Dario Vitale werd groots binnengehaald bij Versace om vervolgens na één collectie alweer te verdwijnen, tassen uit de jaren nul zijn helemaal terug en Pantone slaat de plank mis met de kleur van het jaar.
is modejournalist en schrijft voor Volkskrant Magazine over stijl – en hoe het beter kan.
Ze was in Nederland misschien niet echt bekend bij een enorm publiek, maar modeontwerper Pam Hogg was in Groot-Brittannië een grote naam in de modewereld. De Schotse studeerde conventioneel genoeg aan de Glasgow School of Art en de Royal College of Art in Londen, maar haar carrière volgde daarna een eigenzinnig en grillig pad.
Begin jaren tachtig werd ze groot in de extravagante postpunk- en New Romantics-scene die zich concentreerde in de Blitz Club in Londen. Haar modecarrière nam in de jaren tachtig een vlucht met succes op zowel artistiek als commercieel vlak, en ze kreeg zelfs een eigen winkel in Londen. Haar kleding werd gedragen door iedereen: van clubkids tot artiesten als Siouxsie Sioux.
Tot ze in de jaren negentig ineens koos voor een leven als zangeres in verschillende bandjes en optrad in de voorprogramma’s van onder anderen Debbie Harry, om daarna weer terug te keren naar de modewereld. Ook nu bleef ze haar eigen – originele, anarchistische, activistische – pad volgen waarbij ze altijd onafhankelijk bleef, waardoor het grote commerciële succes misschien wel uitbleef. Pam Hogg overleed op 74-jarige leeftijd aan alvleesklierkanker.
Om de een of andere reden zorgt de uitverkiezing van ‘kleur van het jaar’ door Pantone (dat ‘eenduidige kleurcoderingen’ publiceert) vaak voor opschudding en dit jaar lijkt dat nog wel meer dan anders het geval. En dat terwijl de ‘kleur’ Cloud Dancer – eigenlijk gewoon wit – juist is uitgekozen vanwege de ‘kalmerende invloed in een hectische samenleving’, aldus Leatrice Eiseman, directeur van het instituut.
Dat kalmeren is niet helemaal gelukt, blijkens veel reacties op de verkiezing. Tegenstanders vinden de kleur namelijk op zijn best saai maar op z’n slechtst gewoon toondoof (ook wel ‘Pantone-doof’), omdat zo’n minimalistische en maagdelijke kleur in huis bijvoorbeeld alleen is weggelegd voor de heel geprivilegieerden.
Met veel tromgeroffel werd Dario Vitale, de man achter het grote succes van Miu Miu, binnengehaald bij Versace om daar Donatella Versace op te volgen na haar pensionering. Na één collectie is het doek echter alweer gevallen voor de ontwerper. En dat is niet geheel toevallig precies na de aankondiging dat de Prada Group, waarvan ook Miu Miu onderdeel is, het merk Versace had toegevoegd aan de portfolio.
Het moederschip had Vitale, toen hij zijn overstap naar Versace bekendmaakte, al laten weten dat zij niet dachten dat hij daar klaar voor was. Ze zouden al hebben gewaarschuwd dat als zij Versace zouden verwerven, zijn exit spoedig zou zijn. Vitale waagde desondanks de sprong.
Als opvolger gaan in de wandelgangen de namen rond van Anthony Vaccarello (nu bij Saint Laurent) en Pieter Mulier (Alaïa).
‘We don’t do Nike tech, we don’t do coffee, it’s straight quarter zips and matcha around here.’ Met deze Tiktokvideo van de 21-jarige Jason Gyamfi uit New York begon de ‘quarter zip movement’, die er in korte tijd voor heeft gezorgd dat jonge mannen massaal truien met een quarter zip (ritskraag) zijn gaan dragen. Niet zomaar een modetrend, maar een ‘beweging’ waarbij de trui synoniem is voor ‘self-improvement.’
De drager van de quarter zip heeft respect voor zichzelf en ziet er overeenstemmend verfijnd en professioneel uit. Gyamfi postte de video nadat hij de trui had gekocht voor een sollicitatiegesprek en hij nogal in zijn nopjes was met hoe classy hij eruitzag. ‘De quarter zip-beweging gaat over verheffing. Over het upgraden van je smaak en het proberen van nieuwe dingen’, legde hij uit aan CNN.
Sindsdien vinden er allerlei meet-ups plaats van groepen jonge mannen in quarter zip-truien, vaak met stropdas en nette broek, die matcha’s drinken – ook in Nederland (check @joey.burnet op Instagram).
Terug in het straatbeeld dit najaar: de bontstola, favoriet uit de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw. Grootste verschil met die van (overgroot)oma is dat de bontstola’s van nu gemaakt zijn van faux fur. Daarnaast was de stola vroeger het toppunt van damesachtigheid, die werd gedragen als kers op de taart van een keurig haute-couture-ensemble.
Tegenwoordig kan de stola eigenlijk met alles gecombineerd worden, van tracksuit en spijkerbroek tot als vanouds op chique kleding. Nog een verschil met vroeger: de bontstola wordt tegenwoordig ook wel nonchalant meegedragen in de hand en is daarmee een heel nieuw soort accessoire geworden.
Nieuw jaar, nieuwe tas en in 2026 wordt dat ’t liefst een oude tas. Tassen uit de jaren nul, hét decennium van de ‘it-bag’, zijn namelijk weer helemaal terug. Bij het horen van namen als de Bayswater (van Mulberry), de City Bag (van Balenciaga) of de Paddington (van Chloé) wisten liefhebbers in die tijd direct waar het over ging.
Al die tassen en meer noughties klassiekers zoals de Speedy van Louis Vuitton of de Fendi Spy bag zijn weer helemaal in de gratie. Sommige hebben een make-over gekregen, andere zijn nog steeds beschikbaar in hun oorspronkelijke jasje, maar allemaal zijn ze flink duurder dan twintig jaar geleden. Ter vergelijking, in 2005 kostte de Mulberry Bayswater 800 euro, tegenwoordig moet voor dezelfde tas minstens 1.395 euro neergeteld worden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant