is televisierecensent voor de Volkskrant.
Er bestaat een bepaald type mens, onevenredig vaak mannelijk, dat de werkelijkheid telkens zo weet te kneden dat hij zich nooit een loser hoeft te voelen.
Sommigen – denk: Elon Musk – beschikken over zo veel geld en macht dat ze miljoenen mensen daarin kunnen meeslepen. Maar de meesten hebben slechts hun fantasie, waarmee ze alleen zichzelf voor de gek kunnen houden. Die stappen bijvoorbeeld in de auto nadat ze de sfeer op een familieverjaardag hebben verziekt en denken: zo, heb ik dat nichtje maar weer lekker met haar woke neus op de feiten gedrukt.
Brody Brantjes behoort duidelijk tot die laatste categorie. In zijn eigen woorden is hij ‘de bekendste strandsnookeraar van Nederland, grondlegger van de sport, sieraad voor de sport.’
In werkelijkheid is hij een tergend tragisch figuur: een man die ‘strandsnooker’ (jawel: snooker op het strand) heeft bedacht, omdat hij niet kan accepteren dat hij stomweg middelmatig is in regulier snooker. En iemand die zich zo in zijn hobby verliest dat het hem zijn huwelijk kost. ‘Dat was wel een eyeopener: met mijn focus zit het dus wel goed’, zegt Brantjes zelf daarover.
Brody Brantjes bestaat niet echt. Hij werd maandagavond vertolkt door Ruben van der Meer in de tweede aflevering van Rundfunk: Schwalbe (BNNVara): een vierdelige reeks parodieën op sportdocumentaires van comedyduo Yannick van de Velde en Tom van Kalmthout.
Net als hun doorbraak, de grove middelbareschoolcomedy Rundfunk, is Schwalbe behoorlijk absurdistisch: we zien Van der Meer in een gouden zwembroek snookeren bij windkracht 10. Maar de serie is ook subtieler en minder puberaal. Waar de grote ster in Rundfunk een leraar Duits met nazi-sympathieën en een Hitlerkapsel was, is Brody Brantjes gewoon een sukkel. Uitvergroot, maar nog steeds herkenbaar.
Dat maakt zijn verhaal, waarin niemand komt opdagen op zijn zelfgeorganiseerde NK, bij vlagen oprecht pijnlijk. Toen Brantjes zijn enige vriend uitfoeterde, omdat hij vond dat hij door diens scheidsrechterwerk een potje had verloren, voelde ik zelfs een kleine knoop in mijn maag.
Maar Schwalbe is vooral gewoon erg grappig, mede dankzij het fantastische spel van Van der Meer, die Brantjes onuitstaanbaar zelfverzekerd op elke tegenslag laat reageren. Als andere snookeraars niet enthousiast blijken over de nieuwe sport, vergelijkt hij zichzelf bijvoorbeeld met ‘de pionier Nelroy Mandela’. ‘Die heeft enorm gestreden voor apartheid. En ik ben ook groot voorstander van apartheid. In de snookerwereld is al zoveel saaiheid, zoveel normaalheid.’
Lekker om even te lachen om de schaamteloze domheid van dit type man. En misschien kan Rundfunk: Schwalbe zelfs een eyeopener zijn voor enkele Brody Brantjes-achtigen in de echte wereld. Want Brantjes eindigt alleen, zonder vrouw en dochter, in een leeggehaald huis waar alleen nog een door AI gegenereerd kunstwerk van een tijger en een snookertafel hangt. Zelfs zijn zelfgekochte trofee kan in die situatie niet verhullen dat hij een loser is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant