Chris Rea (74) had misschien niet de glamour maar wel de bekendheid van een popster. Zijn hese stem maakte bij menigeen melancholische gevoelens los. Het bleek het ideale geluid voor een dijk van een kersthit.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Een paar dagen voor de kerst, midden in de periode dat zijn grootste hit door winkelcentra schalt, is de maker van Driving Home For Christmas gestorven. Chris Rea overleed maandag op 74-jarige leeftijd na een kort ziekbed temidden van zijn familie in Engeland. Rea kampte al lang, vanaf het moment dat er bij hem alvleesklierkanker werd vastgesteld, met gezondheidsproblemen. In 2001 werd zijn alvleesklier zelfs verwijderd.
Hoewel Rea voornamelijk bekend is vanwege die grote kersthit, heeft de Britse zanger, die zijn carrière begon als gitarist, 24 albums op zijn naam staan en meer dan 40 miljoen platen verkocht. Ondanks die enorme aantallen werd Rea nooit een gevierde celebrity.
Michael Levy, oprichter van Rea’s eerste platenlabel Magnet Records, omschrijft hem eerder als een bedachtzame, introspectieve dichter dan als een performer. Het zou Rea ervan hebben weerhouden een grotere ster te worden. Hij wierp zelf ook altijd het stempel van rockster verre van zich.
Hij had wel een handelsmerk: die warm hese stem als uiting van een gemoedelijke, haast vaderlijke melancholie. Het is de constante in zijn repertoire van toegankelijke poprock en kalme bluesrock, met hits als Fool (If You Think It’s Over), I Can Hear Your Heartbeat, Josephine, Stainsby Girls en On The Beach.
Geboren in Middlesbrough gaf hij op 20-jarige leeftijd zijn baantje op in de ijssalon van zijn Italiaanse vader en leerde zichzelf, beïnvloed door Blind Willie Johnson en Sister Rosetta Tharpe (slide)gitaar te spelen. In 1973 werd hij gitarist in de lokale band Magdalene. Toen de zanger niet kwam opdagen voor een concert, nam Rea de honneurs waar.
Rea’s talent werd opgepikt en een solocarrière lag in het verschiet. In 1978 scoorde hij zijn eerste hit met Fool (If You Think It’s Over), de eerste single van zijn debuutalbum. Het nummer kwam op nummer 12 in de Amerikaanse hitlijst, de Billboard Hot 100, en Rea werd dat jaar genomineerd voor een Grammy als beste nieuwkomer.
In England scoorde Rea pas na de rerelease van dat nummer en dan nog bescheiden. Geen van zijn daaropvolgende albums haalden de charts in het Verenigd Koninkrijk. Wel in de rest van Europa. I Can Hear Your Heartbeat (1983) werd ook hier een hit. De zanger besloot zich te richten op zijn Europese fans, want die zouden meer door de muziek gedreven zijn dan door imago.
Pas met zijn zesde album Shamrock Diaries (1985), met daarop Stainsby Girls voor zijn vrouw, en Josephine voor zijn eerste dochter, ging Engeland overstag. Zijn tiende album Road To Hell, zijn eerste nummer één-album in Engeland, betekende een definitieve doorbraak in het VK. Julia (1994), geschreven voor zijn tweede dochter, werd zijn laatste hit in Engeland.
In 2001 kreeg hij de diagnose alvleesklierkanker. Rea beloofde zichzelf dat hij zich na herstel van de ziekte alleen maar bezig zou houden met wat hij leuk vond en dat hij niet meer zou voldoen aan de verwachtingen van platenmaatschappijen. Met zijn eigen label Jazzee Blue keerde hij terug naar zijn bluesroots.
Rea was geen constante meer in de hitlijsten, maar hij had wel succes met al zijn bluesprojecten. Al zorgde zijn verslechterde gezondheid – suikerziekte en een beroerte in 2016 - ervoor dat hij tournees moest onderbeken.
Rea was een artiest geworden die dankzij zijn eerdere succes kon doen wat hij wilde. Klassieke race-auto’s verzamelen bijvoorbeeld. Een van zijn grootste fouten, bekende hij tien jaar geleden in het online magazine Loudersound, was dat hij nooit in de Verenigde Staten had getoerd. ‘Elke keer dat ik een mooie auto voorbij zie komen die te veel kost, heb ik er spijt van.’
Over auto’s gesproken: toen Rea zijn kersthit schreef, kon hij niet eens autorijden. In zijn allerlaatste interview, eerder deze maand in de Engelse krant The Daily Express, bekende hij dat zijn rijbewijs destijds was afgenomen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant