Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
De naam is Haas. Sinds enkele jaren voorzitter van wat in de volksmond Het Redelijke Midden wordt genoemd. Officieel heten wij echter al sinds jaar en dag Het TuttutHaha-genootschap, en vormen we al sinds begin jaren vijftig de relativerende onderstroom in de Nederlandse samenleving zodat allerhande kwesties succesvol kunnen worden weggelachen.
Van begin af aan is het voor ons als genootschap ingewikkeld geweest om leden aan ons te binden. Mogelijk heeft dit te maken met onze doelgroep, die bestaat uit mensen die de dingen bij voorkeur niet serieus nemen. Want daarvoor stáán wij als TuttutHaha: alles kan en moet gerelativeerd worden. Laatst nog, toen Jort Kelder op onze nieuwjaarsborrel een causerietje hield, realiseerden we ons weer collectief ten volle: ‘Tuttut, haha.’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Binnen onze rangen is het van belang dat iedereen een beetje normáál doet, dus: geen pretenties, geen gedoe. Betrokkenheid is verdacht. Blijkt op genootschapsbijeenkomsten een inhoudelijk gesprek onvermijdelijk, dan moeten ethiek en moraliteit buiten blijven. Wij houden het gewoon graag gezellig, mogen we misschien? Zie ons als het plastic zakje uit die scène in American Beauty: licht en luchtig en doorschijnend en nutteloos, dansend op het ritme van de wind. Is het verveling die ons niet drijft? Decadentie? Wie weet. Wij zijn in elk geval zelf de laatsten om onze gebrek-aan-beweegredenen te onderzoeken. Om met oud-voetballer René van der Gijp te spreken: ‘Laat gaan’. Sowieso een denkoefening waaraan wij veel hebben gehad, ‘laat gaan’. De allure ervan is dat ‘laat gaan’ zowel de naam van deze aan de Stoa verwante school is, als de volledige filosofie erachter. Er bestaat geen diepere laag, anders dan de weerzin om na te denken over dingen die niet prettig zijn om over na te denken.
We zijn met velen. Uiteraard is ons ledenbestand anoniem, maar ik kan wel zeggen dat wij behoorlijk wat bekende politici in onze rangen hebben, tot aan de hoogste Navo-kringen aan toe.
En dan is het wel pijnlijk, om van desinteresse beschuldigd te worden. Wij interesseren ons voor allerlei zaken! We zijn alleen misschien in andere dingen geïnteresseerd. In televisieprogramma’s die je kunt kijken met een knipoog, in muziek die zo slecht is dat je hem weer goed moet gaan vinden én in gebeurtenissen in iemands persoonlijke leven, want dat valt nog te behappen, qua gebrek aan tuttut en haha.
Het nieuws houden we bij via de socials, en via een voetbalkantine, maar dan op tv. En dan steekt het echt wel even, dat wij in deze krant de ‘nagel aan de doodskist’ van de alarmisten (Bessems) worden genoemd, en ‘erger dan het fascisme zelf’ (Schimmelpenninck). Laten we de dingen vooral niet te serieus nemen. Want daarin – en om eerlijk te zijn: vooral daarin – blinken wij uit.
Zodoende geloof ik dat veel specialisten en denkers en betrokken burgers een voorbeeld aan ons kunnen nemen. Neem de klimaatramp, die wij jarenlang vakkundig hebben gerelativeerd. Nu die onvermijdelijk is en niet meer te relativeren valt, relativeren wij onverdroten voort, want er valt weinig anders meer te doen. Hetzelfde geldt voor de actualiteit in de VS en de gevaren voor andere landen. Deportaties, razzia’s, invasies; het zal hier heus zo’n vaart niet lopen. En als het wel zo’n vaart loopt, dan zien we dat dan wel. Al valt de hemel op ons hoofd, dan nog zullen wij volhouden: ‘Tuttut, haha.’
En tuurlijk: in ons welt soms betrokkenheid op. Wij zijn ook mensen. En juist op die momenten is het van belang om onszelf te herinneren aan ons motto, de enige regel die wij als TuttutHaha-genootschap huldigen: ‘Ah joh.’
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.