Wie wat bewaart, heeft wat – jawel, maar doet-ie er nog veel mee? Hier past, wat mij betreft, een schuchter antwoord, vooral sinds ik las over de activiteiten van andere verzamelaars.
In Volkskrant-magazine vertelden onlangs enkele verzamelaars over hun enorme collecties op het gebied van cd’s. Wilbert Mutsaers, directeur van concertorganisator Agents After All, bleek liefst 16.000 cd’s te bezitten, interieur architect Rob Guillonard kwam op 5.300 cd’s en schrijver Peter Buwalda op 5.000 cd’s – allemaal mannen van boven de 50 jaar, dé generatie van het cd-tijdperk.
Zelf behoor ik daar deels ook toe en ik snelde daarom meteen naar mijn kasten voor een eigen cd-telling. Ik kwam op ongeveer 750 cd’s, verspreid over uiteenlopende genres: 600 popmuziek, 150 klassiek, een handjevol jazz en cabaret. Niet slecht, maar klein bier vergeleken met voornoemde collecties.
Qua leeftijd – 79 jaar – behoor ik eigenlijk tot de generatie van het elpee-tijdperk. Van die collectie heb ik een deel weggedaan, maar toch nog 550 platen bewaard.
Heel mooi, heel aardig, maar wat doen deze oudere mannen met hun collecties?
In de Filmkrant las ik een weemoedig stuk van de schrijver Thomas Heerma van Voss over de kolossale collectie dvd’s die hij vier jaar geleden van zijn vader Arend Jan had geërfd. ,,Mijn vader pakte dat verzamelen aan zoals hij veel in zijn leven deed: stil en geconcentreerd.’’ Zijn interesse in muziek en boeken nam later af. ,,Maar films bleef hij kijken, meestal ’s nachts en alleen, waarna hij me soms beknopt mailde wat hij ervan vond.’’
Ook bij de drie muziekverzamelaars is mijn indruk dat ze nog veel van hun collectie genieten. Guillonard zegt zelfs: ,,Spotify komt er bij mij niet in. Ik vind dat zo’n vercommercialiseerd gebeuren, de artiesten krijgen er zo weinig voor betaald.’’ Mutsaers heeft geen bezwaar tegen streamen, maar die is dan ook jarenlang directeur van Spotify Benelux geweest.
En ik? Nu moet er een aap uit de mouw die er misschien beter in had kunnen blijven. Ik maak nog maar hoogstzelden gebruik van mijn collecties sinds ik Spotify heb ontdekt als een waar muzikaal paradijs voor de liefhebber. Guillonard heeft helaas gelijk: de artiesten krijgen te weinig uitbetaald door Spotify, maar dat weegt voor mij als egoïstische gebruiker niet op tegen het grote gemak dat Spotify biedt. Oude, lang onvindbare elpees, ook van mindere goden, zijn erbij. Heb je zin in een stoffig oudje van Fats Domino, Townes Van Zandt of Frankie Miller – een paar klikjes op je mobieltje, geen moeizaam gezoek meer in kasten, je hoeft er je stoel niet voor uit. Ook al is het geluid niet grandioos, voor mij is het goed genoeg – ik striem me een ongeluk.
Maar tegenover mijn collecties is het natuurlijk schandelijk gedrag. Het is alsof je tegen ze zegt: ik heb van jullie gehouden, zelfs jullie schrammen waren me dierbaar, maar nu is het tijd voor een nieuwe liefde. Doe ons dan maar weg, zullen ze zeggen. Maar zó zijn we niet getrouwd, want stel je voor dat Spotify ermee ophoudt. Nee, alleen de dood mag ons scheiden.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden