Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
‘Volgens mij zijn deze mensen heel anal’, zegt mijn vrouw. We zitten in de auto en zijn onderweg naar een huis in een dorpje onder de zeedamp van Barcelona. Zoals bij vrijwel alle vakantieverblijven hebben we ook dit huis geboekt via het huizenruilplatform waar we al twaalf jaar lid van zijn.
Het is een soort Airbnb zoals Airbnb ooit bedoeld was: je verblijft in huizen waar daadwerkelijk geleefd wordt, alleen dan met gesloten beurs. Wij drukken onze gasten bijvoorbeeld altijd op het hart zo veel mogelijk uit onze koelkast op te eten.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Als je aan huizenruil doet, moet je een beetje goed van vertrouwen zijn en – nou ja – niet overdreven hechten aan privacy of orde. Anders kan je er beter niet aan beginnen. Met anal bedoelde mijn vrouw niet dat de mensen wier huis we gingen bezoeken op een anus lijken of in een bepaalde psychoseksuele fase zitten, maar anal retentive zijn, zoals dat zo mooi heet in het Engels: overdreven bezorgd over netheid en orde.
Ze kwam tot dit inzicht omdat de man haar maar bleef appen over allerlei triviale zaken, zoals hoe lang je moet wachten tot het koffieapparaat opgestart is. Eerder had hij al aangekondigd dat het huis ‘smaakvol’ gedecoreerd zou zijn voor de feestdagen.
Er is inderdaad een kerstboom, zo blijkt als we aankomen, die vol hangt met strikjes en stoffen kerstballen met een geruit patroon. In de gang hangen kerststerren, aan elke lamp fluwelen lintjes. Het huis is keurig, strak en voorzien van alle gemakken. Maar aan de meubels kleeft ook een klinische, gedwongen, vtwonen-achtige spanning. Er is een open haard, maar in de instructies staat dat we die eigenlijk maar niet moeten gebruiken, want misschien komt er wel een vonkje op de vinylvloer terecht.
Het heeft de afgelopen dagen veel geregend, zo veel dat het zwembad in de tuin tot aan de rand is volgelopen. Dat is niet een observatie die wij maken, maar we doorkrijgen van de eigenaar, die vanaf zijn vakantieadres de camerabeelden bekijkt. O super, camera’s.
Behoedzaam ga ik op ontdekkingstocht door het huis. Veel lades en kasten zijn afgeplakt met rood plakband. Die mogen we niet openen, net zoals de kamerdeur met een pas geïnstalleerd hangslot. Verder alles kits, Blauwbaard?
Ook in de keuken zijn er lades afgeplakt met rode tape. In een appje stuurt de eigenaar dat ze eigenlijk nog meer lades hadden willen afplakken, maar dat vergeten zijn. In een van de lades die wel open mogen zit het bestek. Gewoon een lade met vorken en messen en lepels. Met een heel gewoon briefje erbij. ‘Haal het bestek alsjeblieft niet door elkaar. Dankjewel.’ Komt goed. We zullen voldoen aan je supernormale verzoek.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant