Onderzoekscentrum Estec in Noordwijk, waar duizenden ingenieurs werken aan de volgende generatie kosmische verkenners, is normaal gesloten voor buitenstaanders. De Italiaanse fotograaf Paolo Verzone kreeg er toegang en legde de wereld achter de hekken vast.
Door George van Hal
Fotografie Paolo Verzone
Wie niet beter weet, waant zich op de set van een sciencefictionfilm. Je ziet er metalen ronde openingen zo groot dat wel drie mensen, gezeten op elkaars nek, er doorheen kunnen wandelen. Niet lang daarna stuit je op wanden tjokvol resten van zilverkleurige folie, op kamers waarin bizarre blauwe foampunten het beeld bepalen, of op een wandelende robothond met een grijparm waar je zijn hoofd zou verwachten.
Er is zelfs een kamer waar de vloer gevuld is met okerrode Marsgrond, inclusief een wagentje met Esa‑logo op de borst dat rondrijdt; op het oog klaar om de volgende scène van een blockbuster te schieten over astronauten op Mars.
Toch is dit geen filmstudio. Dit is Estec, het instituut voor technologisch onderzoek van het Europese ruimtevaartagentschap Esa, gehuisvest in Noordwijk. Het is het grootste onderzoeksinstituut van het agentschap, een plek waar zo’n vierduizend ruimtevaartspecialisten werken.
Wat zich hier afspeelt, is normaliter aan het zicht onttrokken; zonder toestemming kom je niet binnen. Via persbezoeken zoals deze, van de Italiaanse fotograaf Paolo Verzone, kunnen we toch een blik werpen op een bijzonder stuk van Nederland.
In de ruimtes op deze foto’s test Esa apparatuur voor nieuwe Marsmissies (de okerrode kamer), onderzoekt het in stralingsvrije ruimtes (die kamer met blauwe foampunten) onder meer de antennes van nieuwe satellieten en stelt het nieuwe ruimtevaarttuigen bloot aan een krachtig kunstmatig vacuüm (de grote opening).
Zo’n uitvoerig testregime is nodig omdat ruimtesondes en satellieten aan zware omstandigheden worden blootgesteld, van het extreme geschud van een raketlancering tot het gapende vacuüm van de diepe ruimte.
Daarom passeerde in de testruimtes in Noordwijk de afgelopen jaren alles van de Galileo-satellieten, de Europese tegenhangers van het gps-systeem voor positiebepaling, tot de Mercurius-missie BepiColumbo, die op dit moment door de kosmos racet naar de planeet het dichtst bij de zon.
Door zijn gehechtheid aan IJmuiden kon fotograaf Harm van de Poel niet om Tata Steel heen. Hij maakte een serie in zwart-wit over wat de hoogovens voor de stad betekenen.
Ze waren onmisbaar in de Tweede Wereldoorlog en zouden al decennia geleden zijn afgeschreven. Toch vliegen enkele DC‑3’s nog altijd boven het Colombiaanse Amazonewoud, zag de Franse fotograaf Lucas Barioulet. Ze brengen leven op plekken waarheen geen andere weg leidt.
De inwoners van Siberië voelen de grond onder hun voeten wegzinken; het smelten van de permafrost door de opwarming van het klimaat verandert hun wereld voorgoed. Fotograaf Natalya Saprunova zag hoe zij op uiteenlopende manieren omgaan met de ramp die zich voltrekt.
Source: Volkskrant