is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant.
Dikwijls zit ik met mijn wederhelft te scrollen door het aanbod van de streamers, om het na een half uur op te geven, waarna we het scrollen voortzetten op de eigen telefoon. Maar dit weekend stuitten we toch op iets aardigs. The Chair Company gaat over een vastgoedontwikkelaar die tijdens een presentatie door een stoel zakt, waarna hij verbeten op zoek gaat naar het bedrijf dat verantwoordelijk is voor zijn publieke vernedering.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De opeenstapeling van ellende, de cringy kantoorsfeer en de hopeloze koppigheid van de hoofdpersoon Ron Trosper (Tim Robinson) deden me meteen aan Wybren van Haga denken. Weinig politici op domrechts zijn zó tragisch als Van Haga, en dat terwijl de keuze toch reuze is. Het begon allemaal in 2019, toen Van Haga door de VVD werd geroyeerd. Niet omdat hij met te veel op achter het stuur werd gepakt, dat is bij de VVD eerder een aanprijzing, maar omdat hij zich als Kamerlid bleef bemoeien met zijn vastgoedbedrijf. Dat was in strijd met de interne integriteitsregels van de VVD, die er dus blijkbaar zijn.
Na het royement wilde Van Haga zijn zetel niet opgeven en werd een steentje in de schoen van Rutte(-III), die daarmee zijn nipte Kamermeerderheid verloor. Tijdens corona kwam er momentum voor Van Haga, die net als vele andere vastgoedmannen slechts een miniem economisch tegenwindje nodig had om een overheidhatende complotdenker te worden. Logischerwijs sprong hij op de bagagedrager van Thierry Baudets FvD, waarmee hij in 2021 zijn hoogtepunt bereikte met 241.193 voorkeurstemmen.
Dronken van dit succes begon hij in de zomer van 2021 zijn eigen partij, BVNL, waarna alles alleen nog maar bergafwaarts ging. Bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2023 behaalde hij geen enkele zetel, waarna hij een ‘extraparlementaire fractie’ inrichtte in een troosteloos kantoortje in Hoofddorp. Op een foto zag ik zijn drankkast beteuterd onder een systeemplafond staan. Ook in 2024 (Europese verkiezingen) en 2025 werden geen zetels gehaald. Tijdens de jongste gemeenteraadsverkiezingen stond Van Haga als 43ste (!) op de lijst van BVNL in de gemeente Voorne aan Zee. 131 mensen stemden op de partij, wat betekent dat zelfs gezinsleden en vrienden van de kandidaten liever op iets anders stemden.
In plaats van de conclusie te trekken dat er werkelijk niemand zit te wachten op Wybren van Haga en BVNL, gelooft hij dat BVNL ‘de enige echte klassiek-liberale, economisch-rechtse partij van Nederland is’. Net als VVD, FvD en JA21 dus. Ergens is het bewonderenswaardig; 99 procent van de mensen zou met het vermogen van Van Haga doen wat 99 procent van de mensen met het vermogen van Van Haga doet: lunchen en golfen. Zo niet Van Haga, die blijft maar trekken aan een dood paard, al nam hij wel afscheid als partijleider.
Deze week postte hij op LinkedIn een bericht waarin hij zich beklaagt over het ‘claimen’ van het woord progressief door de nieuwe fusiepartij PRO. ‘Is vooruitgang dus kennelijk alleen maar ultralinks en socialistisch, op een manier die aan communisme grenst?’, aldus Van Haga. Ragebait natuurlijk, maar ook een ergens aandoenlijke schreeuw in de marge.
Ik blijf maar denken: welk dieptepunt is voor Van Haga diep genoeg om de handdoek te gooien? Waar eindigt dit? Pas als BVNL meer kandidaten dan kiezers heeft? Door welke stoel is Van Haga eigenlijk ooit gezakt?
Ik heb een zwak voor koppige mensen. In zekere zin ben ik er zelf ook één. Het verschil met Van Haga is dat ik goede hoop heb dat de mensen in mijn omgeving wél op tijd ingrijpen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.