dat zij aan militaire activiteiten deelnemen. Als ze geen strijders zijn, is het doden van journalisten en zorgverleners een ernstige schending van het humanitair oorlogsrecht.
De vorige Israëlische bezetting van Zuid-Libanon (1982-2000) begon na een oorlog tegen Palestijnse milities in Libanon. Als reactie op de bezetting werd Hezbollah opgericht, dat nu het doelwit is van de nieuwe bezetting.
De Australische genocidewetenschapper Dirk Moses van de City University of New York schaart de Israëlische strategie in Libanon onder de noemer „permanente veiligheid”. Israël wil zijn eigen inwoners, en bij uitbreiding het hele Joodse volk, absolute veiligheid garanderen, en doet wat daar ook maar voor nodig is.
Dit streven naar absolute veiligheid betekent volgens Moses dat Israël ook anticipeert op toekomstige bedreigingen. Dit maakt aanvallen op hele bevolkingsgroepen noodzakelijk, om te verhinderen dat er uit dat vijandige volk ooit opstandelingen tegen Israël voortkomen.
In Libanon past Israël sinds 2024 de ‘Dahiya-doctrine’ toe: de massale vernietiging van infrastructuur en het vergiftigen van landbouwgrond om gebieden onbewoonbaar te maken. „Voorstanders prijzen dit als een manier om oorlogen te verkorten door de prijs voor de vijand ondraaglijk hoog te maken. Maar het schendt wel het beginsel van proportionaliteit in het humanitair oorlogsrecht”, zei Moses onlangs in NRC.
Terugblikken, extra analyses en leestips bij de laatste uitzending van de podcast Wereldzaken.