De lezersbrieven! Over dataveiligheid, minder meer, machiavellistisch redeneren, de prijs van en voor vrede, een dienst bewijzen aan dictators en de democratische voordelen van muiterij.
De diefstal van klantgegevens bij Odido maakt duidelijk hoe kwetsbaar de digitale maatschappij is. De dieven zijn onbekend, blijven dat waarschijnlijk en slaan hun slag vanuit hun luie stoel. Ze laten geen sporen achter, lopen geen risico op heterdaad te worden betrapt. Grote kans op buit met een minimum aan risico. Maar wie is hier nu het slachtoffer? Niet Odido, al speelt die de slachtofferkaart. Nee, het is weer Jan de kleine burgerman.
Odido wil geen losgeld betalen, en daar kun je voor of tegen zijn. Maar Odido heeft wel een zorgplicht ten aanzien van alle gegevens die door hen ooit van die burgerman werden verlangd. Daar nu zit een mogelijkheid: in plaats van die gegevens weer digitaal op te slaan, pleit ik voor de ouderwetse kaartenbak of rolodex.
Diefstal? Is mogelijk, maar 6,2 miljoen kaarten wegen heel wat. Ook moet de dief dan eerst fysiek inbreken, waarmee het risico fors toeneemt. Brand, daar zijn brandkasten voor – en daarbij is brand ook niet ongevaarlijk voor digitale gegevens. Kortom: terug naar de kaartenbak. Veel veiliger, dunkt mij.
Anton Veldkamp, Lelystad
Politici die bezuinigen op de zorg, roepen graag dat er geen sprake is van bezuinigingen, maar van ‘minder meer’. Als journalisten dit frame klakkeloos overnemen, zoals Sven Kockelmann afgelopen weekeinde, toen hij minister Sterk interviewde over de bezuinigingen op de gehandicaptenzorg, dan baart me dat grote zorgen.
De kosten voor de gehandicaptenzorg stijgen door inflatie, loonontwikkeling, demografische ontwikkelingen (mensen worden ouder) en stijgende zorgzwaarte. Als die kostenstijging niet volledig maar slechts gedeeltelijk wordt vergoed (dus ‘minder meer’), dan is dat wel degelijk een keiharde bezuiniging. Een zorgaanbieder kan niet dezelfde zorg blijven bieden als het budget niet meegroeit met de kosten. Zorgverschraling is dan onvermijdelijk.
Stijn Verbruggen, Nijmegen
Ik las dat kritiek of kritische vragen op het regeerakkoord mochten op het afgelopen D66-congres, maar dan wel in slechts dertig seconden per inbrenger. Bij GroenLinks-PvdA is het overigens niet veel anders: 40 seconden. Wat is dat toch met partijen, die zeggen dat democratische besluitvorming zo belangrijk is, maar een lachertje maken van debat, meningsvorming en ruimte voor discussie en dialoog?
Minimaal is het verkeerd pragmatisme en gemakzucht, maar in een cynischer redenering niet anders dan machiavellistisch redeneren van angstige politieke leiders die bang zijn voor tegenspraak en angstvallig controle willen blijven houden. En het voetvolk maar klappen op al die congressen. Leve de democratie, die van iedereen schijnt te zijn.
Marien van Schijndel, Deventer
Het kabinet-Jetten liet enkele weken geleden weten dat burgers via hun inkomstenbelasting een ‘vrijheidsbijdrage’ dienden te betalen. Gezien de toestand in de wereld, zou een vredesbijdrage toepasselijker zijn.
Vrijheid is onbetaalbaar. Vrede is echter misschien nog net haalbaar – al durf ik mijn zuurverdiende centen daar niet zonder meer op in te zetten.
Eric Baars, Haarlem
De krant staat nu reeds enkele dagen stampvol met eindeloze rapportages en analyses over de oorlog rond Iran. Op zich begrijpelijk, gezien de wereldwijde implicaties van dit conflict. Dat dit intussen betekent dat er nog amper nieuws naar buiten komt over de oorlog in Oekraïne en alle andere conflicthaarden vol met etnische zuiveringen, vind ik echter opmerkelijk.
Bij mij beklijft nu het gevoel dat de online cultuur (‘dit wordt gelezen en daarom berichten we erover’) wederom een dienst bewijst aan dictators, die hun kans schoon zien.
Hendrik Flier, Zwolle
We mogen in Europa blij zijn dat we weinig olie en gas produceren. Anders mochten wij de gerechtvaardigde toorn van president Trump ook in de vorm van raketten verwachten, vanwege onze immorele, goddeloze woke maatschappij en onze wetgeving die big tech aan banden wil leggen. Om nog maar te zwijgen van het decadente geloof in klimaatverandering.
Arjen Markus, Rotterdam
Het schijnt dat de Fifa nog twijfelt over wie de Vredesprijs in 2026 krijgt toegekend: Poetin of Netanyahu.
Erik Bruggink, ’s-Hertogenbosch
Na lezing van de uitvoerige reconstructie van deze krant over de éénpersoonspartij PVV, kom ik op de gedachte dat dit voor Wilders buitengewoon beschadigende bericht nauwelijks mogelijk zou zijn zonder vrije pers. De ernstige schaduwkanten van de heer Wilders zouden verborgen blijven binnen het kliekje rondom hem. Zolang mensen het privilege van het Kamerlidmaatschap letterlijk dankzij ‘de grote leider’ (citaat uit de reconstructie) genieten, zullen ze zijn strapatsen voor lief nemen.
In landen zónder vrije pers is het bijkans onmogelijk om de grote leider ten val te brengen. Leiders als Xi en Poetin hebben hun zaakjes goed voor elkaar door de persvrijheid af te schaffen. De noodzakelijke schare loyalisten hebben nauwelijks opties om de vuile was buiten te hangen. Daarbij worden twijfelaars inzake loyaliteit keihard afgestraft, bijvoorbeeld via een mysterieuze val uit een hoog gebouw.
Dit overwegende zie ik nu in dat een mandaat voor de Kamer dat niet aan partijen gebonden is, maar persoonlijk geldt, een groot goed is. Onlangs nog hoorde ik termen als ‘zetelroof’, en was ik geneigd om ze te onderschrijven. Nu niet meer. Zouden Markuszower en zijn mede-muiters uit de PVV gestapt zijn als zetels voor de partij gelden? Ik denk het niet.
Natuurlijk zijn er ook opportunistische redenen voor het houden van je zetel. Dat zou je wellicht van Mona Keijzer kunnen zeggen. Maar alles overwegende prefereer ik het huidige model bij Kamerleden die de eigen fractie verlaten. Zélfs als het aantal puur opportunistische gevallen groter is dan het aantal waarbij zetelbehoud het gemakkelijker maakt om zich kritisch op te stellen.
Rob Maris, Kreuzau (Duitsland)
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Brief
Ondertekening
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant