is popredacteur van de Volkskrant.
Hoe herdenk je de ene oorlog als de andere nog woedt? Het Nationaal Comité 4 en 5 mei staat voor een steeds lastigere opdracht. Dat werd pijnlijk duidelijk toen uit documentaire IJsland: de ontsnappingspoging van Abel en Sef, te zien op website 3voor12, bleek dat het Comité de kandidatuur van rapper Sef als Ambassadeur van de Vrijheid in een laat stadium had ingetrokken.
De Bevrijdingsfestivals op 5 mei zijn een groot goed, want ze zijn een toegankelijke (gratis!) manier om door het hele land de populairste artiesten van Nederland te zien, en misschien ook nog eens wat te leren over de waarde van vrijheid.
Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Els de Grefte, Joris Henquet, Merlijn Kerkhof of Anna van Leeuwen stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.
De festivals tonen, net als bijvoorbeeld de Sinterklaasintocht, bij uitstek aan dat er een boel kundige, lieve mensen zijn in Nederland die hard willen werken om mooie dingen voor anderen te organiseren, zonder dat zij daar persoonlijk gewin uit halen.
Het Comité kiest elk jaar andere artiesten als Ambassadeurs van de Vrijheid, die iets mogen zeggen over vrijheid en vooral in een helikopter zo veel mogelijk Bevrijdingsfestivals mogen aandoen. Om ophef te voorkomen koos het Comité dit jaar niet voor Sef, maar voor ‘ambassadeurs die minder uitgesproken zijn over maatschappelijke issues en huidige internationale conflicten’.
Nog even voorbijgaand aan hoe bizar die eis is voor een functie als deze: Sef is inderdaad behoorlijk uitgesproken over maatschappelijk en internationaal onrecht, en is in zijn muziek en op het podium bijvoorbeeld een fel pleitbezorger van een vrij Palestina.
Daar wringt het natuurlijk, bij een organisatie die in de eerste instantie is opgericht om de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust te herdenken, waarvoor Europa zijn schuld afkocht door het Joodse volk een thuis te geven in Israël, een ‘oplossing’ die nu schrijnend genoeg tot een andere genocide leidt.
Vorig jaar kreeg het Comité al kritiek van Joodse organisaties op de gekozen Ambassadeurs, omdat S10, Rondé en Zoë Tauran zich eerder hadden uitgelaten over de gruwelen in Gaza. Terwijl zij zich met hun statements dus eigenlijk juist uitspraken voor vrijheid, helemaal in lijn met de waarden van het Comité.
Natuurlijk is 5 mei een Nederlandse feestdag, die primair de Nederlandse geschiedenis viert. Maar hoe bewonderenswaardig dapper was het geweest als het Comité dit jaar bewust had gekozen om op 5 mei echte, allesomvattende vrijheid te vieren?
Het Comité stelt zichzelf zelfs al ten doel om op 5 mei te ‘bezinnen op onvrijheid elders in de wereld’. Maar de vrijheid die nu wordt gevierd en ambassadeurs heeft, is wel een heel nauwe. En van alle begrippen is vrijheid misschien wel het wrangste om te beperken.
Source: Volkskrant columns