De brommobiel maakt een opmars door. 2025 was een recordjaar, blijkt uit cijfers van databedrijf RDC. De grootste groei zit niet langer in Amsterdam, maar in Het Gooi. ‘Ouders geven ze cadeau.’
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant. Ze schrijft met name over onderwijs.
Voor haar 16de verjaardag kreeg Bibi een mini-Citroën van haar ouders. Op de dag zelf stond het matgroene wagentje glanzend voor de deur, met een strikje op het dak. ‘Echt een heel vet cadeau’, zegt ze, terwijl ze haar schooltas op de bijrijdersstoel gooit.
Ze is net klaar met haar lessen op de International School Laren en staat op het punt naar huis te gaan, naar Eemnes, zo’n 8 kilometer verderop. Op de fiets is dat een redelijke tocht, maar met dit ding (maximumsnelheid 45 km/u) is ze er in twintig minuten.
Bibi was een van de eersten op school met zo’n wagentje. Inmiddels is dat beeld volledig gekanteld. Deze maandagochtend staan er zeker tien, rij aan rij opgesteld op het officieuze parkeerterrein pal voor de school. Tussen de overwegend grijze modellen springt tegen de ligusterhaag een mintgroene Fiat eruit.
Het aantal brommobielen, zoals Birò’s en Topolino’s, groeit in Nederland sneller dan ooit, blijkt uit cijfers die databedrijf RDC maandag publiceerde. Eind 2025 reden er bijna 32.650 rond, een stijging van 42 procent ten opzichte van 2020. Alleen al tussen 2024 en 2025 kwamen er ruim 3.600 bij – de grootste toename tot nu toe gemeten.
De groei zit niet in de grote steden, maar juist in welgestelde gemeenten. In Blaricum groeide het aantal brommobielen tussen 2020 en eind 2025 van 14 naar 74, in Laren van 22 naar 81 en in Huizen van 38 naar 122. Dat is geen toeval. ‘We zien dat brommobielen vaak worden aangeschaft door de ouders’, zegt Mirjam van der Esch, manager bij RDC.
Dat ze juist onder jongeren populair zijn, heeft volgens Van der Esch meerdere oorzaken. ‘De modellen zien er aantrekkelijker uit dan vroeger en zijn vaak uitgerust met extra’s zoals bluetooth.’ Goedkoop zijn ze niet: een nieuw exemplaar kost tussen de twaalf- en vijftienduizend euro.
‘Ik heb deze deels zelf betaald door ervoor te werken’, zegt een jongen van 17 met strak geföhnd haar, leunend tegen zijn mini-bolide. Hij wil niet met naam in de krant. ‘Mijn ouders hadden een oudere, zo’n Birò. Die heb ik ingeruild en het verschil zelf betaald. 6.600 euro. Valt mee.’ Of er thuis nog meer auto’s staan? ‘Vijf.’ Dan loopt hij weg. ‘Lang verhaal.’
Conrector Leon Laagwater ziet de brommobiel al jaren in populariteit toenemen. ‘Het begon met de invalidenwagentjes’, zegt hij. ‘Ook waren er wat leerlingen met een eigen auto, maar als je nog geen 18 bent, moet er een chauffeur naast zitten. Dat hoeft bij zo’n brommobiel niet.’ Na het behalen van je bromfietsrijbewijs mag je er vanaf je 16de in rijden.
Er zijn inmiddels zo veel wagentjes dat de school nadenkt over extra parkeergelegenheid op eigen terrein. ‘We willen overlast voor de buurt voorkomen’, zegt Laagwater. ‘Dat is onze grootste zorg.’
Of het ook een statussymbool is? ‘Vast wel’, zegt hij, terwijl hij naar achteren knikt, waar een rij strak gepoetste Vespa’s bij de fietsenstalling staat opgesteld. ‘Vroeger had je allemaal verschillende brommers. Nu heeft iedereen een Vespa.’ De gemiddelde puber, blijkt maar weer eens, is trendgevoelig.
Hoewel de leerlingen vooral voordelen zien in het gebruiksgemak, wijst Jeroen de Liefde, specialist in kleine elektrische vervoersmiddelen bij de RAI Vereniging, op een ander aspect: meer dan 80 procent van de brommobielen die tot nu toe in 2026 zijn verkocht, is elektrisch. ‘Dat zien wij als een positieve ontwikkeling’, zegt hij.
Waar het volgens hem nog wringt, is dat niet voor alle gebruikers duidelijk is dat ze zich aan de bromfietsregels moeten houden. ‘Daardoor belanden brommobielen soms op het fietspad, wat tot verkeersonveilige situaties kan leiden.’ Dat roept een bredere vraag op: waar hoort de brommobiel eigenlijk thuis? Op de weg zijn ze traag, op het fietspad nemen ze relatief veel ruimte in. Het voertuig is de zoveelste toevoeging aan de wirwar van verkeersmiddelen, naast fatbikes, bakfietsen en andere e-bikes.
In Amsterdam worden de regels inmiddels aangescherpt. Brommobielen moeten daar, net als auto’s, parkeergeld betalen buiten de eigen wijk en zijn sinds dit jaar niet meer welkom op veerponten. Volgens RDC heeft dat direct effect. Tot het najaar werden er in Amsterdam nog ruim 150 brommobielen per maand geregistreerd. Daarna zakte dat binnen enkele maanden naar nog geen 60.
De opmars van de mini-auto leidt ook tot verdeeldheid onder leerlingen. Een groepje dat lachend het plein oploopt, heeft een uitgesproken mening over de brommobiel: ‘Je bent echt een sukkel als je er een hebt’, roept de langste van het stel, terwijl hij zijn beugel bloot lacht. ‘Net een bejaarde toch? Die dingen gaan echt traag.’ Zijn vriend knikt. ‘Maar het is wel handig als je iemand kent die er een heeft, want die kan je dan heen en weer brengen.’
Een meisje vult aan: ‘Alleen kakkers hebben er een. Van die leerlingen met rijke ouders en een veel te groot huis.’ Ze kennen iemand op school die én een Vespa én een Biró kreeg voor zijn verjaardag.
De ouders van Bibi gaven haar een brommobiel uit veiligheidsoverwegingen, zegt ze. Het idee dat hun dochter in het donker alleen naar huis zou fietsen, vonden ze maar niets. ‘Vooral mijn vader niet.’ Zelf ziet ze vooral het praktische voordeel: ze zit altijd droog. ‘Dat ding heeft me echt mega geholpen, zeg maar, met de regen en de sneeuw.’ In de zomer pakt ze weer de fiets.
Haar vriendin Feline, die naast haar staat en ook een brommobiel voor haar verjaardag kreeg, zegt dat ze hem volgend jaar gewoon meeneemt naar Amsterdam als ze gaat studeren. Bibi knikt. ‘Als ik even naar Amsterdam wil na school, is dit kleine bakje echt top. Je kunt ’m overal neerzetten.’
Ze start de motor en zoeft weg, net voordat er een hagelbui losbarst. Over twintig minuten is ze thuis. Droog.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant