Je zou bijna medelijden met ze krijgen, de arme PVV’ers die in de Tweede Kamer als klapvee dienen voor hun leider. De stumpers mochten niet eens lekker mee roffelen in hun bankjes toen er een motie werd aangenomen van hun gestudeerde broeders, de nationaal-Spenglers van Forum. De blonde voorman draaide zich naar hen om en snauwde, volgens een ijzersterke reconstructie in de Volkskrant, „Wat roffelen jullie nou voor iemands anders’ motie, sukkels!” Oftewel: jullie knokkels zijn van mij, begrepen?
Het roffelverbod gaf de doorslag voor een van de zeven PVV’ers die tot verbijstering van Wilders de fractie verlieten. Hij was ”emotioneel klaar” met diens autoritaire, denigrerende gedrag. Al had dat dan blijkbaar twintig jaar nauwgezette studie vereist. Want je kunt van Wilders veel zeggen, maar stijlvast is hij altijd geweest. Ook in zijn voorkeur voor ouderwetse, ook wat bravige persoonlijke beledigingen van collega’s („miezerig mannetje”, „tassendrager”, „sukkels”). Fraai is het niet, maar nu ook weer geen Gilles de la Tourette.
Wilders’ echte probleem is dat hij kennelijk nooit heeft geleerd of begrepen hoe je een sekte dient te leiden. Volgelingen geef je uiteraard geen echte inspraak, want dan heb je geen sekte meer maar een organisatie, maar je kunt ze ook niet blijven schofferen. Om ze aanhankelijk te houden, moet de leider van een sekte zijn aanhang disciplineren en bestraffen, maar ook belonen. Liefde geven. Of ‘heel houden’, zoals het in modern personeelsjargon heet. Een warm woord, een mooie klus, gewoon een schouderklopje. Daarna kun je ze altijd nog, als het moet, aan de kant zetten of met zijn allen giftige Kool-Aid laten drinken.
Wilders is niet de man voor dat soort geknuffel, hij handelt volgens het adagium ‘controle is goed, wantrouwen is nog beter’. Niemand in zijn omgeving heeft daar een hitteschild tegen. Dat breekt de leider op nu zijn kans om er eindelijk iets van te maken, de poppenkast-Schoof, van de kermis is verdwenen. Er waren al eerder spijtoptanten binnen de PVV maar de fut lijkt er nu wel echt uit te zijn, ook bij de kiezers.
Intussen stomen die broeders ter rechterzijde, strak in het gelid onder hun nieuwe winterkoningin, op naar grootschalige deelname aan de gemeenteraadsverkiezingen. Die club heeft de les dan ook begrepen, met zijn TikTok-filmpjes, webshop, jeugdorganisatie en zomerkampen waar je gezellig boven de lakens dure filosofen kunt lezen en over Goethe kunt praten (belezenheid, ook een revolutionair wapen tegen de zittende elite en uiteraard een taboe voor de ‘volkse’ PVV).
Liefde en aandacht volop, aan die kant. Oprichter Baudet wenste in Dissident, het blad van zijn jongerenclub, de patriottenjeugd naast electoraal succes ook veel orgasmes toe. Kijk, daar heb je een sekte voor. Ook heel warm en belonend: de jongste editie van dat blad gaat over ‘Schoonheid’- met op de cover een foto van… ja, de winterkoningin. Het wachten is op een MAGA-ambassadeur uit de VS die een voorzetje doet voor een Forum-golfbaan.
Nu politiek Den Haag zich onwennig schaart om het ‘nieuwe normaal’ – dat geruststellend veel lijkt op het oude normaal – roept de scheuring binnen de PVV ook de vraag op of Jetten erin slaagt de flanken te beheersen. Sinds 2002 is de aanval op ‘het bestel’ geopend door, grof gezegd, ‘de mensen in de oude wijken’ en de suburbane middenklasse tussen wie Pim Fortuyn een coalitie wist te smeden.
Als het hem meezit zou Jetten, met zijn behoudende optimisme, dat tweede segment van de coalitie voor zich kunnen winnen. Ook boze, bezittende burgers willen na twintig jaar kabaal wel eens hun rust ‘pakken’ en doorgaan met ‘hard werken’ (en vakantie vieren). En met zijn gulle giften aan welvarend Nederland, is het denkbaar dat Jetten die kaak van de populistische nijptang kan afbreken. De verkiezingen zullen het moeten uitwijzen. Óók of de belezen jeugdkamp-Spenglers in het lokaal bestuur gewicht in de schaal gaan leggen.
In dat geval is er weinig om over te roffelen.
Begin de dag met de belangrijkste politieke ontwikkelingen uit Den Haag