In Den Haag vond een conferentie plaats, Remember the Past, Secure the Future. Kort gezegd ging die conferentie over de toekomst van de voormalige concentratiekampen in het Derde Rijk. Veel van die kampen zijn musea en herinneringsplaatsen geworden, maar niet allemaal. Doel van de conferentie was om die kampen, op zijn minst de belangrijkste, op de befaamde Unesco Heritage List te krijgen.
Aanwezig waren directeuren van de tot gedenkplaats getransformeerde kampen en voorzitters van verenigingen van oud-gevangenen of hun nabestaanden, verenigingen die namen dragen als Amicale Internationale KZ Neuengamme.
Nu ben ik liever lijk dan dagvoorzitter, maar toen me gevraagd werd op deze conferentie als dagvoorzitter te fungeren, zei ik ja. Als het concentratiekamp je roept, ga je.
Een van de aanwezigen merkte op dat de gehele Italiaanse keuken ook door Unesco was opgenomen in de categorie Intangible Cultural Heritage of Humanity, of het niet raar was als straks linguine aglio olio e peperoncino en Auschwitz in hetzelfde rijtje stonden?
In welk rijtje wil je staan? Maar Unesco is Unesco, en hoewel ik zelf weinig van Unesco verwacht, begrijp ik dat je je ergens aan moet vastklampen.
Minister Mirjam Sterk sprak, ambassadeurs en chargés d’affaires van vijf Europese landen namen de op schrift gestelde conclusies van de conferentie in ontvangst en beloofden namens hun regeringen zich ervoor in te zetten dat uit het verleden de juiste lessen zouden worden getrokken.
Een spreker zei dat het bezoeken van voormalige concentratiekampen goed is voor jongeren, een psychiater betoogde dat spreken beter is dan zwijgen.
Om vijf uur werd het vegetarische bittergarnituur tevoorschijn getoverd.
Ik nam afscheid van zo veel mogelijk directeuren van herinneringsplaatsen.
In de trein terug las ik over de gemeenteraadsverkiezingen, om na te gaan of het bestuderen van het verleden echt een effectief vaccin is.
Vermoedelijk beter dan helemaal geen vaccin.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns