Lezersbrieven U schreef ons over de waarde van speelsheid, het einde van de Pax Americana en werken in de horeca.
In deze verwarrende tijden moeten we de rationaliteit te bewaken. Twee stukken tekst op de laatste pagina’s van het zaterdag-opiniekatern wijzen hier streng op: de jeugdige briefschrijver Floris Ploos van Amstel spoort aan om „gewoon woorden” te gebruiken in plaats van dat absurde „6-7” (19/12). Ernaast ontmaskert Tessa Sparreboom’s column Het paard, de panda en de bestseller goedverkopende dierenboekjes met tegeltjeswijsheden als dieren-exploiterende platitudes (19/12).
Ja, we moeten kritisch en rationeel blijven. Maar laten we niet ook de waarde van creativiteit en speelsheid uit het oog verliezen. ‘6-7’ is geen uitdrukking die primair draait om communiceren van twijfel, maar om delen van een moment van absurditeit. De uitdrukking heeft zijn oorsprong in een tekstregel van een slecht liedje, vervolgens was er iets met het rugnummer van een basketballer en daarna dat aandoenlijke kind dat op Tik-tok de vorige betekenissen verbasterde tot ‘opties afwegen’ – eigenlijk best goed gevonden. Kinderen herkenden dat massaal en deelden de meme. De kinderen die ‘6-7’ uitriepen tot ‘Kinderwoord van het jaar’ erkennen de waarde van ironie in menselijke communicatie en maken ons fijntjes glimlachend deelgenoot.
En ach, die dieren. Ze zijn als je partner of beste vriendin – al dan niet even pluizig – die je er na een dag vol onrecht vriendelijk aan herinneren dat de soep meestal niet zo heet gegeten wordt. Ik begin mijn dag gniffelend en heb weer energie om de zwaarte van de echte wereld het hoofd te bieden.
Ninke Stukker Groningen
Het is verontrustend met welk enthousiasme Friedrich Merz constateert dat de Pax Americana voorbij is (Onder bondskanselier Merz staat Duitsland voor een nieuwe Zeitenwende, 18/12 ). Merz droomt van een groot en sterk Duits leger, oefent zeer grote druk uit op België en anderen om de honderden miljarden aan Russische tegoeden te confisqueren, roept oorlogstaal (al was het maar om de onrust in de binnenlandse politiek klein te houden), en vindt dat Duitsland nu de leiding van Europa op zich moet nemen.
In zowel 1848 (de Amerikaans-Mexicaanse oorlog) als in 1914 (isolationisme en de Monroe-doctrine) en 1933 (de nasleep van de beurscrash) was de belangstelling van de VS voor Europa minimaal. Ook nu zorgt de isolationistische anti-Europa-visie van Trump ervoor dat binnen de partij van Merz (CDU) gesproken wordt over een tweede Zeitenwende, waarin het weer tijd is voor een economisch en militair sterk Duitsland als leider van Europa. Belangrijke CDU’ers – van Konrad Adenauer, in de jaren vijftig, tot Angela Merkel deze eeuw – waren altijd wat terughoudend. Merz droomt al jaren van een tijdperk-Merz, maar mij baart het zorgen.
Peter van den Hoogen Ravenstein
In haar column haalt Sheila Kamerman een bloemist aan die aan het eind van het jaar stopt met zijn bloemenkraam omdat hij geen jonge mensen kan vinden die het werk over willen nemen (‘Jongeren willen niet hard werken’, dus moet Marco Seelbach stoppen met zijn bloemenkraam, 18/12). Vind je het gek? Zijn familieleden, die al jaren meewerken, hebben door het werk last van verschillende kwalen.
Werkzaam in de horeca zie ik vergelijkbare zaken om mij heen. Collega’s met knieën die kapot zijn, een dame in de vijftig met een nieuwe heup omdat de ‘echte’ niet meer mee ging. Mensen die zonder blikken of blozen zestig uur in de week werken en die neerkijken op hun collega’s in de twintig en dertig (die ook al lichamelijke kwalen hebben) omdat ‘ze zich niet aan moeten stellen en niet weten wat hard werken is’.
Men is niet te beroerd om hard te werken, écht niet. Maar we doen het niet meer voor een appel en een ei met daar bovenop een korter leven dan iemand die achter zijn bureau een nieuwe beleidsvisie schrijft. Dan schrijf ik wel tot ik een ons weeg, van 9 tot 5, voor meer salaris en met veel tegenzin. Waardoor ik hopelijk gezond blijf.
Jelle Serné (Barman) Leiden
Volg de laatste politieke ontwikkelingen in de VS op de voet
Source: NRC