De terugkeer van de wolf in het Nederlandse landschap roept veel meningen en emoties op. Maar, vroeg fotograaf Robin van der Hijden zich af: hoe zou de wolf zijn nieuwe leefomgeving beleven? Wat zou hij zien?
Door Jean-Pierre Geelen
Fotografie Robin van der Hijden
Altijd verder kijken dan wat je in eerste aanleg te zien krijgt, is zijn missie. En dus zag fotograaf Robin van der Hijden het verhitte gekrakeel rond de wolf aan, en vroeg hij zich bijna als vanzelf af hoe het beest eigenlijk zelf de wereld in blikt. Letterlijk: wat ziet hij? Wat ruikt hij? Wat komt het dier, na 150 jaar teruggekeerd binnen onze landsgrenzen, tegen in zijn nieuwe oude leefomgeving?
Voor het antwoord lag Van der Hijden maandenlang in vermomming tussen de bosjes en struiken op de Veluwe, dicht bij zijn woonplaats Arnhem, waar wolven zich hebben gevestigd. Het dier loopt op zijn voornamelijk nachtelijke tochten tegen hekken en bordjes, er passeren treinen, auto’s en nog veel meer. Hij leeft in een wereld van blauw en geel, want het kleurenblinde roofdier onderscheidt geen rood en groen.
Die omkering van onze blik, daar gaat het Van der Hijden om in zijn wat conceptuele werk. De toeschouwer een andere zienswijze tonen, vanuit de blik van zijn onderwerp. Of het nu Oekraïense vluchtelingen in Nederland zijn, of wolven.
Nee, het gaat hem niet om een boodschap, laat staan een standpunt, al werd hem dat door boze boeren en schapenhouders nog zo vaak en priemend gevraagd. ‘Ik ben niet voor of tegen de wolf, ik ben mét de wolf, zoals wij allemaal: het dier is hier, we zullen het ermee moeten doen.’
Is hij bang of benauwd geweest? Geen moment. Al snapt hij best dat ouders die hun kleine kind over de heide door wolvengebied naar school laten fietsen, bezorgd zijn. Niet dat hij niet geïmponeerd was door het roofdier, toen hij hem eenmaal voor zijn lens had. Zijn verschijning is indrukwekkend, zegt Van der Hijden. Net als die blik: ‘Een wolf die jou ziet, kijkt dwars door je ziel.’ Vandaar ook die titel van zijn serie: The eyes of the wolf. Wisten we trouwens dat je wolven ook kunt ruiken? ‘Een niet te beschrijven, muskachtige geur. ‘Net als de geur van een paard; als je die eenmaal in je neus hebt gehad, vergeet je die nooit meer.’
De Amerikaanse fotograaf Claire Rosen combineerde haar fascinatie voor papegaaien met haar liefde voor kleuren en patronen, wat uitgroeide tot een wereldwijde zoektocht naar de perfecte foto. Onderweg ontdekte ze iets ongemakkelijks over onze liefde voor exotische dieren.
Al maanden gaat de Australische kust bij Adelaide gebukt onder een geheimzinnige algenplaag. Fotograaf Karoliina Kase documenteerde de slachtoffers.
Fotograaf Jeremy Suyker werd met open armen ontvangen in Orania, een kleine witte enclave in Zuid-Afrika. Maar was hij ook zo hartelijk ontvangen als hij zwart was geweest?
Source: Volkskrant