is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (70), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en verblijft nu weer in Kyiv. De berichten zijn vertaald uit het Russisch.
Maandag 29 december, 10.29 uur
Er ligt sneeuw in Kyiv. Vanuit mijn keukenraam zie ik beneden mij de witte straten. Akos en ik zijn weer terug in de flat, na een behoorlijk lange tijd in de ondergrondse parkeergarage. Rusland voerde in de nacht van vrijdag op zaterdag grootschalige luchtaanvallen uit, Kyiv werd onder vuur genomen door zo’n veertig raketten en 519 drones. Het bombardement duurde zo’n tien uur, waarin we de hele tijd noodmeldingen op onze telefoon ontvingen.
Akos heeft gelukkig veel en lang geslapen in de parkeergarage, met dank aan de zelfgestookte honingwodka van een wat oudere buurman, die de flessen onlangs van zijn datsja had opgehaald en ze nu ruimhartig inschonk.
Vanuit een stoel heb ik naar Akos zitten kijken, die zachtjes snurkend op een stretcher lag. Ik had wel een beetje met hem te doen, wetend dat hij gewoon in Hongarije had willen blijven. Waarom deed ik hem dit aan? Deze lieve man, met al zijn gezondheidsproblemen, had nu ook veilig in Boedapest in een gewoon bed kunnen liggen. Akos deed dit allemaal voor mij, dat realiseerde ik mij weer.
Gelukkig hadden we het niet koud. We droegen warme kleding. Ik zat in mijn nertsbontjas, die nog van mijn moeder is geweest, en we hadden paardendekens. In onze gemeenschappelijke moestuin achter de flat hadden wat buren een vuurtje gemaakt. In de vlammen hadden ze bakstenen gelegd, die langzaam warm waren geworden. Op verschillende plekken in de garage lagen de stenen nu aangenaam te gloeien. Mijn onderbuurvrouw warmde haar voeten aan zo’n steen.
De volgende ochtend hoorden we over de schade in Kyiv: beschadigde flatgebouwen en energiecentrales, en grote delen van de stad zaten die nog zonder stroom zaten. Ook waren er doden te betreuren. Samen met mijn buurvrouw stak ik een kaarsje voor hen op.
Nu doet de stroom het weer. Alleen aan de linkeroever van de stad, daar waar de moeder van mijn schoondochter Anna woont, zijn er nog problemen. Ik heb mevrouw al proberen te bellen, maar ze nam niet op. Hopelijk weet ze zich warm te houden.
11.33 uur
We zien Zelensky op het nieuws en horen dat hij in de ‘afrondende fase’ zit van de vredesonderhandelingen. Wat betekent dit? Je weet dat ik totaal niet geloof in deze gesprekken, omdat Poetin geen vrede wil en weigert om concessies te doen.
Maar toch. Als ik hoor over Zelensky bij Trump in Mar-a-Lago, dan maakt mijn hart een klein sprongetje. Stel dat er ineens tóch iets goed uit deze onderhandelingen komt? Iets wat voor Oekraïne enigszins aanvaardbaar is? En stel dat Europa en de VS ons ineens tóch echt goede veiligheidsgaranties geven? Waardoor wij niet meer bang hoeven te zijn voor Rusland? Stel dat?
Dan komt een weerzien met Maks ineens heel dichtbij. Het verlangen om hem te zien is ondraaglijk groot. Zou dat dan iets zijn dat in het nieuwe jaar gewoon gaat gebeuren? Dat ik mijn zoon weer kan vasthouden? Het is mijn grootste wens voor het nieuwe jaar. Alstublieft God, denk ik steeds, laat dit werkelijkheid worden.
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant