Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (70), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug in Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
‘Een groet uit Kyiv. Het gaat vriezen komende week. De verwarming doet het gelukkig, al is hij de afgelopen dagen wel een aantal keer uitgevallen. Mijn man Akos is hier bij me. Ik weet dat hij het niet comfortabel vindt in Oekraïne, dus dat hij met mij is meegereisd is heel bijzonder. Hij klaagt ook niet als we naar de schuilkelder moeten.
‘We blijven hier een maand, daarna gaan we naar de Karpaten, in het westen van Oekraïne. Mijn kleindochters en hun moeder Anna komen daar ook heen, vanuit Italië, om een week vakantie met ons te vieren. Het vooruitzicht om Katja en Ksoesja weer te zien, doet mij goed.
‘Toen zij heel klein waren, huurden we weleens een huisje in de Karpaten, waar we omringd werden door bergen en eindeloze naaldbossen. Overdag gingen we picknicken aan een riviertje, soms zagen we een bizon. Er zal nu sneeuw liggen, waar ik naar uitkijk, omdat de stilte van de sneeuw mijn ziel kalmeert.
‘Op dit moment slaap ik ’s nachts nauwelijks. En als ik even wegdommel, zie ik onmiddellijk mijn lieve ouders – God hebbe hun ziel – in mijn dromen verschijnen. Steeds gebeurt hetzelfde: ze weten niet dat het oorlog is en ik probeer het voor ze geheim te houden, wetende hoeveel pijn het ze zou doen als ze al deze ellende in Oekraïne zouden zien. ‘Alles gaat hier goed, mama’, zeg ik tegen m’n moeder. Maar ze gelooft mij niet en begint te huilen. Zwetend en angstig word ik wakker.
‘Daarna lig ik vaak wakker en maal ik over Maks en hoe het nu met hem verder moet. Als ik mijn zoon aan de telefoon heb, lijkt het tegenwoordig alsof ik een wildvreemde aan de lijn heb. Ik herken hem niet meer. Hij is in niets meer die energieke familieman, die altijd grapjes liep te maken en voor iedereen klaarstond.
‘Waarom krijgt hij geen verlof, vraag ik mij voortdurend af. Dit is toch geen leven zo? Hoe moet je aan het front overleven als je nooit, ook niet een paar dagen, terug kunt naar je gezin? Hij moet toch iets hebben om naar uit te kijken? Nu is hij depressief geworden, vermoeid en zal hij misschien fouten maken.
‘Direct toen ik hier in Kyiv aankwam, ging ik naar het militair rekruteringsbureau van waaruit Maks werd opgeroepen en naar het oosten is gestuurd. Ik zal eerlijk tegen je zijn: ik heb me daar niet ingehouden. ‘Niet die Russen maken mijn zoon kapot, maar jullie’, heb ik geschreeuwd, ‘geef hem een paar dagen verlof zodat hij zijn kinderen kan zien. Dat moet.’
‘De man achter de balie mompelde ongemakkelijk dat hij daar uiteraard niet over ging en dat het ook niet kon, vanwege de tekorten aan het front. Maar ik heb me niet weg laten jagen. Morgen heb ik een afspraak met zijn meerdere. Misschien heeft het allemaal geen zin, maar dit voelt wel als het minste wat ik kan doen voor Maks.’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant