Tussen de eindeloze kassen van het Westland lijkt natuur ver weg. Toch lopen er verrassend veel dieren rond, zag fotograaf Jordi Huisman.
Door Olaf Tempelman
Fotografie Jordi Huisman
De mens kan nog zo ver oprukken en zijn omgeving nog zo volbouwen, dieren weten zich altijd weer aan te passen. Steen, glas, beton, asfalt: niets heeft dieren nog kunnen verjagen of ervan kunnen weerhouden op de meest onverwachte manieren weer acte de présence te geven.
In veel westerse steden zijn kippen bezig aan een comeback in stadstuinen, maar de wereld herbergt vele grote steden waarin je kippen gewoon vrij op straat ziet rondscharrelen. In het hart van de Albanese hoofdstad Tirana kon je aan het begin van deze eeuw nog schapen zien oversteken. In de Japanse stad Nara nemen elke ochtend honderden sikaherten uit een nabijgelegen natuurreservaat bezit van de straten, bushokjes en openbare toiletten. Zo zijn er nog legio voorbeelden.
Nederland is een van ’s werelds meest volgebouwde landen. Uitgerekend in het meest volgebouwde stuk van dit land vind je het hart van de glastuinbouw: tussen Den Haag en Hoek van Holland zie je eindeloze hoeveelheden kassen. De Haagse fotograaf Jordi Huisman raakte gefascineerd door deze ‘stad van glas’ die de achtertuin vormt van zijn eigen stad. Hij toog met camera naar het gebied tussen de dorpjes van de gemeente Westland. Het project was apolitiek, het was hem te doen om het landschap, niet om de praktijken waarmee de Nederlandse glastuinbouw nogal eens het nieuws haalt.
Waar Huisman vooraf niet op had geanticipeerd, was dat hij in dit project zoveel dieren zou gaan vastleggen. Op het gras tussen de kassencomplexen kom je voortdurend paarden, schapen, geiten en kippen tegen, in de sloten zwanen en reigers. Voor vogelaars kan het gebied onverwacht interessant zijn. Voor mensen die speciaal voor de lama naar Bolivia wilden afreizen, heeft Westland ook verrassingen in petto.
Er waren dagen dat Huisman bijna meer dieren dan mensen zag.
De terugkeer van de wolf in het Nederlandse landschap roept veel meningen en emoties op. Maar, vroeg fotograaf Robin van der Hijden zich af: hoe zou de wolf zijn nieuwe leefomgeving beleven? Wat zou hij zien?
Twee gebakken eieren, elf kuikens. Fotograaf Ivo van der Bent hield aan een fotoshoot op een boerderij dertien verse eieren over en liet zich verrassen. ‘Het is stap, stap, poep.’
De Amerikaanse fotograaf Claire Rosen combineerde haar fascinatie voor papegaaien met haar liefde voor kleuren en patronen, wat uitgroeide tot een wereldwijde zoektocht naar de perfecte foto. Onderweg ontdekte ze iets ongemakkelijks over onze liefde voor exotische dieren.
Source: Volkskrant