is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
We hebben de wereld gewaarschuwd. We zeiden dat hij ankerloos is, dat hij twee decennia zonder kompas door de Nederlandse politiek heeft genavigeerd, dat hij zijn partij ideologisch heeft uitgehold en daarna de rest van het land.
Dat hij een trapezeartiest is die een ijzeren staaf tot hoefijzer kan buigen, met de blote hand, en dat dit heel knap is maar ook tot kwalijke allianties leidt en tot diepongelukkige mensen in het land, en dat je er daarom best vaak ‘Moet dit nou?’ bij denkt.
Dat hij heus wel opvattingen heeft, dat is het probleem niet, er is veel waar hij in gelooft, maar dat er bij hem iets fundamentelers ontbreekt: een kern, een richtingaanwijzer, het vermogen om te lijden onder de consequenties van zijn keuzes.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De wereld wilde hem toch hebben. En nu staan ze verbluft toe te kijken hoe Mark Rutte zich kronkelend aan de voeten van Donald Trump werpt. Zijn waardigheid en de Navo liggen er in cadeaupapier verpakt naast. Ze zien hem piepend kwispelen als een puppy en ‘Daddy’ zeggen, en sms’jes sturen waarin hij Trumps raadselachtige handelingen als ‘truly extraordinary’ prijst. Ze zien hem fabuleren dat Trumps illegale Iran-oorlog zonder plan, zonder routekaart en zonder voorzien einde ‘de hele wereld veiliger’ zal maken. Ze zien hem liegen dat de Amerikaans-Israëlische expeditie in het Midden-Oosten niet in Trump is opgekomen als poepen, maar wekenlang gedegen is voorbereid en dat de Amerikanen dit helaas niet hebben kunnen delen met hun Europese bondgenoten omdat dit het verrassingseffect zou hebben verpest. Ze horen hem zeggen dat hij hoopt dat Amerikanen weer op Trump zullen stemmen, de man die ons veilig houdt.
Wij denken: ach ja natuurlijk, Rutte. Wij kennen niet anders. Het geslijm met dan weer Geert Wilders, dan weer Kees van der Staaij, dan weer een andere willekeurige gek die nodig is om te overleven. We kennen de sms’jes, het ge-hai en ge-hoi, de jokkenbrokkerij, het selectieve geheugen, de rookmachine die aangaat als er iets weggemaakt moet worden – alles met onverwoestbare blijmoedigheid gebracht en met het excuus dat het functioneel is.
De internationale journalisten hebben het netjes genoteerd toen hij begon, over teflon en over het gemak waarmee ego en eigenwaarde aan de kant worden gezet als er een extremist moet worden gepaaid, maar je moet het meemaken om het te snappen. Vandaar de verse verbijstering. El País spreekt van vergüenza, schaamte, voor Rutte. In The Daily Beast heet hij ‘Trump suck-up Nato chief’. The New York Times citeert een keur aan bezorgde diplomaten die zeggen dat Rutte grenzen overschrijdt nu hij zich opwerpt als cheerleader van een oorlog die haast niemand van de alliantie die hij vertegenwoordigt steunt. In de Financial Times vraagt een columnist zich af ‘What is Mark Rutte smoking?’ (Het antwoord daarop is overigens: niks bijzonders. De man is matig in zijn consumptie.)
Omdat je bij Rutte nooit zeker weet of het beschamend of briljant is, voerde de Volkskrant deze week Nederlandse oud-diplomaten op die voorspelden dat iedereen Rutte over vier jaar dankbaar zal zijn. Ik noteerde het: ‘iedereen’, met een vraagteken erachter.
In mijn verzameling opschrijfboekjes heb ik een boekje met de actieve herinneringen van Mark Rutte. Ik ging erin bladeren. De bladzijden zijn blanco.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant