De nieuwe naam legt de nadruk op de progressieve kant van de linkse zaak. Dat is, gezien de concurrentie, niet zonder risico.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Een nieuwe partij beginnen is in Nederland een stuk eenvoudiger dan er twee laten fuseren. Daar hebben we die zeventien fracties in de Tweede Kamer aan te danken. Kabinetten worden daardoor steeds lastiger te formeren en de oppositie is zo veelkleurig dat die ook weinig meer voor elkaar krijgt.
Er zijn altijd redenen te bedenken waarom partijen zoveel van elkaar verschillen dat ze echt per se hun eigen weg moeten blijven gaan. Vaak ook zitten ego’s in de weg. Alleen al daarom is het knap dat deze generatie bestuurders van GroenLinks en PvdA eindelijk doorzet en het al jarenlang sluimerende plan om samen te gaan tamelijk stoïcijns doorzet. Het resultaat lijkt een grote, springlevende democratische beweging te worden, met meer dan honderdduizend leden en een gezonde honger naar macht. De diepste drijfveer achter de fusie blijft het diepgekoesterde verlangen om voor het eerst sinds 1998 weer eens de leidende partij te zijn in een kabinetsformatie.
Na het samengaan van de fracties in de Eerste en de Tweede Kamer werd donderdag met de keuze van de nieuwe naam de laatste hobbel op weg naar de definitieve fusie genomen. Iedereen begreep meteen waarom er maanden over is beraadslaagd, want ‘Progressief Nederland’ is niet zonder risico. In een beweging die sociaal-economisch vooral links wil zijn en in sociaal-cultureel opzicht progressief, legt in elk geval de naam nu de nadruk op dat laatste.
Bij de vraag of daarmee de weg naar het Torentje openligt, moet worden meegenomen dat er in de strijd om de kiezers geduchte concurrentie zal zijn van die andere progressieve partij die die weg zojuist voor het eerst heeft gevonden en dus voorlopig het initiatief in handen heeft. Om zich van Rob Jetten te onderscheiden zal PRO-voorman Jesse Klaver het vooralsnog vooral van het linkse deel van zijn profiel moeten hebben: verzet tegen de bezuinigingen op de zorg en de sociale zekerheid en de manier waarop het kabinet de lasten verdeelt.
Zijn uitgangspositie is tamelijk gunstig, nu de rechterflank van het parlement in steeds meer splinters uit elkaar spat en ook in regeringskringen steeds luider de conclusie klinkt dat de fusiepartij de enige werkbare route biedt naar meerderheden in Eerste en Tweede Kamer. Als Klaver het goed speelt, kan hij zijn PRO nu maximaal gaan profileren.
Daarmee heeft hij ook grotendeels in eigen hand of de naam nog lang onderwerp van gesprek blijft. Bij die vorige grote fusie, een halve eeuw geleden, viel het land ook heus niet meteen in katzwijm van de naam Christen-Democratisch Appèl. Het was slechts aan het grote politieke succes van Dries van Agt en Ruud Lubbers te danken dat het debat daarover niet nog jarenlang voortwoedde.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant