Queer coming of age In ‘Pillion’ gaat Colin een BDSM-relatie aan met de zwijgzame, ruwe motor-Viking Ray. Het is een van de grappigste films van het jaar en tegelijkertijd verrassend ontroerend.
Colin (l.) en Ray: uitgerekend de knapste, ruwste en meest mysterieuze motorrijder nodigt Colin uit voor eenzijdige orale seks op kerstavond.
Pillion. Regie: Harry Lighton. Met: Harry Melling, Alexander Skarsgård. Lengte: 105 minuten. Te zien in de bioscoop.
Colin (Harry Melling) is, aan het begin van Pillion, een van de meest magnifieke sulletjes uit de filmgeschiedenis. Hij is bleek, smal en schuchter, vooral kaalgeschoren ziet hij eruit als iets wat ’s nachts angstig in een crypte ronddwaalt. Daarnaast woont hij nog bij zijn ouders, werkt hij als parkeeragent en zingt hij kerstliedjes in een barbershop-kwartet. Mét zijn vader. Als sopraan nog wel!
Met andere woorden: liefde en seks zijn vreemde, verre landen voor Colin. In Pillion wordt hij langzaam meester over zijn seksualiteit. En daarvoor onderwerpt hij zich uitgebreid aan de dominante motor-Viking Ray (Alexander Skarsgård) en diens gemeenschap van sadomasochistische bikers.
Het is liefde op het eerste gezicht, in een Britse pub met Kerst. Eigenlijk is Colin hier op date met een onschuldige baardjongen, opgezet door zijn ongeneeslijk zieke moeder, die hem graag eens verliefd wil zien. Maar het loopt anders. Ademloos staart Colin naar de groep queer motorrijders in de hoek van de pub. Wie zijn die lederen Griekse goden met schedeltatoeages? Uitgerekend de knapste, ruwste en meest mysterieuze nodigt hem uit voor eenzijdige orale seks op kerstavond. En nadat Colin uitgebreid de laars likt (zowel letterlijk als figuurlijk) gaan hij en Ray een BDSM-relatie aan.
Pillion is ‘queer coming of age’, waarin een jongen gegidst wordt in zijn ontluikende seksualiteit door een ervaren man en zo (seksueel) volwassen wordt. Na de eerste ontmoeting wordt Colin Rays ‘pillion’ (bijrijder). En daar gelden strikte regels voor in de BDSM-motorgemeenschap. Motoristen domineren, bijrijders onderwerpen zich – én worden gebruikt wanneer dat zo uitkomt. Colin kookt voor Ray, slaapt aan zijn voeteneinde en volgt alle bevelen op. „Koop een buttplug voor jezelf. Je bent te strak.”
Het is Alice in Wonderland met leer. Pillion is een van de grappigste films van het jaar, met de beste seksscènes. Tijdens gezamenlijke motoruitjes blaffen pillions met latex hondenmaskers naar hun rondrijdende baasjes en vouwt Colin zich dolgelukkig over een opklaptafel, in afwachting van gebruik. Het contrast tussen slungel Colin en de brommende Ray is een bodemloze mijn voor grappen. Acteur Harry Melling (bekend als pestventje uit Harry Potter) maakt zich maximaal kruiperig, Alexander Skarsgård is onmenselijk gespierd.
En toch lach je ze niet uit, is de film meer dan geile ongein. Pillion zit vol slimme observaties over relaties. Colins moeder wantrouwt de relatie en vindt Ray een ‘cunt’ – maar stiekem is ze zelf dominanter dan menig fetisjistische biker. Bovendien wordt de relatie tussen Colin en Ray verrassend ontroerend. Eén naakte worstelpartij zegt meer dan duizend woorden; emoties worden niet uitgesproken maar uitgebeeld in uitgebreide seksscènes. Langzaam zie je Colin groeien in zijn verlangens; zijn onderwerping geeft hem zelfvertrouwen. Terwijl de dominante Ray juist kwetsbaarder wordt: dit seksuele machtsspel is misschien wel de enige manier waarop hij liefde kan toelaten. Dus wie heeft hier nu eigenlijk de macht?
Het leidt, zonder te veel te verklappen, tot een verrassende boodschap: échte onderwerping vergt een gelijkwaardige relatie. En durft Ray dat wel aan?