is econoom.
Een van mijn voorspellingen voor 2025 was dat de financiële markten president Donald Trump in toom zouden houden. Die voorspelling is goeddeels uitgekomen. Toen de beurzen na Trumps ‘bevrijdingsdag’ (waar hij torenhoge importheffingen aangekondigde) 15 procent kelderden, krabbelde Trump snel terug. Binnen een maand waren de aandelenkoersen weer op het oude niveau.
De financieel commentator van de Financial Times, Robert Armstrong, noemde dit heel geestig de TACO-trade: Trump Always Chickens Out. Na een dreigement van Trump dalen de aandelenkoersen, waarna beleggers de dip benutten om aandelen kopen in de verwachting dat Trump wel weer terug zal krabbelen. Trump doet dat in driekwart van de gevallen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het probleem is dat naarmate meer beleggers erop rekenen dat Trump terug zal krabbelen, financiële markten milder reageren op ieder nieuw dreigement – en zo het vermogen verliezen om Trump in toom te houden. Toen de Verenigde Staten eind februari Iran aanvielen, reageerden beleggers aanvankelijk dan ook laconiek. De S&P 500 index daalde slechts twee procent.
De prijs van een vat Brent olie steeg in de eerste week van 72 naar 78 dollar maar was nog altijd lager dan bij Trumps aantreden. De lage prijs van olie op de futuresmarkt duidde er bovendien op dat handelaren ervan overtuigd waren dat de olieprijs niet lang hoog zou blijven omdat de vijandelijkheden van korte duur zouden zijn, zoals in Venezuela het geval was.
Maar de strategie die goed uitpakte in Venezuela, waar president Maduro werd vervangen door een Trump-gezinde leider, heeft in Iran gefaald. Israël slaagde er wel in om ayatollah Ali Khamenei te doden, maar Trump had niets te zeggen over de keuze van zijn opvolger, zoals in Venezuela . De nieuwe leider Mojtaba Khamenei lijkt nog meer een hardliner dan zijn vader.
De oorlog tegen Iran is door de Iraanse aanvallen op buurlanden uitgegroeid tot een regionaal conflict waar meer dan tien landen bij betrokken zijn. De Amerikanen zagen zich al gedwongen om een vliegdekschip en meer dan 2000 mariniers uit Oost-Azië weg te halen en op te laten stomen naar de Golf, terwijl Trump zijn vizier juist op China wilde richten.
Iran heeft met de Straat van Hormuz een troef in handen omdat daar 20 procent van de wereldwijde olievoorraad doorheen gaat. Toen het Iraanse regime de waterweg afsloot, schoot de prijs van een vat olie naar 120 dollar. Trump haastte zich om te verklaren dat de oorlog zo goed als voorbij was. De olieprijs kelderde meteen.
Met de tussentijdse verkiezingen in aantocht kan Trump zich geen hoge olieprijs veroorloven. Maar Trump heeft de afgelopen week ontdekt dat hij de Straat van Hormuz niet kan heropenen door simpelweg mission accomplished te roepen. Als gevolg van de aanhoudende aanvallen over en weer is de olieprijs alweer naar 112 dollar geklommen. Dat is 50 procent hoger dan voor de oorlog.
Alex Krijger schreef in een ingezonden bijdrage in de Volkskrant dat Trump met een regime change in Iran niet alleen een belangrijke nucleaire, terroristische en hybride dreiging weg zou nemen, maar ook China en Rusland verzwakken. Degenen die dat niet zagen, waren volgens Krijger verblind door hun afkeer van Trump. We moesten het grote geopolitieke plaatje willen zien.
Als ik uit mijn morele schuttersputje klim en het slagveld overzie, dan zijn Rusland en China juist de winnaars van de oorlog tegen Iran. De Verenigde Staten hebben de sancties tegen Rusland versoepeld. De hogere olieprijs spekt nu de Russische schatkist terwijl de Russische economie voor net op het punt van instorten stond.
Trump riep in een telefonisch interview met de Financial Times China op om ook schepen naar de Golf te sturen. Laat dat even bezinken. In een tijdperk van rivaliteit tussen grootmachten nodigt de hegemoniale grootmacht zijn belangrijkste uitdager uit om hem te helpen zich te bevrijden uit de meest explosieve regio ter wereld.
President Xi Jinping ziet geen reden om in te gaan op het verzoek van Trump. Waarom zou je je vijand storen als die zichzelf aan het verzwakken is?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns