Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Een kijkoperatie is een echte operatie, en dus niet een soort bezichtiging waarna bepaald wordt of er daadwerkelijk ingegrepen gaat worden. Dat wist ik heus wel. Al heel lang voor de daadwerkelijke kijkoperatie zelf. Dus wat dat betreft was het niet een verrassing dat ik op een zeker moment in een bed naar een operatiekamer werd geduwd.
Op dat zekere moment droeg ik alleen een blauw papieren schort dat aan de voorkant open kon. Daaronder was ik naakt, omdat de verpleegkundige had gezegd dat ik me helemaal kon uitkleden. Ook had ik al bezoek gehad van de behandelend chirurg. Dat was een vriendelijke, grote kerel van een jaar of 60 met een Brabants accent en handen als kolenschoppen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Dit is misschien een beetje gek’, zei hij, waarna hij mijn balzak opzijduwde en twee van zijn enorme vingers vol in mijn lies stak. Hij constateerde dat ik inderdaad een liesbreuk had en zette met een paarse stift een pijl op mijn buik. ‘Dan weten we welke kant we moeten hebben.’
Eerst werd ik naar een kamer gereden waar andere patiënten lagen uit te slapen of lagen te wachten op hun operatie. De anesthesist, een oudere vrouw, prikte een infuus in me en ik sloot mijn ogen, ontspande en wachtte tot de narcose zou beginnen.
Ik telde van twintig terug tot nul. Daarna visualiseerde ik mezelf op een fijne plek. Maar ik was nog steeds wakker. Ik gaf niet op en bleef weerbarstig ontspannen, tot de slaap me meevoerde. Tien minuten later begon mijn arm zachtjes te trillen en voelde ik een tintelende warmte op de plek waar het infuus mijn lichaam in ging. Het begon!
Maar er begon niets. Omdat er dus nog helemaal geen narcosemiddel in het infuus zat. Dat gebeurde pas nadat ik de operatiekamer binnen was gereden.
‘Weet je nog waarom je hier bent?’, vroeg de chirurg.
‘Voor een liesbreuk.’
‘En aan welke kant zit de liesbreuk?’
‘Rechts.’
Was hij nu aan het controleren of ik goed bij mijn verstand was, of gebruikte hij mij om zijn eigen kennis van deze situatie op te vijzelen? Heel lang kon ik daarover niet piekeren, want op dat moment kreeg ik dus wel een narcosemiddel toegediend.
Even later kreeg ik van een verpleegkundige een raketje. ‘Ik heb een nieuwe knie!’, hoorde ik een slaperige, maar opgewekte stem uit het bed naast me roepen. Ik vroeg me af of dit allemaal echt gebeurde, of dat het nog onderdeel van de immersieve narcose-experience was.
Na het ijsje mocht ik me alweer aankleden. Dit gebeurde met hulp van weer een andere verpleegkundige. Ze dook onder mijn papieren schort en keek toen weer op. ‘Je had best je onderbroek mogen aanhouden, hoor.’ Leuk.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns