Met elk bezoek groeide de vriendschap van Charlie Cordero met de inwoners van Santa Cruz del Islote, het mini-eilandje bij Colombia. Door zijn foto’s werd een van de dichtstbevolkte stukjes ter wereld een symbool voor klimaatverandering.
Door Joost de Vries
Fotografie Charlie Cordero
Aanvankelijk was de Colombiaanse fotograaf Charlie Cordero simpelweg geïntrigeerd door het eilandleven op Santa Cruz del Islote, een mini-eilandje voor de Colombiaanse kust in de Cariben. Stel je voor: een hectare land, iets meer dan een voetbalveld, waarop zo’n zevenhonderd mensen wonen. Het eiland is een van de dichtstbevolkte stukjes ter wereld.
Tussen de Afro-Colombiaanse gemeenschap was de ‘witte’ Cordero zeven jaar geleden een buitenstaander, maar met elk bezoek won hij meer vertrouwen en groeide de vriendschap met de eilanders. Tegelijkertijd veranderde zijn rol van observeerder in participant. Door zijn foto’s kreeg Santa Cruz bekendheid op het vasteland en veranderde het eilandje in meer dan een Caribische curiositeit: het werd een symbool voor klimaatverandering.
‘In het derde jaar kreeg ik door dat er iets aan de hand was. Telkens kwam het water verder het eiland op en brokkelden de oevers verder af.’ In de komende vijftien jaar kan de zeespiegel een halve meter stijgen, stelt Cordero. Dat zou het einde kunnen betekenen van Santa Cruz.
Maar de eilanders, en dan vooral de jongeren, hebben nieuwe kennis opgedaan en de handen ineengeslagen. ‘De groep ecosabios (ecokenners, red.) neemt het voortouw bij het planten van mangroven, het opruimen van afval en het onderwijzen van de inwoners.’
Tegelijkertijd blijft het geld van toeristen lonken. Die haai als bezienswaardigheid in dat betonnen aquarium, dat hoort misschien niet bij een ecobewust eiland, zegt ook Cordero. Maar kan hij het zijn vrienden kwalijk nemen? Op het eiland en daarbuiten, in onze omgang met de planeet zijn we allemaal een beetje hypocriet.
Bovendien, sinds dat eerste bezoek is hij smoorverliefd. Kijk maar naar zijn foto’s.
Ze waren onmisbaar in de Tweede Wereldoorlog en zouden al decennia geleden zijn afgeschreven. Toch vliegen enkele DC‑3’s nog altijd boven het Colombiaanse Amazonewoud, zag de Franse fotograaf Lucas Barioulet. Ze brengen leven op plekken waarheen geen andere weg leidt.
De ‘spaghettirellen’ in de jaren zestig konden niet voorkomen dat Italiaanse arbeidsmigranten zich thuis gingen voelen in Twente. Olivia Tudor (26) legde de mediterrane Tukkers analoog vast.
Fotograaf Jeremy Suyker werd met open armen ontvangen in Orania, een kleine witte enclave in Zuid-Afrika. Maar was hij ook zo hartelijk ontvangen als hij zwart was geweest?
Source: Volkskrant