Een prikkelend inzicht, nieuwe vriendschappen of een verhelderende ervaring. De Volkskrant vroeg aan negen gastcolumnisten: wat heeft 2025 jou aan moois of waardevols gebracht? Vandaag de tweede aflevering, met antwoorden van Izz ad-Din, Zairah en Christiaan.
Afgelopen jaar realiseerde ik dat god dood is en de natuur zwijgt, en dat dit de reden is waarom ik moet schrijven. De mens schiep het Woord, en met het Woord vond de mens betekenis, en met de betekenis betovering. Maar wie vindt er tegenwoordig nog bezieling op een politiek congres? Het lijkt eerder op een scrum-bijeenkomst met ballonnen van empathie en verbinding.
Mijn oma werd in 1929 geboren als onvolkomen mens en bijna tachtig jaar later kon zij in vrijheid en waardigheid haar meest definiërende besluit maken: het besluit om haar leven te beëindigen. Toen ze haar laatste, bittere cocktail dronk, maakte ze er nog een grapje bij. Niet dat er een volgende keer komt, zei ze, maar jullie mogen er best een lekkerder smaakje aan geven. Een beetje frambozensiroop misschien?
Onze vrije samenleving heeft vele uitdagers. De vrijheid van mijn oma om met haar kenmerkende sarcasme haar laatste woorden uit te spreken, werd betaald met het bloed van Els Borst (1932-2014). Een aantal jaar na het overlijden van oma werd zij door onvrijheid ter dood gebracht, omdat ze met de Euthanasiewet god boos gemaakt zou hebben. Onvrijheid is onverbiddelijk: daarom moet vrijheid onverbiddelijker zijn.
De ducttape op de mond van Rayaan al-Najjar (2006-2024) kon haar licht van vrijheid niet doven. De strijd voor vrijheid is één en ondeelbaar, universeel en tijdloos. Door hun strijd voort te zetten, eren wij hen. Door onvrijheid uit te bannen, wreken wij hen. Dit is uw nieuwe kerstgedachte: écrasez l’infâme, verpletter het schandelijke.
Izz ad-Din Ruhulessin is ICT-specialist en columnist.
Het hele jaar denderen we als een malloot vooruit om dan voor kerst met gierende remmen tot stilstand te komen en de ‘verstilling’ op te zoeken.
Of zitten we stiekem gewoon te wachten op het startschot om in het nieuwe jaar weer vol gas te geven? Ja zo’n opgevoerde Tesla was ik ook ooit en juist daarom heb ik de kunst van het verstillen dit jaar eens verkend.
Het is de meeste mensen in mijn omgeving waarschijnlijk niet eens opgevallen, want verstillen hoor je niet. Mijn verkenning bestond eruit dat ik wat vaker mijn mond dichthield en iemand anders de ruimte gaf.
Of een keer niet meedeed, of verwerkingstijd inbouwde. Wat vaker observeerde. Wat bewuster probeerde te zijn over wat ik wil, in plaats van wat de situatie van mij vroeg. Het klinkt niet wereldschokkend, maar is het wel. Wat ik namelijk heb gemerkt is dat in dat kleine geruisloze gebaar van het verstillen veel van het grotere verdwijnt.
Langzaam maar zeker kon ik de grote blonde dwerg die het wereldnieuws domineerde echt zien voor wat hij was: een hoop lawaai. Werd ik ook minder wanhopig over onze eigen politiek.
Ik ben op basis daarvan tot de conclusie gekomen dat stilte tegenwicht biedt aan de macht van de schreeuwlelijken.
Eerst door ze uit je eigen hoofd te verbannen. Daarna, door onze krachten te bundelen, hopelijk ook uit het collectief bewustzijn en daarmee van het politieke toneel. Want zonder publiek geen show.
Zairah Khan is stadsvernieuwer en herstelt mens-natuurrelaties.
Sinds een paar maanden ben ik terug op Nederlandse bodem. Na een aantal jaren op verschillende plekken in (West- en Oost-) Afrika is het tijd om mijn leven hier weer op te pakken. Het is al sinds jaar en dag een ‘angst’ (millenial speaking) van mij om een middelmatig leven te lijden. Een leven dat al uitgestippeld was vóór dat ik mijn eerste teug adem op deze planeet nam.
Ik weet niet precies waar die onrust vandaan komt, maar de drang naar spanning is er altijd geweest. Misschien verklaart dat ook mijn omzwervingen buiten de landsgrenzen van de familie van Oranje-Nassau.
De verschillen die ik jaren geleden zo verafschuwde doemen ineens weer op. Ik baalde van de scherpe tegenstellingen tijdens de verkiezingen. Van mensen die elkaar niet groeten op straat. Van alle regeltjes en snelheden in het dagelijks leven. Van mijn vrienden die in een sleur zitten. Van mijn leeftijdsgenoten die allemaal précies hetzelfde doen. Van AI. Ik baalde van Saints & Stars, azc-protesten, Wierd Duk en de ophef rondom Wierd Duk.
In tijden als deze probeer ik terug te keren naar de stoa. Epictetus zegt dat het niet de dingen zelf zijn die ons van streek maken, maar onze opvattingen erover. Dus, in het licht van het naderende kerstfeest ga ik stoppen met balen. Ik ben dankbaar voor ons land. Voor de veiligheid, voor de havermelkdiscussies, voor de volle schappen in de supermarkt. Voor de stoepen langs de weg, voor de schone lucht, voor de regen en voor de grijze dagen. Ik ben dankbaar voor ons land, dat allesbehalve middelmatig is.
Christiaan Pleijsier is ondernemer.
Over de auteur(s)
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant