Frank Heinen over de magie van zijn idool.
Als tienjarige dacht ik de hele dag aan Johan Cruijff. Op school, thuis, in bed, op straat, op het voetbalveld. Ik groeide op in de jaren negentig, Johan Cruijff was een man van middelbare leeftijd, tegen de tijd dat ik zelf begon te voetballen, was hij in feite al met pensioen.
Deze column komt uit het VI-weekblad.
Het heeft iets ouwelijks, voor een kind van tien, een idool kiezen uit een tijd die je nooit hebt meegemaakt. Ik vrees dat ik gewoon graag door volwassenen serieus genomen wilde worden. Ik wilde laten zien dat ik de tijdelijkheid van de actualiteit doorzag, dat ik begreep dat goede voetballers komen en gaan en alleen grote spelers blijven hangen. Je zou kunnen zeggen dat ik mijn bewondering voor Cruijff als het ware bij mezelf afdwong, door me net zolang in hem te verdiepen tot de adoratie er automatisch uit volgde.
Source: VI Nieuws