Ironische objecten een typisch ninetiesding? Tijdloze charme, vinden degenen die zich thuis omringen met humoristische vondsten en gekke vintage props. Het is hun kleurrijke reactie op alles wat riekt naar prikkelarme, functionele eenheidsworst.
Door Gidi Heesakkers
Fotografie Krista van der Niet
‘Hoezo zou je het allergrootste object in je huis, de bank, grijs laten zijn? Ik heb al tien jaar een obsessie met de kleur groen.
Toen we een housewarming gaven, was de opdracht aan de gasten: kom in je lievelingskleur. Voor dat feest maakte ik deze groene handschoenen en sloffen.
‘De kikker die op de kist staat, vond ik op vakantie in Frankrijk in een kringloop. Het is een knuffel die eeuwig depressief kijkt, maar toch ook iets geruststellends in zijn blik heeft. Dat vind ik grappig.
Een tijdje terug heb ik wel een kikkerstop ingelast. Ik moet niet dat gekke kikkervrouwtje worden.
‘Ik noem mijn stijl ‘kinderkamer on acid’. Ik gebruik graag de vrolijke, kleurrijke esthetiek van de kinderafdeling. Het is toch een raar misverstand dat alleen kinderen plezier hebben?
Het is gewoon veel leuker om een gieter te hebben in de vorm van een dinosaurus dan een saaie bruine.
‘De drietand in de hoek is een overblijfsel van een huisfeestje met als thema Age of Aquarius.
De handgeschilderde Sonic-bloempot hebben Julien en ik gekregen voor ons huwelijk.
Die raketsloffen zijn voor gasten met kleine voeten, want wij passen ze zelf niet.
‘Alle objecten die je in huis haalt, alle kleren die je aantrekt; het is een kans om jezelf uit te drukken, een kans op iets kleurrijks. Ik vind het vreselijk dat de wereld steeds grijzer wordt en dat alles beige is.
Ik probeer daar elke dag iets tegenin te brengen. Mensen denken soms dat je een kleuter bent. Nou, dat is dan maar zo.’
‘Voor mijn 29ste verjaardag kreeg ik deze ijshoorn van vrienden. Ik ben op een vervelende datum jarig, tussen sinterklaas en kerst, en ik had het idee dat ik groots moest uitpakken om mensen in die periode naar mijn feest te lokken.
Buiten sneeuwde het, binnen gaf ik een tanning salon party, met zonnebanklampen, uv-brilletjes en de verwarming hoog; een héél milieuvriendelijke verjaardag!
‘Om middernacht kwam mijn vriend Ruben ineens binnen met dit ijsje. Hij had ’m via Marktplaats opgehaald bij een mevrouw.
Zij dronk veel cola en gebruikte hem als colablikjesprullenbak.
‘Het is een superdesignobject, maar uit een andere tijd, minder functioneel, een beetje aftands. Ik ben fan van de snackbaresthetiek, daarom kreeg ik ’m.
‘Hij heeft altijd prominent in de woonkamer gestaan, wat met onze rode vloer sowieso nogal een eclectisch gebeuren is. Overal is wat te zien, aan elke muur hangt wat.
We zijn hier komen wonen toen we halverwege de 20 waren. De laatste tijd probeer ik soms wat meer volwassen keuzes te maken en spullen in huis te vervangen voor iets van betere kwaliteit.
Daar had ik het laatst over met een vriend. Die zei: ‘O, dus dat ijsje kan er ook weleens uit.’ Maar het ijsje blijft gewoon hoor.0
‘Voor mijn werk was ik in Milaan. Daar kwam ik terecht in een leuk warenhuis van twee dames, Spazio Meta.
Zij verwerken materialen die één keer gebruikt worden door grote modehuizen in fotoshoots en runway shows, van lampen en rode lopers tot decorstukken.
Zij verwerken materialen die één keer gebruikt worden door grote modehuizen in fotoshoots en runway shows, van lampen en rode lopers tot decorstukken.
‘Hij is in 2020 gebruikt voor een campagne van Gucci. Volgens mij heb ik er 60 euro voor betaald.
‘Ik heb wel even mijn partner gebeld, om te vragen of-ie mee mocht. Toen begon de ellende.
Vol enthousiasme had ik die kool gekocht, maar nu stond ik op donderdagavond met een breekbaar kunstobject ergens op de stoep in Milaan. De eerste uitdaging was ’m naar het hotel vervoeren, daarna moest ik er nog een doos voor fabriceren, want de volgende ochtend vloog ik naar huis.
Waar ga je op donderdagavond een gigantische kartonnen doos vinden? Hij woog 19,8 kilo, bleek op het vliegveld – 20 kilo was de max.
‘Bijna niks in ons huis is nieuw. Ik wil zo min mogelijk nieuwe spullen de wereld in helpen. Ik hou van ambachtelijk gemaakte objecten waar je vrolijk van wordt, die onverwacht klein of groot zijn en die je niet zo vaak tegenkomt, zoals de lichtbak van Chin. Ind. Rest. Lotus die ik bij de kringloop vond.
Een beetje verrassing is wel belangrijk. Het moet niet te veel mancave worden. Een neonbord waar een biertje op staat vind ik dan weer niet leuk.’
Voor nostalgie was geen tijd in de jaren negentig, het decennium van technologisch designoptimisme. Zouden we nu niet juist weer wat van dat opbeurende vooruitgangsgeloof kunnen gebruiken?
Ontwerper Marcel Wanders (62) zit lekker in zijn vel. Bij de verjaardag van zijn doorbraakontwerp, de Knotted Chair, geeft hij wat favorieten prijs, en een levenswijsheid: ‘Geluk definieert zich voor mij door de mate waarmee je kunt leven met onzekerheid.’
Uitvergroot, opgeblazen of met een humoristische knipoog naar de jaren negentig. Misschien niet ieders smaak (meer), maar opvallen doen deze spullen, plekken en ontwerpen geheid.
Source: Volkskrant