In de rubriek Buitenbocht schrijven sportverslaggevers Daan de Ridder en Lieve Wils wekelijks over de Olympische Winterspelen en de weg daarnaartoe. Deze week vertelt Lieve het verhaal achter de drones in Milaan en Cortina d’Ampezzo.
Zo dichtbij, maar toch ook zo ver weg. Zo voelt het als ik zondagmiddag vlak voor de 500 meter vrouwen naar een dronepiloot op het middenterrein kijk. Het is in Milaan namelijk moeilijker om een dronepiloot een vraag te stellen dan de koning.
Nadat Jutta Leerdam een week geleden op weergaloze wijze goud had gewonnen, liep koning Willem-Alexander samen met koningin Máxima door de gangen van het Milano Speed Skating Stadium. "Dit is groots voor Nederland", zei de koning, toen ik hem in het voorbijgaan één korte vraag kon stellen.
Een vraag stellen aan een dronepiloot is mij deze Winterspelen nog niet gelukt. En dat terwijl die, net als ik, bijna elke dag in het schaatsstadion aanwezig zijn. "Wij hebben zoveel media-aanvragen gehad dat de dronevlieger je alleen telefonisch te woord kan staan en een maximaal aantal vragen kan beantwoorden", liet de organisatie weten.
De dronepiloten hebben tijdens de Winterspelen de taak om onder meer het schaatsen, skeleton, skiën en snowboarden spectaculairder dan ooit vast te leggen. "Het doel is dat kijkers het gevoel krijgen dat ze samen met de atleten op de baan staan", zei Yiannis Exarchos, de baas over de olympisch drones, eerder deze week.
Al zoemend zitten de drones de sporters op de hielen, maar die lijken er geen last van te hebben. "Vloog er tijdens de wedstrijd een drone over de baan?", vroeg Marijke Groenewoud vol verbazing toen ik haar na de teleurstellende rit op de 3.000 meter een vraag stel over de vliegende camera. "Dat wist ik helemaal niet. Wat bijzonder."
De verbazing van Groenewoud is begrijpelijk: op de Spelen vliegen er pas voor het eerst tijdens een officiële wedstrijd drones over de schaatsbaan. In Nederland was er in Thialf ook al de wens om een drone in te zetten, maar deze werd niet ingewilligd.
"Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet denken", vertelt Jorrit Bergsma, die zelf ook regelmatig een drone bestuurt. "Als zo'n drone uit de lucht valt en in tientallen stukjes op de baan ligt, is dat wel een dingetje."
Het doemscenario dat Bergsma beschrijft is nog niet uitgekomen. In het skeleton of snowboarden zou er weinig aan de hand zijn als de drone neerstort, maar bij het schaatsen moet bij een kapotte drone op het ijs de wedstrijd worden stilgelegd. "Dat heb ik liever niet", lacht Bergsma.
Toch zijn de sporters ook blij met de drones, die worden bestuurd door een Nederlands bedrijf. "Het levert hele gave beelden op", vindt Bergsma. En ook skeletonster Kimberley Bos geniet van de filmpjes die ze online voorbij ziet komen. "Dat is echt heel vet."
"Natuurlijk maakt het wel een irritant zoemend geluid, maar dat hoor ik toch niet met mijn helm op", lacht Bos. "Ik denk dat vooral de coaches daar last van hebben, die naast de baan staan. Maar gelukkig komen ze nog maar tot bocht drie van de zestien, daarna wordt de baan te krap."
In het schaatsstadion is dat zoemend geluid wel te horen, maar daar lijken de schaatsers geen last van te hebben. Hooguit de journalisten die op de perstribune hun verhalen moeten schrijven en zo af en toe herinnerd worden aan het feit dat ze nog steeds geen vraag hebben gesteld aan een dronepiloot.
In het kielzog van de Nederlandse sprintkoninginnen Femke Kok en Jutta Leerdam sprintte de Japanse Miho Takagi zondag naar haar negende olympische medaille. De 31-jarige Takagi kwam al in een van de eerste ritten in actie op de 500 meter en moest vervolgens lang afwachten of haar knappe tijd van 37,27 genoeg was voor een medaille.
"Ik had niet verwacht dat deze tijd genoeg zou zijn", zei Takagi na afloop, terwijl ze maar liefst twintig Japanse journalisten te woord stond. "Ik ben erg blij dat ik hier een medaille heb gewonnen."
Takagi won op de 1.000 meter ook al brons. Ook toen werd ze geklopt door Kok en Leerdam. "Ik heb heel veel respect voor wat zij hier laten zien", zei Takagi over de Nederlandse schaatssters. "Het winnen van twee opeenvolgende bronzen medailles doet me denken aan de vorige keer, toen ik drie zilveren medailles won in Peking."
"Laten we hopen dat daar nu ook nog een gouden medaille bij komt." Takagi komt nog in actie op de 1.500 meter en de ploegenachtervolging. Op de 1.500 meter treft ze wederom Kok.
Ik ontvang graag jullie vragen, feedback en tips! Je kan me bereiken via lieve.wils@nu.nl.
Source: Nu.nl algemeen