Klassiek De jonge Zuid-Koreaanse pianist Yunchan Lim verbaasde in het Concertgebouw met diepzinnige eigenheid in het ‘Pianoconcert’ van Schumann. „Hoeden af, mensen, een genie”, om de componist te parafraseren.
Pianist Yunchan Lim met het Concertgebouworkest o.l.v. dirigent Jakub Hrůša.
Yunchan Lim (piano) & Concertgebouworkest o.l.v. Jakub Hrůša met Schumann, Dvořák en Suk. Gezien: 15/1 Concertgebouw Amsterdam. Ook nog te zien op 18/1. Info: concertgebouw.nl
De roem snelt pianist Yunchan Lim (21) vooruit sinds hij ruim drie jaar geleden het Van Cliburn Concours won met Rachmaninovs Derde pianoconcert. Die vertolking roerde menig verstokt kenner tot tranen, onder wie dirigent van dienst Marin Alsop. De Zuid-Koreaan ontpopte zich daarna tot een mysterieus fenomeen, een schuchter genius aan wie sociale media niet besteed zijn. Lim manifesteert zich niet als een instagrammende en tiktokkende musicus met eindeloze feeds. En wie op zijn website de kop ‘nieuws’ aanklikt, leest daar enkel de ontnuchterende zinsnede: „Sorry, momenteel hebben we niks te melden.” Interviews geeft Lim niet, hij spreekt via de piano.
En met wat een gevleugelde verbeeldingskracht deed Lim dit in het Pianoconcert van Robert Schumann donderdag bij het Concertgebouworkest in Amsterdam. Lim begon het openingsdeel dromerig alsof hij een georkestreerde nocturne van Chopin speelde. Het werd snel duidelijk dat hij het stuk benaderde met een diepzinnige eigenheid, die verbazingwekkend genoeg nergens ook maar een moment gekunsteld aandeed. Lims klank stroomde zo natuurlijk en helder, dat het geen moment bevreemdde dat je hier een bekend pianoconcert kreeg voorgeschoteld zoals je het nog nooit had gehoord.
Wat zijn meesterwerken toch wonderlijke organismen, dat iedere musicus er nieuwe geheimen in kan ontdekken en aan kan ontlokken; dat het waarlijk tot leven kan komen zodra – in dit geval – een pianist een betekenisvolle band met de abstracte en papieren werkelijkheid van de noten ontwikkelt. En hoewel nog jong, lijkt Lim het vermogen te bezitten een klank te geven aan het goede, het schone en het ware. Hij ging een vruchtbare dialoog aan met de noten en het orkest, ofwel het verleden en het heden. Meer kun je van een kunstenaar niet verlangen. Hij spiegelde in dat opzicht het publiek een moment voor van luisteren en leren.
Lim liet zich donderdag kennen als een verteller. Hij deed dat ook op zijn eerste twee albums met Chopin en Tsjaikovski. In beide cd-boekjes beschrijft hij hoe beelden, verhaallijnen en emoties zijn kijk op een stuk kleuren. Zo beschouwd leek Schumanns Pianoconcert een verkenning van de aard van de liefde: de band tussen de componist en zijn vrouw Clara, een van de beste pianisten van haar tijd voor wie hij het werk maakte. Lims spel meanderde tussen tedere fluisteringen en lichamelijke euforie. „Hoeden af, mensen, een genie”, om Schumanns lofprijzing over Chopin te parafraseren.
Het goede nieuws is dat het Concertgebouworkest hem voor de komende twee seizoenen heeft teruggevraagd. En over zo’n drie weken verschijnt zijn liveopname van Bachs Goldbergvariaties, die ik tijdens het nachtelijke schrijven van deze recensie al heb zitten beluisteren. En ook dat album is een openbaring. Je zou bijna vergeten dat het Concertgebouworkest na de pauze terugkeerde op het podium met twee symfonische gedichten: De woudduif van Antonín Dvořák – sfeervol en met mooie spanningsbogen – en Praag van diens schoonzoon Josef Suk, dat met zijn grilligheid en klankexplosies nogal uit de toon viel.
Yunchan Lims legendarische vertolking van Rachmaninovs Derde Pianoconcert bij het Van Cliburn Concours.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC