Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Drugs gebruik ik niet. Niet uit principe, maar vanuit angst. Ik ben bang dat als ik dan wel een keertje XTC of coke of paddodruppels gebruik, ik dan die ene anekdote wordt van die gast bij wie het helemaal verkeerd ging; die met stront tussen zijn bilspleet het Wilhelmus lag te loeien op de vloer van een cel op het politiebureau. Dus als ik me somber voel, bijvoorbeeld over de staat van de wereld, of als ik net getankt heb, grijp ik naar YouTube. Niet voor filmpjes en podcasts van narcisten die quasiverontwaardigd de staat van de wereld misbruiken om hun onstilbare honger naar aandacht te stillen, maar voor muziek.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Er zijn meerdere videos die ik vaak opnieuw kijk. Aretha Franklin die ‘You Make Me Feel Like A Natural Woman’ zingt tijdens een eerbetoon aan Carole King. Er zijn hele beschouwingen geschreven over het moment waarop Franklin tijdens dit optreden haar mantel van haar schouders laat vallen. Volgende in de playlist: Something, uitgevoerd door Paul McCartney, Eric Clapton, Ringo Starr en Jeff Lynne tijdens het benefietconcert voor de eerder dat jaar overleden Beatle George Harrison. Deze uitvoering van Something is de beste die er is. Je kunt me nog meer vertellen, maar ik luister toch niet. Daarna: De Jeugd van Tegenwoordig, Sterrenstof, live op Lowlands in 2011 (‘Lowlands, ik tel tot drie. En dan zeggen jullie: klootzakken’).
Wat is mijn punt hier? Er is helemaal geen punt hier. Er is aan de ene kant: brandende wereldbol. En aan de andere kant: livemuziek; een intraveneuze injectie aan levensvreugde, voorbehouden aan de zuiverste en heiligste aller kunstvormen. Een pijnstiller waar je nooit resistent voor raakt.
En uiteindelijk zijn deze afgelopen driehonderd woorden alleen maar een aanloop geweest naar een van de vijftien miljard filmpjes op YouTube. Het is de toegift van een concert dat The Killers in 2022 gaven in New York. Aan het eind van dat concert komt Bruce Springsteen als verrassing het podium op en spelen ze samen nog drie nummers. Brandon Flowers, frontman van The Killers en toch niet de minste rockster, kijkt naar Springsteen met tegelijkertijd de bewondering van een zoon die zijn vader ziet optreden, en met de trots van een vader die zijn zoon ziet optreden, compleet met knullig vuistpompen.
‘De beste 16 minuten en 27 seconden op YouTube’, zegt iemand in de comments. Daar valt uiteraard over te twisten. Maar probeer het vooral zelf eens, dan kun je er weer een week tegenaan. En in het slechtste geval ben je 16 minuten en 27 seconden niet bezig geweest met Iran, olie of de manosfeer.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns