De Britse Ann Ming ging na de moord op haar dochter en de vrijspraak van de dader door een hel. Ze besloot terug te vechten: tegen de wet, de media en de politiek. De serie I Fought the Law vertelt haar verbijsterende verhaal.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Veel mensen zullen de titel van deze nieuwe, verbijsterende truecrimeserie kennen van het nummer van The Clash (een cover overigens): I Fought the Law. En dan maak je de regel af met ..and the law won. Maar dat loopt net even anders in dit verhaal over een moeder die een voortdurend hopeloze strijd lijkt te voeren om de moordenaar van haar dochter achter de tralies te kijken.
Spoilerwaarschuwing hier: het is beter om blanco te kijken, al komen de feiten in dit geval hard aan. I Fought the Law is gebaseerd op het non-fictieboek For the Love of Julie van de moeder in kwestie. In het Verenigd Koninkrijk is het een beruchte zaak, die na een jarenlange strijd van Ann Ming een einde maakte aan de achthonderd jaar oude ‘double jeopardy’-wet. Het is de wet die stelde dat je niet veroordeeld kon worden voor een misdrijf waarvan je eerder was vrijgesproken, ook als dat een moord was, die na de vrijspraak alsnog werd bekend.
De vierdelige serie past in de reeks van Toxic Town en Mr. Bates vs the Post Office, waarin burgers het tegen het systeem opnemen en met grote persoonlijke offers veranderingen afdwingen. De betere Nederlandse voorbeelden zijn Rampvlucht en De toeslagenaffaire.
De eerste confrontatie met justitie van Ann Ming (voortreffelijk gespeeld door Sheridan Smith) komt in 1989 als ze probeert de politie ervan te overtuigen dat er iets mis is als haar volwassen dochter Julie, moeder van haar kleinkind, op een dag verdwijnt. De politie houdt zich aan hun voorzichtige protocollen, terwijl Ann meteen aan alles voelt dat het foute boel is.
Sheridan speelt Ann als een vrouw die voortdurend in de aanval is, die in elke stap van dit waargebeurde drama lastige vragen blijft stellen. Ze dwingt de politie tot een forensisch onderzoek in het verlaten huis van haar dochter. In dat onderzoek wordt kostbare tijd verprutst, vooral als het Ann uiteindelijk zelf is die ontdekt dat het lichaam van haar vermoorde dochter al dagen achter een schot in de badkamer is verstopt.
Het is allemaal onvoorstelbaar, een soort mentale martelgang, die wordt voortgezet als de dader wordt gepakt met ogenschijnlijk onweerlegbaar bewijs. Bij hem thuis wordt de sleutelbos van het slachtoffer gevonden, terwijl zijn DNA ook maar in één richting lijkt te wijzen. Onderschat in die Britse juryprocessen vervolgens niet de rol van de virulente en misogyne houding van de Britse tabloids, die de zaak vergiftigen door het karakter van het slachtoffer te beschadigen.
De dader wordt vrijgesproken. Hij komt voor latere gruwelijke mishandelingen in de gevangenis terecht en schept op tegen mede-gevangenen over de manier waarop hij met de moord op Julie is weggekomen.
Op dat moment hoort Ann Ming voor het eerst van de eeuwenoude ‘double jeopardy’-wet. Ze besluit met dezelfde woede dit institutionele onrecht te bestrijden en komt uiteindelijk terecht in het Britse House of Lords om de speech van haar leven te geven. Nogmaals: allemaal gebaseerd op feiten.
Let op: in de laatste scène treffen we ook de echte, inmiddels 80-jarige, Ann Ming aan. Het is een zeldzaam triomfantelijk moment voor een vrouw die, tegen alle machtige en onwrikbare instituten in, nooit opgaf.
★★★★☆
Misdaad
Vierdelige serie, gebaseerd op For the Love of Julie van Ann Ming
Met Sheridan Smith, Daniel York Loh
Te zien op NPO Start.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant