En deze week ook: een heerlijke ruimtereis met astronaut Ryan Gosling en een op momenten droevige, maar óók warme film over leven met tourette. Een overzicht van onze vier- en vijf sterrenrecensies.
Wie wel eens klaagt over het gebrek aan originele romantische komedies, kan toe met het heerlijk eigengereide Pillion (****), over de relatie, machtsverhoudingen en ontluikende liefde tussen een dominante motorrijder en zijn bedeesde vriend. Deze bdsm-relatiekomedie is fijnzinnig, cartoonesk en onverwacht lief. Zelf een orgie in de natuur oogt hier zoet. Lees de recensie.
In de integere, ingetogen documentaire Mijn woord tegen het mijne (****) gaan vijf mensen die stemmen horen in gesprek met een psychiater, waarbij de stemmen alle ruimte krijgen. Zo ziet de kijker een tamelijk zeldzame glimp van wat zich afspeelt in hun hoofd. Soberheid is daarbij het sleutelwoord: juist door weinig in beeld te brengen, maar door vooral te luisteren, laat de film iets ‘zien’ dat zich maar moeilijk laat vangen. Lees de recensie.
In het geslaagde biologische drama I Swear (****) volgen we de 15-jarige John, een Schots jochie uit het arbeidersmilieu met een hevige variant van het tourettesyndroom. Zo’n door het lot geplaagd arbeidersgezin uit de jaren tachtig leent zich perfect voor droevig, maar soms ook verrassend warm kitchen sink-realisme. Grootste bezienswaardigheid is de technisch virtuoze en charismatische hoofdrolspeler Robert Aramayo, die over een verbluffend arsenaal aan tics en vloeken beschikt. Lees de recensie.
Een blockbuster met een vrolijke, ontegenzeglijk eigen identiteit: die kunnen we best even gebruiken. In Project Hail Mary (****), een verfilming van de gelijknamige roman, wordt het voortbestaan van de mens bedreigd. Regisseurs Phil Lord en Christopher Miller brengen overbekende filminvloeden samen tot een frivool en jolig geheel met een verbazingwekkende samenhang. De altijd leuke Ryan Gosling speelt een scheikundeleraar die op een mysterieuze ruimtemissie gaat. Lees de recensie.
Had hij maar meer tijd. Mariano De Santis (Tony Servillo) heeft nog zes maanden voordat hij president af is. Is dat genoeg tijd om besluiten te nemen die over leven en dood gaan? Over die vraagstukken gaat La Grazia (****), de nieuwste film van La grande bellezza-regisseur Paolo Sorrentino. De Santis is een typisch Sorrentino-personage, dat Servillo net zo goed past als de pakken die hij draagt. Zijn uitgestreken gezicht werkt perfect voor de milde ironie die soms in de scènes sluipt. Lees de recensie.
Tony Kiritsis (Bill Skarsgård) voelt zich genaaid. Hij heeft een stuk land gekocht, maar kan de aflossing niet meer betalen sinds zijn hypotheekverstrekker een truc heeft uitgehaald. Of Kiritsis’ woede terecht is en hoe het precies zit met zijn lening, wordt nooit helemaal duidelijk in Dead Man’s Wire (****), een geslaagde comeback van regisseur Gus Van Sant. In zijn film toont Van Sant vooral de opmerkelijke gevolgen: op 8 februari 1977 kidnapt Kiritsis drie dagen lang zijn hypotheekadviseur. Lees de recensie.
Je zou het misschien niet zeggen, maar Porte Bagage (****) is toch echt het speelfilmdebuut van Abdelkarim El-Fassi en Asma El-Fassi. Een razendknappe prestatie, want de warme, geestige film is een soepel geregisseerd drama met sterk acteerwerk én een eigenzinnige toon. Die toon zit ‘m vooral in de laconieke humor, maar zeker ook in fraaie observaties over familierelaties. Lees de recensie.
We moesten er even op wachten, maar er is dan eindelijk een verfilming van Joe Speedboot (****), de bestseller van Tommy Wieringa uit 2005. Hoofdpersoon in het verhaal is Fransje (acteertalent Daan Buringa), een hoogst eigenzinnig joch met een dwarslaesie, die een diepe vriendschap sluit met de nog veel wildere Joe (Tobias Kersloot). De momenten waarop de kijker mag voelen wat Fransje voelt, behoren tot de beste in de film. Regisseurstalent Sam de Jong bewijst dat hij ook een film voor een breder publiek kan maken. Lees de recensie.
Wat betekent het om vrouw te zijn? In Sound of Falling (*****), de tweede speelfilm van Mascha Schilinski, worden de onzichtbare verbindingen tussen vrouwenlevens in vier verschillende tijdlijnen ontrafeld. Weerkaatsingen, spiegelingen en rimpelingen vormen een beeld van wat het betekent om vrouw te zijn, al suggereert het woord ‘beeld’ iets dat compleet is. Schilinski’s film gaat juist over een gevoel van incompleetheid. Over de belevingswereld van de vrouw als onherroepelijk gefragmenteerd. Lees de recensie.
Het is onmogelijk om níet te worden meegesleurd door de draaikolk die The Testament of Ann Lee (****) is. De film van regisseur Mona Fastvold is biografie, musical, dansfilm en heiligenleven ineen. Het resulteert in een onvergetelijke fysieke ervaring, die voortdurend ontroert en vervreemdt. Hoofdrolspeler Amanda Seyfried is een spektakel op zichzelf. Lees de recensie.
De intriges in de Russische politiek na de val van het communisme zijn een fascinerend schouwspel in The Wizard of the Kremlin (****), waarin regisseur Olivier Assayas een effectief beeld schetst van het brein achter de machtspolitiek van Vladimir Poetin (hier gespeeld door, jawel, Jude Law). Dat doet hij vooral door in te zoomen op Vladislav Soerkov, een voormalig tv-producent die zich ontpopt tot de belangrijkste strateeg achter Poetins beleid. Tot hij een paar jaar geleden ineens verdween van het wereldtoneel. Lees de recensie.
Regisseur Anne de Clercq baseerde haar film Paaz (****) op de gelijknamige, autobiografische bestseller van Myrthe van der Meer. Zowel in het boek als in de film wordt een uitstekende balans gevonden tussen komedie en ernst. Dat is zeer welkom, in dit verhaal over een jonge vrouw die op een psychiatrische afdeling belandt. Ook hoofdrolspeler Gaite Jansen treft precies de juiste toon: ze maakt gebruik van haar excellente komische timing, maar dat gaat nooit ten koste van het personage. Lees de recensie.
Het overdonderende EPiC (****) is een magnifieke collage van nooit eerder uitgebracht concertbeeld van Elvis Presley. Alsof de beelden nog niet prachtig genoeg zijn, klinken Elvis en zijn band dankzij geweldig restauratiewerk ook nog eens enorm overdonderend. Dat hebben we te danken aan regisseur Baz Luhrmann, die tijdens zijn research voor de film Elvis uit 2022 stuitte op een vracht aan filmblikken met onuitgebracht beeld en geluid. Lees de recensie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant