Fotograaf Daniel Rosenthal verbleef 24 uur bij het uitgeprocedeerde Oezbeekse gezin dat al dertien maanden in een kerk in Kampen woont, zodat ze niet uitgezet kunnen worden. ‘Raar genoeg houden we het vol.’
Door Pieter Hotse Smit
Fotografie Daniel Rosenthal
Van Arams stralende gezicht is zijn turbulente leven niet af te lezen. Dat de nu 21-jarige jongeman bijna twaalf jaar geleden vluchtte uit Oezbekistan, bijvoorbeeld. Daarna elf jaar in asielzoekerscentra woonde. En vorig jaar in alle vroegte geboeid werd afgevoerd om samen met zijn ouders en drie zusjes uitgezet te worden – wat net niet gebeurde, maar dat bleek pas op Schiphol.
Inmiddels woont de familie Babayants al dertien maanden in een kerk in Kampen, waar ze kerkasiel kregen. Sinds hun aankomst is in de Open Hof onafgebroken een kerkdienst gaande, die de overheid bij wet niet mag verstoren om ze alsnog uit te zetten. Dat gebeurt wel als ze de kerk verlaten, want deze maand hoorde het gezin dat hun laatste kans op een verblijfsvergunning is gestrand.
Na een eerder kerkasiel in 2018 zouden de asielprocedures worden versneld. Maar volgens de organisatie Defence for Children zijn er nog altijd meer dan vierhonderd kinderen in Nederland die al langer dan vijf jaar wachten op een definitief besluit over hun verblijfsstatus. Daarmee zijn ze geworteld en is uitzetting schadelijk, redeneren deskundigen, net als de kerk in Kampen.
Hun leven binnen de kerkmuren en het aanpalende tuintje betekende niet alleen een einde aan spontaan buitenspelen voor Arams zusjes Amelia (11) en Aleksa (4) – beiden in Nederland geboren. Voor Ariana (14) kwam ook een einde aan haar danslessen, en Aram speelt niet meer mee met zijn voetbalteam.
‘Raar genoeg houden we het vol’, zegt hij lachend. Niet alleen omdat ze de onrust van het asielzoekerscentrum achter zich lieten, waar vriendjes en vriendinnetjes plotseling konden verdwijnen in de handen van de Immigratie- en Naturalisatiedienst. Gestoken in een grijs joggingpak houdt ook sporten Aram op de been. Opdrukken, planken, optrekken, dat werk.
Of met zijn vader tafeltennissen tegen Henny Boxman (78) en Gerard Wessels (71), die wekelijks komen spelen. Zijn oudste zusjes vinden afleiding met dansjes op hun TikTok-kanaal @arimalia.
Het belangrijkste voor het gezin zijn ‘alle lieve mensen’ die voor hen zorgen. Zoals vrienden, vele vrijwilligers die koken en honderden voorgangers die uit het hele land komen preken om de kerkdienst gaande te houden. Maar met hoeveel liefde ze ook worden omringd, na bijna twaalf jaar onzekerheid is het hopen op een nieuw pardon en daarmee een leven in vrijheid.
In de kerkzaal klinkt ondertussen het verhaal van Mozes en de exodus van de Israëlieten door de woestijn. Laat het voor de Babayants geen voorbode zijn voor een beproeving van veertig jaar.
Als bestuursvoorzitter van het COA bestierde Milo Schoenmaker jarenlang een beladen dossier in de Nederlandse politiek: de opvang van asielzoekers. Terwijl azc’s volliepen en het debat verhardde, pleitte hij onvermoeibaar voor nieuwe opvangplekken. Na zeven jaar zwaait hij af.
Onder het kabinet-Schoof dreef Nederland af richting bestuurloosheid. D66 en CDA gebruiken dat nu als schrikbeeld om andere partijen uit de loopgraven te krijgen. Want wie wil verantwoordelijk zijn voor het voortduren van het ‘gezeik en geruzie’?
Burgemeester Jasper Nieuwenhuizen van Lisse (VVD) heeft aangifte gedaan van een online-doodsbedreiging. Die ontving hij na een verhitte gemeenteraadsvergadering vorige week over de mogelijke komst van een asielzoekerscentrum. Hij is niet de enige burgemeester die in het nauw is geraakt.
Source: Volkskrant