Een monument voor het Chinees-Indische restaurant en een magnifieke liefdesverklaring aan alles wat film bijzonder maakt: dit zijn de beste films die op dit moment in de bioscopen draaien.
Met zijn Spaans-Franse instantcultfilm Sirât (*****) verlegt regisseur en scenarist Oliver Laxe de grenzen van het medium: direct en onomfloerst, maar minstens even diepzinnig en mystiek. De film is amper begonnen, als Laxe je lijf en geest al op een ongeëvenaarde manier beroert. Geregeld krijg je de indruk naar een verloren gewaande, radicale film uit de jaren zeventig te kijken. Lees de recensie.
We moesten er even op wachten, maar ook de Nederlandse filmkijker kan eindelijk genieten van het voor negen Oscars genomineerde Marty Supreme (****). De film van regisseur Josh Safdie (Good Time) is een heerlijke komedie die zich op gepaste afstand van sportfilmconventies beweegt, met internetlieveling Timothée Chalamet als intrigerende en gemankeerde antiheld. De lol van het kijken naar de film is vooral toezien hoe gretig de rode draad uit het oog wordt verloren. Lees de recensie.
De documentaire Meer dan babi pangang (****) trekt een monument op voor het ooit in het straatbeeld verankerde, maar nu rap verdwijnende Chinees-Indische restaurant. De film van Julie Ng spreekt daarbij ook over de pijn en opoffering van de eerste generatie Chinese migranten. Ng, zelf dochter van een Chinese restauranthouder, zette haar film in eerste instantie op als zoektocht naar de oorsprong van babi pangang, maar vindt gaandeweg een meer persoonlijke, vrijere vorm. Lees de recensie.
De openingsscène van The Secret Agent (*****) schetst in een paar streken de situatie in Brazilië in 1977, waar alledaagse criminaliteit, corruptie, staatsgeweld en een dagenlang volksfeest een bijzonder explosieve mix vormen. Met zijn rake soundtrack en het klassieke Panavision-breedbeeld komt de politieke thriller van de Braziliaanse regisseur Kleber Mendonça Filho het best tot zijn recht in de bioscoop. Dan wordt het een film die je met al je zintuigen ervaart. Een magnifieke liefdesverklaring aan alles wat film bijzonder maakt. Lees de recensie.
Virtuoos, en minder verfijnd dan in veel van zijn eerdere films, trekt regisseur Park Chan-wook (Oldboy, The Handmaiden) in No Other Choice (*****) aan de touwtjes. Achter de malle plotwendingen en absurde humor gaat een serieus verhaal schuil, wanneer opzichter Man-su na 25 jaar trouwe dienst plotseling aan de kant wordt gezet. De voortreffelijke film is daarbij tragikomedie, drama, misdaadthriller en satirische maatschappijkritiek ineen. Lees de recensie.
Ingewikkelde periode, die aan het einde van de lagere school. Het vrolijke Mira (****) neemt de prepuberproblematiek prettig serieus, bijvoorbeeld wanneer twee Deense prepubers andere paden lijken in te slaan (make-up of klooien met afval?). De verfrissende boodschap van de film: uit elkaar groeien is geen ramp, maar hoort erbij. Lees de recensie.
Om te laten zien dat de Taliban geen barbaren zijn. Dat is waarom de jonge Talibansoldaat Samim besloot mee te werken aan de opnamen van Kabul, Between Prayers (****), een intiem-droeve documentaire over zijn dagelijks leven. De Nederlands-Afghaanse filmmaker Aboozar Amini hoopt dat het (westerse) publiek erin slaagt om de geportretteerde ‘ander’ nog wel als medemens te zien. Lees de recensie.
In de Japanse coming-of-agefilm Renoir (****) wordt een fantasierijk, 11-jarig meisje geconfronteerd met de dood. De film voelt daarbij als het zoeken naar contact in een wereld waarin de afstanden net te groot zijn. De (aanstaande) dood van Fuki’s vader is als het scharnier van de film: Fuki’s verdriet herschikt de chronologie van de film. Lees de recensie.
Het Mexicaanse drama Hombres íntegros (****) is een messcherp coming of age-drama rondom de 17-jarige Alf, een jongen uit de Mexicaanse elite die door zelfverraad volledig ontspoort. In een andere wereld had de film op een bitterzoete queerromance kunnen uitdraaien, maar hier mondt het uit in een onontkoombare, tragische en woedende film, met een messcherpe blik op homofobie en klassenjustitie. Lees de recensie.
Het duurde even, maar topregisseur Sam Raimi (onder meer bekend van de Evil Dead-films) is eindelijk weer terug met een nieuwe originele film. Een verdomd heerlijke, ook nog, want wraakfantasie Send Help (****) is smerige, energieke en geestige horror, met een hoog komt-dat-zien-gehalte. Niet te veel over lezen, maar gewoon gaan kijken, al was het maar voor de fantastische hoofdrol van Rachel McAdams. Lees de recensie.
Een meisje huurt haar mysterieuze buurman in om het monster onder haar bed te doden. In zijn speelfilmdebuut Dust Bunny (****) laat Bryan Fuller (Pushing Daisies) twee realiteiten doodleuk naast elkaar bestaan. Het is een sprookje en actiefilm ineen, met een vleugje horror. Maar deze film is te leuk en eigen om in één afgebakend hokje te stoppen. Lees de recensie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant