In Balverliefd aandacht voor de gang van zaken achter de schermen van het voetbal en opvallende gebeurtenissen aan de rand van het veld. Deze week over Patrick Pothuizen (53), de cultheld die nu chauffeurs aanstuurt.
Pothuizen loopt op een dinsdagmorgen wat heen en weer in een steriele kantoorruimte op een industrieterrein in Andelst, een kerkdorpje in de Overbetuwe. Hij heeft een chauffeur aan de lijn, die een pakket in zijn busje niet kan vinden. ‘Je hebt één bed, twee pakketten van Den Helder, één grote doos en nog een order van Speelgoed De Betuwe’, somt de voormalige stopper van Vitesse, NEC en FC Twente op. ‘Dat is volgens mij een glijbaan. Dan heb je nog een doosje en een soort lange, houten plank.’
Ondertussen krijgt de man met het Eredivisie-record aan gele kaarten nog een andere medewerker aan de lijn. Daarna rinkelt zijn telefoon opnieuw, dit keer meldt de vorige chauffeur dat hij de vermiste doos heeft gevonden. Potje, gehuld in een zwarte hoodie en een trainingsbroek met zijn initialen erop, kan er onder het systeemplafond wel om lachen: ‘Dit zijn nu soms mijn uitdagingen.’
'Toen ben ik zelf pakketjes voor PostNL gaan rondbrengen. Vond ik eigenlijk heel erg relaxed om te doen'
Pothuizen is al sinds april 2019 niet meer actief in het profvoetbal. Destijds werd hij als assistent samen met hoofdtrainer Jack de Gier op non-actief gesteld bij NEC. Hij ging meteen aan de slag als amateurtrainer bij de Noord-Limburgse Vijfdeklasser Astrantia. Hij paste zich daar snel aan en vertelde tijdens zijn eerste bespreking dat hij liever niet wilde dat de spelers voor de training zouden roken en drinken. ‘Maar tijdens de training is het geen probleem, zei ik’, lacht hij vanaf zijn bureaustoel. ‘Vonden die gasten helemaal mooi.’ Hij merkte wel dat er overdag een gigantisch gat was gevallen: ‘Daar word je nou echt moe van, de hele dag niks doen.’
Pothuizen groeide op in Culemborg en daar werkten zijn vader, zijn ooms, zijn broers bij hun familiebedrijf in de transportsector. ‘Hard werken en gewoon je kop houden, zit wel bij ons in het bloed.’ Zelf begon hij op zijn vijftiende in de loods van het bedrijf, haalde hij al vroeg zijn vrachtwagenrijbewijs en werkte hij als bijrijder. Alleen, daar moest hij noodgedwongen mee stoppen, omdat hij doorbrak bij Vitesse.
Toen hij na z’n periode als assistent-trainer bij NEC zoekende was naar de invulling van zijn vrije tijd, wilde hij weer wat gaan doen. Zeker omdat zijn vader in die periode ziek werd en hij graag zijn gedachten wilde verzetten. ‘Toen ben ik zelf pakketjes voor PostNL gaan rondbrengen’, zegt hij enthousiast. ‘Vond ik eigenlijk heel erg relaxed om te doen. Half uurtje laden en dan mijn vaste route rijden.’ Hij neemt een slokje van zijn blikje Cola Zero: ‘Ik heb me nooit ergens te groot voor gevoeld. Ik loop ook echt niet te koop met mijn voetbalverleden, sterker nog: ik denk er zelf amper aan.’
Source: VI Nieuws