Duizenden mensen zijn door een coronabesmetting arbeidsongeschikt geraakt, blijkt uit onderzoek van het CPB. NU.nl sprak twee longcovidpatiënten die niets liever willen dan weer aan het werk gaan, maar de handdoek in de ring hebben gegooid.
Drieduizend mensen hebben een arbeidsongeschiktheidsuitkering ontvangen naar aanleiding van een coronabesmetting, meldde het Centraal Planbureau (CPB) donderdag. Het daadwerkelijke aantal is waarschijnlijk groter. Dat komt doordat uitkeringsinstantie UWV daarnaast vijftienduizend postcovidpatiënten telt die geheel of gedeeltelijk arbeidsongeschikt zijn verklaard.
Guido Seijner (56) raakte door zijn coronabesmetting zijn werk kwijt. Hij kreeg daardoor een uitkering, wat hem pijn doet. Tijdens de coronapandemie werkte hij in de chemiesector, waar hij vanwege zijn cruciale beroep vaak tijdens lockdowns op locatie moest werken.
In november 2020 liep hij voor het eerst een coronabesmetting op. Daar werd hij flink ziek van, maar na 2,5 week krabbelde hij weer op toen de zwaarste symptomen verdwenen.
"Ik voelde me niet meer grieperig, dus ik ging weer werken. Al gauw kwam ik erachter dat dat niet werkte. Ik raakte volledig uitgeput", vertelt Seijner, die moeite heeft met het formuleren van zinnen. Zelfs zijn autorit naar werk was (en is) niet te doen voor hem.
De weken erna probeerde hij in overleg met zijn bedrijfsarts nog te werken. Maar het duurde niet lang voordat hij geen andere keuze had dan thuisblijven.
Seijner heeft dagelijks last van constante spierpijn en hersenmist. Ook kan hij slecht prikkels zoals licht en geluid verdragen. Sociale verplichtingen maken hem doorgaans meerdere dagen moe. Daarom is hij het liefst volledig op zichzelf.
Nadat hij zijn werk had neergelegd, kreeg Seijner een WIA-uitkering. Sinds begin deze maand heeft het UWV geconcludeerd dat zijn arbeidsongeschiktheid niet snel zal stoppen. Daarom ontvangt hij nu een IVA-uitkering voor volledig afgekeurden.
Daar is hij enigszins opgelucht over. "Met een WIA-traject proberen ze je nog aan het werk te krijgen. Ik moest vaak naar een jobcoach. Maar iedere keer zat ik daar en dacht ik: wat doe ik hier? Ik kan helemaal niets", legt Seijner uit.
Toch kwam de aankondiging van het UWV dat hij volledig is afgekeurd hard bij hem aan. "Ik moest toen wel huilen", vertelt hij. "Uiteindelijk wil je gewoon werken. Maar ik mis mijn sociale leven nog het allermeest, zoals naar de bioscoop of de kroeg gaan met vrienden." Seijner was voor zijn coronabesmetting fervent waterpoloër, maar daar is hij ook helemaal mee gestopt.
Ook de 41-jarige Minke Rozemond moest deze maand met moeite aanhoren dat ze volledig is afgekeurd. Ze worstelde jarenlang om beter te worden en weer deel te nemen aan het werkende leven. Eerder was ze iemand die veel aandacht en tijd besteedde aan haar carrière. Ze werkte onder meer als manager binnen de ggz en het hoger onderwijs.
Nadat ze in 2022 voor de tweede keer corona had opgelopen, hield ze daar allerlei vreemde klachten aan over. "Ik had het constant heel warm en mijn hartslag bleef veel te hoog", zegt Rozemond. "Soms raakte ik verward, omdat ik bijvoorbeeld hagelslag in de beker van mijn kind strooide in plaats van op brood."
De huisarts concludeerde uiteindelijk dat ze postcovid had. "Ik dacht eerst dat dat een soort label was om van me af te komen", vertelt ze. "Maar toen ik er bij een herstelproject meer over hoorde, ontdekte ik dat ik toch wel in het plaatje pas."
Toch wilde ze heel graag blijven werken. "Ik ben altijd iemand geweest van: niet lullen maar poetsen. Ik had constant last van klachten, maar dan dacht ik: binnenkort is het kerstvakantie, dan kan ik even uitrusten en voel ik me daarna vast beter."
Maar Rozemond werd alleen maar zieker. In overleg met haar leidinggevende ging ze volledig vanuit huis werken. Daarna de helft van de tijd, en vervolgens met langere pauzes.
Uiteindelijk had ze geen andere keuze dan volledig te stoppen. Ze kreeg een vervroegde IVA-uitkering omdat ze al een lange ziekteperiode achter de rug had waarin ze had geprobeerd te blijven werken.
"Dat ik nu een uitkering heb, is een heel raar besef", zegt Rozemond. "Ik heb altijd fulltime gewerkt. Het is een stuk identiteit dat ik ben verloren. Ik heb mijn twee dochters altijd willen bijbrengen dat je als vrouw prima een fulltime baan kunt hebben en zelfs kostwinner kunt zijn van het gezin. Nu ben ik opeens een mama die thuiszit."
Rozemond zegt dat ze zich schaamt omdat ze niet werkt. Ze is vooral bang dat mensen het idee hebben dat ze niets bijdraagt aan de maatschappij of een profiteur is. "Ik wil me niet zwak voelen. Soms denk ik dan bij mezelf: je moet beter je best doen om beter te worden. Maar ik weet dat ik al alles heb geprobeerd wat ik kon doen."
Source: Nu.nl algemeen