De verkiezingsposters voor de gemeenteraadsverkiezingen zijn alweer uit het Rotterdamse straatbeeld verdwenen. De raadsleden met pennen, sleutelhangers en lekkers zijn er ook niet meer te vinden. De campagne kwam laat op gang deze keer, maar de laatste dagen gaf het koortsachtige geflyer de stad iets vrolijks. En er viel regelmatig wat te lachen.
Verkiezingshumor in het straatbeeld gaf de dag glans. Neem de posters voor de VVD, die ervoor koos om de kandidaten zó close up te fotograferen dat zelfs een niet onknappe wethouder eruit zag als Barbapapa. Hoe je met zulke onflatteuze foto’s kiezers denkt te trekken was niet duidelijk. Hoe dan ook, deze enorme gezichten van tal van onbekende VVD’ers vrolijkten vooral de rijkere wijken op.
Leefbaar Rotterdam had al op andere wijze de randjes opgezocht. Je ziet het campagneteam gniffelend voor je. Op hun posters stond namelijk de tekst: „Rotterdammers eerst”. Het was hopen voor de partij dat anderen zouden toehappen. Gelukkig voor Leefbaar deden ze dat gretig. Al ruim vijf weken voor de verkiezingen appte een prominente D66’er me: „Waarom is dit geen relletje?”
Tja, waarom ook niet?
De Leefbaar-borden leverden geestige filmpjes op, heel welkom in verder sombere tijden. Wethouder Chantal Zeegers (D66) paradeerde bijvoorbeeld gehuld in een parka en op hakken op de Coolsingel, in haar hand een wollig microfoontje. Buiten beeld werd de vraag gesteld: Chantal, wat vind je nou van die borden? Zeegers vond de borden met daarop volgens haar „Temu Trumptaal” uiteraard niets. Oude prak! „Daar zitten Rotterdammers gewoon niet meer op te wachten, weet je wel.”
En dat gaf Leefbaar-wethouder Ronald Buijt weer een fijne kans om te reageren op de ‘ophef’. Hij zei dat voor zijn partij de Rotterdammer gewoon op plek 1 staat, „waar je wieg ook heeft gestaan”. Zíj moeten voorrang krijgen op een woning boven mensen van buiten. En daarmee bedoelde hij uiteraard geen expats maar de statushouders die Rotterdam van het Rijk moet huisvesten.
Buijt was grappig als acteur, zoals in het filmpje waarin hij onhandig komt aanlopen, ook weer op de Coolsingel, aktetasje in zijn hand. Zijn oog valt dan quasi toevallig op een verkiezingsbord van GroenLinks-PvdA met een Arabische tekst. Hij drukt zijn neus bijna op het bord en steekt dan vertwijfeld de armen in de lucht – de Rotterdammers zijn eerst, maar ze moeten uiteraard wel allemaal Nederlands spreken.
Faouzi Achbar, de Denk-wethouder die normaal weinig over persoonlijke zaken loslaat, liet in de afgelopen periode wél iets van zijn passies zien. Dat blijkt onder meer kleding te zijn. Want op een campagnefilmpje kwam hij steeds in een andere outfit stralend de hoek om, alsof hij een modeshow liep. ‘Weekly fit’, was de boodschap aan de kiezer. Oké!
GroenLinks-PvdA stond met grote, groene banners op verschillende markten om iedereen met een zoet presentje een gezegende ramadan te wensen. Ook deze partij heeft grappige filmpjes, zoals die waarin Jeroen Postma (PvdA) en Mina Morkoç (GroenLinks) om beurten de Rotterdammer toespreken: Links de grootste in Rotterdam? Het kan! Postma: „En daar hebben we jouw hulp bij nodig!” Morkoç: „En je geld!”
Nu is het helaas weer uit met de pret. Volgende week wordt de oude gemeenteraad uitgezwaaid. Twee dagen later de nieuwe geïnstalleerd. En dan gaan ze weer vier jaar aan het werk. Voor de Rotterdammer. De oude en de nieuwe. Waar hun wieg ook moge hebben gestaan.
Sheila Kamerman doet wekelijks ergens vanuit Nederland verslag