De lezersbrieven! Over de samenwerking tussen GroenLinks en PvdA, azijnpissen, herleving van een oude socialistische strijdkreet, e-bikes, de Trump-omschrijving van Frits van Oostrom en een stok in de broek.
Het valt me op dat de berichtgeving over de verkiezingsuitslag van GroenLinks-PvdA (nu Progressief Nederland) vaak gaat over de moeite om samen één partij te vormen. Graag bied ik een tegenwicht. In gemeente het Hogeland, grenzend aan de Waddenzee, heb ik de ervaring dat er al enkele jaren een prettige samenwerking is.
Vorige zomer hebben we een luistercampagne gehouden met een in rood en groen beschilderde campagnekeet op wielen, om van de inwoners te horen hoe zij denken over de gemeente en of ze ideeën hebben hoe zaken aan te pakken die minder goed gaan. Een groot aantal bevindingen hebben we in ons verkiezingsprogramma opgenomen.
En het is gelukt om de grootste te worden tijdens de laatste verkiezingen. Vóór de lokale partij GemeenteBelangen het Hogeland. Ook in buurgemeente Eemsdelta is GroenLinks-PvdA de grootste geworden. Het kan wél.
Amy Dekker, Zuidwolde
In het artikel over de forse groei van het aantal elektrische fietsen in Nederland wordt, vooral voor jongeren, gepleit voor het fietsen op de ecostand, want dan blijf je fit. Het is een beetje als met de smartphone, je kunt terecht veel zorg en kritiek hebben op het gebruik ervan door jongeren, maar het gaat niet meer weg.
Laten we relativeren, als jongeren met meer plezier tegen de wind in naar en van school fietsen, zien ze langere pleziertochtjes mogelijk ook wel zitten. Mijn volwassen dochters fietsen amper, mede vanwege de ‘traumatische’ fietservaring van vroeger. Zelf fiets ik met meer plezier meer kilometers omdat ik desgewenst de turbostand heb. Fietsen, buiten zijn, frisse lucht, beweging, sowieso genieten!
Frits Sitvast, Amstelveen
Johan Huizinga staat bekend als geschiedwetenschapper die beeldend schreef, met aandacht voor sfeer en emotie. Zo wilde hij de beleving van mensen weergeven, wat zoveel meer is dan een feitelijke beschrijving. Frits van Oostrom toont zich in zijn essay en lezing over Johan Huizinga en Amerika als diens leerling. In een prachtige analyse van maar liefst 3.500 woorden introduceert hij terloops de nieuwe titel voor de Amerikaans president: ‘Hij wiens naam vandaag nu maar eens niet genoemd moet worden.’
Paul Ruis, Amsterdam
Is het een idee om, zoals in de jaren zeventig (ik werkte toen in een van de Utrechtse ziekenhuizen), gedetineerden met een stok in de broek een bezoek te laten afleggen? Dat bemoeilijkt het weglopen, zoals onlangs in Roermond en Utrecht. Ik kende het verschijnsel niet en toen ik daar voor het eerst mee werd geconfronteerd, waren mijn woorden: ‘U heeft vast iets heel erg aan uw been...’ Totdat ik doorhad (de man had twee bewakers bij zich!) dat het om een gedetineerde ging. Misschien handig om dat weer in te voeren?
Josien ‘s Gravemade, Koudum
Zo, klaar met het azijnpissen over het logo en de nieuwe naam Progressief Nederland? Kan de fusiepartij zich gaan bezighouden met het benoemen en oplossen van de grote problemen van dit land; woningnood, kloof tussen arm en rijk, vergrijzing, milieuverontreiniging, klimaatverandering, intolerantie, ongelijkheid, drugscriminaliteit, eenzaamheid en integratie.
Niet met slappe reacties en gespeelde verontwaardiging op populistische en radicaal-rechtse partijen en hun gemakkelijke oplossingen door feiten af te doen als fabels, fabels tot feiten te verheffen en minderheden tot oorzaak van al het negatieve te bestempelen.
Maar met een eigen, oprechte politiek voor die miljoenen progressieve kiezers én weglopers. Met integere, intelligente politici en oplossingen die vragen om kennis, kunde en ja, ook offers. Dan is het logo voor het nieuwe tuincentrum Bloemenrijk snel vergeven.
Iris van der Putten, Cromvoirt
Voor eens en voor altijd duidelijk: PRO-letariërs aller landen, verenigt u. Helder toch?
Bertina van Leen, Purmerend
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant