is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Wie in sport wil winnen, moet eerst leren verliezen, en juist het lot van de nederlaag lijkt steeds moeilijker te dragen. Belangen. Geld. De beslissing van de Afrikaanse voetbalbond CAF om Senegal de continentale titel twee maanden na de gewonnen finale te ontnemen, is een dieptepunt in de recente sporthistorie.
Het was niet slim van de Senegalezen om tijdelijk van het veld te lopen, omdat ze zich benadeeld voelden door de arbitrage. Maar ze kwamen terug, voetbalden verder en wonnen verdiend. Als de Marokkaan Brahim Díaz normaal had gedaan en zijn strafschop had benut, had nooit iemand gekraaid naar de waarachtigheid van de overwinning. Maar nee, hij miste, omdat hij zo onnozel was om een panenka te proberen. Marokko verloor na verlenging en diende een protest in, vanwege dat eerdere weglopen van Senegal.
Maar hoe ze ook op jacht gaan naar de beker na die ridicule straf, Senegal blijft de morele winnaar, de winnaar van het hart. We dachten na deze afgang alles te hebben meegemaakt, maar toen kwamen stakkers van NAC met een protest, in een surrealistische dwaaltocht naar punten. Ergens in een podcast had iemand gehoord dat er misschien een ongerechtigde speler had meegedaan bij Go Ahead, dat NAC net met 6-0 had afgedroogd. Zes. Nul.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Niet dat Dean James geschorst is of geen contract heeft, maar hij is sinds niet al te lang Indonesisch international en als hij de Nederlandse nationaliteit verliest, al is hij geboren in Leiden, is hij opeens een niet-EU’er. En dan moet hij bijvoorbeeld een werkvergunning hebben en een salaris verdienen van een ton of zes. Dat loon heeft hij niet in Deventer. Zo zijn er meer spelers in Nederland. Gewoon Nederlanders, die voor een ander land voetballen. Eerst wentelden zelfs supporters van NAC zich in schaamte om het protest, maar ja, later zagen ze een buitenkansje op punten. Van voetbal moeten ze het immers niet hebben, bleek zaterdag ook in Zwolle.
NAC, om een dwarsstraat te betreden, was begin deze eeuw bijna failliet, toen wethouder Janus Oomen een paar journalisten uitnodigde, om vol trots te melden dat de stad Breda het stadion tegen voor iedereen zeer gunstige voorwaarden kocht van NAC, dat weer lekker veel geld had en was gered. Onlangs is het stadion weer min of meer in bezit gekomen van NAC, want ja, de lasten waren wel hoog. Is dat eerlijk ten opzichte van clubs die geen steun krijgen? Natuurlijk niet.
Go Ahead stelde James gewoon op, zondag tegen Utrecht. James reisde gewoon met zijn Nederlandse paspoort naar al die Europese uitwedstrijden van de laatste maanden. Wat NAC doet, is een gênante manier om te scoren door een maasje van de wet, nu ze geen normale doelpunten kunnen maken. Het is kleinzielig, zelfs als ze een puntje hebben, niet alleen omdat het de hele competitie kan ontregelen.
Zelfs Marokkaanse supporters kunnen geen voldaan gevoel hebben over deze Afrikaanse titel. En niemand, op een verstokte NAC’er na, zal sympathie hebben voor deze actie in Breda, een kwalijke oprisping van onsportief, onredelijk denken. Sport is ook een zaak van het hart, en in het hart kom je nooit met zulke acties.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns