is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Deze week: Hollywoodgala’s vormen tegenwoordig vooral een bron voor memes.
Nu kijken we als filmpubliek al ruim dertig jaar naar Leonardo DiCaprio, in allerlei gedaanten, maar bij de Golden Globes-uitreiking afgelopen weekend bleek dat we nooit écht het hele bereik van zijn gezichtsuitdrukkingen hebben gezien.
Tijdens een reclameblok werd hij gefilmd terwijl hij een gesprek voerde met iemand die een stuk verderop stond. Op zijn gezicht een moderne dans van expressies: levendige mondmimiek, ophuppelende wenkbrauwen, speelse handgebaren, af en toe een uitbarstende lach. Zet het in een loop en je kunt ernaar blijven kijken.
Het leverde hem de officieuze prijs op die tegenwoordig na elke awardshow wordt bepaald op sociale media: die voor beste meme. Ook entertainmentsites schrijven er graag over: die vluchtige momenten die een plaatje of gifje kunnen worden waarmee je precies kunt laten zien hoe je je voelt of hoe de boodschap is bedoeld.
Er waren meer kandidaten. Genomineerde actrice Amanda Seyfried, die al teleurgesteld begon te klappen vóórdat haar collega Michelle Williams officieel tot beste actrice werd uitgeroepen. Acteur Nick Jonas, die de drukte ontvluchtte voor een slokje water buiten. Maar DiCaprio bood ‘wel honderd memes in 30 seconden’ en liet de concurrentie daarmee ver achter zich.
Overeenkomst tussen die momenten is dat het niet-georkestreerde ogenblikken zijn. Paradoxaal genoeg lenen juist prijsuitreikingen zich daar bij uitstek voor. Overal draaien camera’s en alles wordt gezien: elke oogrol, elke ongemakkelijke lach. Die vallen bovendien extra op omdat de zaal vol zit met mensen die hun beroep hebben gemaakt van het dragen van een masker. Deze betrapmomenten lijken bloot te leggen dat ze ‘echt’ of ‘net als wij’ zijn.
Daar willen we meer van! Dus liet de Daily Mail een lichaamstaaldeskundige los op Seyfried, die volgens haar inderdaad teleurgesteld was. Een liplezer ging viraal met een filmpje dat verklapte dat DiCaprio een lolletje had met een tegenspeelster over K-Pop. En Jonas beaamde online dat hij inderdaad even overvallen was door een aanval van sociale angst.
Grappig, zo’n awardshow wordt opgetuigd om het exceptionele te vieren, met beeldschone mensen in beeldschone kleding met een gouden prijs in de handen. Het idee is dat het publiek daarvoor inschakelt. En dat was vroeger misschien zo, maar nu speurt iedereen vooral naar glimpen van menselijkheid en herkenbaarheid. Als we die sterren zonder masker zien, kunnen we ons even onderdeel wanen van de inner circle.
Het heeft een intrigerend bij-effect. Als DiCaprio’s expressieve 2026 Globes-hoofd inderdaad nog jaren rondwaart op social media, zal dat langer in het collectieve geheugen blijven hangen dan wie de prijzen daadwerkelijk won.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant