Voetbal Het was lang spannend, maar de voetbalfans in Utrecht waren door het dolle heen toen Marokko alsnog won en de finale van de Afrika Cup haalde. In eigen land nog wel. Trots overheerst. „Het voelt alsof een familielid van me aan het winnen is.”
Marokkaanse voetbalfans gingen overal de straat op, ook in Tanger.
‘Sier, sier, sier!” galmt het woensdag door café Argana in het Utrechtse Overvecht. Vrij vertaald: ‘ga door’, want het Marokkaanse elftal heeft in de halve finale van de Afrika Cup tegen Nigeria alle steun nodig. Althans, zo voelt het voor de vijftig mannen in het tjokvolle café. Dat de fans meer dan tweeduizend kilometer van speelstad Rabat zitten, maakt voor de beleving niet uit. Bij elke foute pass schreeuwen er mannen en maken ze wegwerpgebaren. Soms springen mensen kwaad op, er gaan stoelen de lucht in. En bij elk veelbelovend moment in de wedstrijd klinkt dus het woord „sier”. Want doorgaan, in dit geval naar de finale, dat is waar de mensen hier woensdagavond op hopen.
Achmed Barrou (52), één van de mannen in het café, had bij binnenkomst al een waarschuwing gegeven. Er wordt in Argana veel geschreeuwd en gefloten, het kan het best worden omschreven als „een gekkenhuis”. Dat beaamt de eigenaar, Hassan Changachi (55). „Dat komt omdat iedereen hier hoop heeft op de beker. Maar als het niets wordt, dan houdt het op, zo is het ook wel weer. Ik ben zelf sinds 1987 fan van FC Utrecht, dus ik ben wel wat gewend.” Ondanks de spanning is het aan het begin van de avond ook bij de andere mannen opvallend genoeg nuchterheid troef. De bal is rond, klinkt het wijselijk bij veel mannen. Toch valt dat nuchtere masker gedurende de avond langzaam maar zeker af.
Marokko heeft voor het eerst in vijftig jaar weer zicht op een grote voetbalprijs in Afrika. De voetbalfans zijn trots. Ook Abdel Monsouri (31), al is hij naar eigen zeggen niet eens een voetballiefhebber. Het geeft hem een goed gevoel dat Marokko weer een voetballand is geworden om serieus rekening mee te houden. „Het voelt alsof een familielid van me aan het winnen is.”
Exact vijftig jaar geleden, in 1976, won Marokko de Afrika Cup voor het eerst en het laatst. Winst in eigen land zou een „voorlopige kroon” op het werk zijn, zegt Mustapha Esadik een dag later aan de telefoon. Hij is schrijver van het boek De voetbalkampioenen van Afrika. De afgelopen drie jaar heeft Marokko meerdere successen geboekt, waarbij de vierde plaats op het WK in Qatar in 2022 de belangrijkste was. „De Afrika Cup winnen rekent ook wel af met het vooroordeel dat Marokko het vooral goed doet tegen Europese en Zuid-Amerikaanse tegenstanders, maar in Afrika zelf altijd teleurstelt.” Zo strandde Marokko tijdens de vorige editie van het toernooi in 2023 in de achtste finales.
Marokko kan zich zondag dus revancheren. Dan speelt het team tegen Senegal dat woensdag van Egypte won. „Egypte is een heel verdedigende ploeg en maakt er ook een mentaal spelletje van. De tegenstander provoceren, om kaarten vragen. Ik denk dat het tegen Senegal meer voetbal wordt.” Esadik geeft Marokko een goede kans om te winnen.
Het huidige succes van het Marokkaanse elftal levert ook buiten het veld iets op, ziet de auteur. „Vroeger waren voetballiefhebbers best een homogene groep. Maar je ziet nu dat man, vrouw, jong en oud het volgen. Het is veel diverser geworden. En daardoor is ook de beleving en betrokkenheid groter.”
Mohamed Bouzia uit Haarlem was aan het begin van de Afrika Cup in Marokko en heeft de openingswedstrijd tegen de Comoren in een café in Rabat gekeken. „Dat was één groot feest”, vertelt hij donderdag aan de telefoon. „Normaal kijken alleen mannen voetbal in cafés, nu waren er hele gezinnen, families met oma, opa, vrouwen, mannen en kinderen. Ik dacht echt: waar ben ik in beland?” Na afloop van de wedstrijd gingen mensen al dansend en zingend over straat.
In Utrecht, waar de temperatuur gedurende de avond steeds hoger oploopt, zien de cafébezoekers hoe Marokko na reguliere speeltijd en een verlenging penalty’s nodig heeft om de finaleplek veilig te stellen. De ontlading is dan ook groot als Marokko de finale weet te bereiken: er klinkt gejoel, gejuich, gefluit en er wordt heel hard geklapt. Die vreugde verspreidt zich over de wijk Lombok. Tientallen auto’s scheuren al toeterend door de Kanaalstraat, Marokkaanse vlaggen worden om de schouders geslagen en hier en daar wordt vuurwerk afgestoken.
Aan het begin van de straat is Finn Brinkman (22), die met een grote Marokkaanse vlag staat te zwaaien, een opvallende verschijning. „Ik dacht: op dit soort momenten kunnen we met elkaar verbinden. Mensen juichen hier ook als Nederland wint, dan moet ik ook juichen als Marokko wint. En zondag kunnen we allemaal winnaar zijn.”
Bouzia kijkt ook uit naar zondag. Hij durft nog niet te voorspellen wie er gaat winnen. „Ik heb beide landen hoog zitten. Ik denk dat Marokko kans maakt, gezien hoe Senegal tegen Egypte heeft gespeeld. Maar je weet niet welke tactiek ze gaan gebruiken. Het zou wel leuk zijn als Marokko na vijftig jaar weer wint.”
Source: NRC