Voor zijn boek #053kids trok fotograaf Toby Binder op met migrantenjongeren uit de verarmde wijk Hochfeld in de Duitse stad Duisburg. Door hun woonplaats hebben ze minder kansen, maar het is de enige plek waar ze zich niet voortdurend hoeven te verantwoorden.
Door Peter Giesen
Fotografie Toby Binder
‘We zijn de kanaken, wij zullen er nooit bij horen, dat is zo’, zegt de 17-jarige Apo in het fotoboek #053kids van de Duitse fotograaf Toby Binder. ‘Kanaak’ was ooit een scheldwoord, maar wordt nu door migrantenjongeren zelf gebruikt, als een geuzennaam waarmee zij zich wapenen tegen het dedain van de Duitse samenleving.
Toby Binder (1977) trok enkele jaren op met jongeren uit de verarmde wijk Hochfeld in Duisburg. De titel van zijn boek verwijst naar de postcode van het gebied. Hochfeld ligt in het hart van het Ruhrgebied. De buurtbewoners hadden het nooit breed, maar waren diep met Duitsland verbonden door hun werk voor staalfabrieken als de Niederrheinische Hütte. Ze hadden een plaats, een essentiële plaats zelfs, in de Duitse economie.
De Niederrheinische Hütte sloot in 2019 de poorten, zoals zoveel kolenmijnen en staalfabrieken in het Ruhrgebied. Tegenwoordig is Hochfeld een verarmde wijk, waar 94 procent van de jongeren een migratieachtergrond heeft. Binder volgde Alex, Apo, Aksel, Berkan, Emirhan, Ensar, Erso, Güno, Kasimir, Merjan, Memo, Neven, Olcan, Stiv, Tamer en anderen in een landschap van afbrokkelende façades, leegstaande huizen en gesloten drinkhallen. Ze hangen rond, ze voetballen, ze laten hun tatoeages zien.
Maar waar horen ze bij? Ensar zegt dat hij Albanees is, omdat hij ‘Albanees bloed’ heeft. Maar hij zegt ook: ‘Ik houd van Duitsland! Als ik vijf weken niet hier ben, krijg ik heimwee!’ De kids uit 053 kennen het herkomstland van hun ouders vaak nauwelijks, maar voelen zich ook niet gewaardeerd door een nieuw Duitsland ‘dat steeds meer van vroeger droomt, alsof het zijn eigen toekomst uit het oog verloren is’, schrijft de socioloog Naika Foroutan in het voorwoord. Duitsland is al heel lang een immigratieland, maar nog altijd zijn er veel Duitsers die daarvan niet willen horen.
Dan blijft het grauwe, vervallen Duisburg-Hochfeld over als ‘de enige plaats waar zij zich echt thuis voelen’, aldus Foroutan. Alleen in 053 hoeven ze zich niet voortdurend te verantwoorden, zegt ze.
Net als de Franse banlieues is Hochfeld zowel een kooi als een thuis. Wie hier geboren wordt, heeft minder kansen in de samenleving. Maar in 053 begrijpen de jongeren elkaar. Daar kunnen ze een ‘kanaak’ zijn, aldus Foroutan: een begrip dat staat voor distantie tot de Duitse samenleving, maar ook voor trots en bescherming.
#053KIDS van Toby Binder
Hij keert graag terug naar zijn geboorteplaats en verlaat die een paar weken later weer net zo graag. Fotograaf Giulio Piscitelli legt Napels vast in al zijn contrasten.
Fotograaf Jeremy Suyker werd met open armen ontvangen in Orania, een kleine witte enclave in Zuid-Afrika. Maar was hij ook zo hartelijk ontvangen als hij zwart was geweest?
Door zijn gehechtheid aan IJmuiden kon fotograaf Harm van de Poel niet om Tata Steel heen. Hij maakte een serie in zwart-wit over wat de hoogovens voor de stad betekenen.
Source: Volkskrant