Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Luister, ik beloof als dit voorbij is wat minder frequent over mijn scrotum te schrijven. Maar ik kan er nu, letterlijk, even niet omheen. Een paar dagen geleden heb ik mijn allereerste dickpic ooit gestuurd. Het heeft 43 jaar geduurd (minus het aantal jaren dat je redelijkerwijs moet aftrekken: laten we grofweg zeggen dat jongens pas dickpics versturen als ze 16 zijn. En dat er tussen mijn 16de en 24ste geen mobiele telefoons met fatsoenlijke camera’s bestonden. Bovendien begon het echte dickpictijdperk pas rond mijn 32ste. Dus in feite heeft het eigenlijk maar 11 jaar geduurd), maar afgelopen week was het zover. Niet naar mijn vrouw en niet naar een andere vrouw. Maar naar mijn beste vriend en zijn broer, met wie ik in een appgroepje zit (of zat... even checken... ja, ik zit er nog in).
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Er is natuurlijk nooit een excuus om een foto van je penis te sturen naar mensen, behalve in dit geval. Deze dickpic diende als bewijs. We hadden een etentje gepland, maar de liesbreukoperatie gooide roet in het eten. In de liesbreukfolder stond dat ik na de operatie nog ‘enkele dagen’ pijn zou kunnen ervaren en dat kon opvangen met pijnstillers.
Wat er ook stond, was dat zich een bloeduitstorting in en om mijn scrotum zou kunnen vormen. ‘Trek een strakke onderbroek aan’, was daarbij het advies. Ten eerste: trek zelf een strakke onderbroek aan. En ten tweede: ze hadden wel even kunnen zeggen dat je nog zeker een week het gevoel kan hebben alsof Dwayne ‘The Rock’ Johnson je in je kruis grijpt. Ik voelde me dus te ellendig om uit eten te gaan.
‘Beterschap!’, stuurde mijn bestie. ‘Dank’, antwoordde ik, ‘ik zal zo meteen nog even een foto van de Balzak des Doods sturen.’ Dit is misschien geen consent, maar mij kan niet verweten worden dat ik niet gewaarschuwd heb. Daarna maakte ik met veel moeite een foto en stuurde die naar de appgroep. Je ziet een trainingsbroek die halverwege mijn dijen hangt en daarboven, tja, gewoon een bolle, paarse balzak.
De penis zelf staat er niet geheel op (en, klein detail, is niet erect), omdat ik dit natuurlijk voor het eerst deed. Het doel was dan ook niet erotiseren, maar informeren. ‘Dit wil ik niet zien’, zei mijn vriend. ‘Ik had net een presentatie waarbij ik mijn scherm deelde’, ging hij verder. Mijn maag zakte ineen. Uiteraard overkomt mij dit. Eén klein dickpicje en gelijk de carrière van mijn beste vriend verwoest.
‘Gelukkig stond deze niet open’, besloot hij en ik kon weer ontspannen onderuitzakken. Van zijn broertje heb ik echter nimmer meer iets vernomen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns