Vrijgezel Ron belandde in een bizarre situatie die van ‘kwadratisch toeval’ aan elkaar hing. Hij heeft nog steeds geen idee wat het universum hem ermee heeft willen zeggen, behalve dan dat hij het toeval serieus moet nemen.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘In de jaren negentig was ik, zoals dat heette, een vrije vogel. Relaties duurden bij mij nooit langer dan negen maanden en rouwig was ik daar niet om. Om mij heen leefden vrienden op eenzelfde manier, alleen sommige vrouwen werden rond hun 30ste wat onrustig. Hannie was een heel leuk meisje met blond haar tot op haar schouders met een slag erin, alles met haar ging vanzelf, en de seks was niet eerder zo goed geweest. Maar na negen maanden verlangde ze toch naar commitment.
We gingen zonder al te veel pijn uit elkaar en spraken af elkaar over een paar maanden opnieuw te zien, dan zou de liefde wel bekoeld zijn en konden we als vrienden verder. Maar na die maand belandden we toch weer met elkaar in bed, het leek erop dat we in een loop terechtkwamen. Het was beter een volgende termijn wat ruimer te nemen. Geen paar maanden, geen half jaar, maar een jaar. Een datum legden we niet vast, noch een plek of tijdstip en Hannie vervluchtigde tot een herinnering. Andere dames namen haar plek in. Spijt of gemis waren geen grote thema’s in die periode van mijn leven.
Ik ging op vakantie met een groepsreis, maar toen ik mezelf met vijf Nederlandse mannen bier zag drinken aan een exotisch zwembad, heb ik de volgende dag de veerboot gepakt naar de vaste wal en keerde pas weer terug toen het tijd was voor vertrek. Het in mijn eentje reizen, de contacten die door het tijdelijke karakter vaak intenser zijn dan thuis, bevielen me zo goed dat ik weer wat later naar Costa Rica reisde. Dat deze vakantie precies viel in de maand dat ik met Hannie had afgesproken, daar dacht ik niet aan.
Op een avond zag ik een vrouw van mijn leeftijd op de dansvloer. Stel je voor: Montezuma, een schiereiland met een breedte van zo’n 30 meter, alleen maar oerwoud. Apen slingerden aan takken, er waren luiaards en vogelgeluiden die ik nooit eerder had gehoord. Ik voelde me diep gelukkig en op mijn plek en dacht: moge dit hier en nu eeuwig duren. De vrouw op de dansvloer was lichtvoetig en mooi, haar verschijning leek prima samen te vallen met alle tinten vochtig groen.
Ik zei tegen haar: ‘Ik zou je willen verleiden, maar ik weet niet hoe.’ Ze antwoordde: ‘Geef me een kus op mijn mond, dat is hoe je dat doet.’ En ik deed wat ze vroeg en ze omhelsde me. Nu was ik er nog meer van overtuigd dat ik hier thuishoorde – een beetje pathetisch, ik was immers een gewone Amsterdamse jongen op reis tussen de andere hippies. Ik wist ineens heel zeker dat ik er goed aan had gedaan hiernaartoe te komen en ik deed er vooral heel goed aan haar te beminnen. En zo begonnen mijn nachten zich met haar te vullen. Ze heette ook Hannie, een bizar toeval waar ik niet lang bij stilstond. Tot ik een paar dagen later in mijn eentje in een tentje koffiedronk en ineens twee handen voor mijn ogen voelde: ‘Raad eens wie ik ben.’
De stem herkende ik niet, ik draaide me om en achter me stond de Amsterdamse Hannie. Het was precies een jaar geleden dat we de afspraak voor over twaalf maanden hadden gemaakt. En daar stond ze tot onze beider verrassing in the middle of nowhere voor mijn neus. Met grote ogen keken we elkaar aan. Toen zei ze: ‘Ik moet je aan iemand voorstellen’, en ze wenkte een man die een paar meter verderop stond. Hij had dezelfde voornaam als ik. Later die middag hebben we met zijn tweeën afgesproken, en hoewel ik geen enkel verlangen voelde om opnieuw iets met haar te beginnen, raakte ik niet uitgesproken over deze bizarre coïncidentie.
Wat wilde het toeval mij vertellen? Ik sprak erover met Hannie 2, niet op een indringende manier, want dat staat het relaxte leven in het oerwoud niet toe. Een visser in Costa Rica vist niet meer dan wat hij die dag nodig heeft, en als het wel meer is, vaart hij de volgende dag niet uit. Zonder het uit te spreken was het voor mij duidelijk dat ook Hannie 2 een tijdelijke aangelegenheid zou zijn, wat het eigenlijk nog mooier maakte. Voor mijn vertrek had ik uit alle macht geprobeerd het populaire boek De Celestijnse belofte op de kop te tikken, over de belangrijkste negen spirituele en filosofische inzichten. In mijn rugzak was plek voor één boek, dus dat moest een boek worden dat wat om het lijf had.
Maar het was overal uitverkocht, ik zocht op Schiphol, toen in Miami bij de tussenlanding, maar niets. Oh, zei Hannie 2, dat is toevallig, ik heb dat boek bij me. En toen ze een paar dagen later doorreisde, legde ze het voor mij bij de receptie van het hostel. Die avond keerde ik na een paar biertjes terug naar mijn kamer en begon meteen te lezen. Op pagina zestien zegt de hoofdpersoon, en ik lees voor: ‘Het is moeilijk uit te leggen, maar (..) volgens de priester treedt Het Eerste Inzicht op als we ons bewust worden van het toeval in ons leven.’
Toeval? Nou en of, dat kon je wel zeggen. Ik was van mijn stuk gebracht en ik kon alleen maar denken: Hannie 1, Hannie 2, ik Ron 1, hij Ron 2, ik zoekend naar dat ene boek, zij die het me schenkt. Dit zijn wel erg veel toevalligheden, wat zag ik al die tijd over het hoofd dat het lot mij zo bestookt, zeg maar knock-out slaat met al die ongeloofwaardigheden op een rij? Alsof de ontmoeting hier met Hannie 1 al niet wonderlijk genoeg was. En nu, dertig jaar later, emotioneert deze passage mij nog steeds. Telkens als ik die herlees, voel ik wat ik toen voelde en word ik diep geraakt door iets wat tegelijk ongrijpbaar en sterk is.
Het leven ging verder, rond mijn 40ste ontmoette ik een vrouw met wie ik zeven jaar een relatie had en een dochter kreeg. En altijd heb ik dit verhaal van het kwadratische toeval meegedragen. De synchroniciteit van de gebeurtenissen in je leven. Ik heb nog steeds geen idee wat het universum me er precies mee heeft willen zeggen. Behalve dan dat je toeval serieus moet nemen als betekenisvol element, dat het leven niet te plannen is en dat wat niet te plannen is, is het leven.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant