Ze was drie jaar lang de rechterhand van Pieter Omtzigt: samen maakten ze het eerste kabinet met de radicaal-rechtse PVV mogelijk. Afgelopen jaar ging het mis. NSC haalde nul zetels, mede door haar bijna naïeve geloof dat ze Wilders kon intomen en Omtzigt kon redden van zijn emotionele uitbarstingen.
is politiek verslaggever van de Volkskrant.
Nicolien van Vroonhoven (54) ontvangt in haar vrijstaande villa in Hilversum, in zo’n laan met hoge bomen. Een grindpad leidt naar de voordeur, waar ze stralend opendoet, een teckeltje om haar heen hupsend. De vrouw die drie jaar lang met Pieter Omtzigt hoopte op een politieke revolutie, maar in plaats daarvan in een kabinet belandde dat ten onder ging aan onderling geruzie, is nog altijd politiek bevlogen.
Een paar dagen voordat het interview plaatsvindt, stuurt ze vijf pagina’s met haar laatste politieke ideeën op. ‘Er is behoefte aan een nieuw geluid’, schrijft ze. Dat ze dat net drie jaar tevergeefs heeft geprobeerd te vertolken met haar partij Nieuw Sociaal Contract (NSC), kan ze nog maar nauwelijks bevatten.
Bij je afscheid uit de politiek op 1 september zei je: ‘Het afgelopen jaar was meer dan pittig. Het was een jaar van vechten, verlies en teleurstellingen. Ik begrijp dat de leden van mening zijn dat ik daar medeverantwoordelijk voor ben.’ Om met dat laatste te beginnen: wat was je grootste teleurstelling en waar was jij verantwoordelijk voor?
‘We hebben NSC opgericht omdat we de politiek wilden veranderen op het gebied van bestaanszekerheid en goed bestuur. Mijn teleurstelling is dat dat onvoldoende is aangeslagen, terwijl ik nog steeds vind dat we echt wel wat beet hadden. We hadden goud in handen.
‘Deels ben ik verantwoordelijk dat het niet gepakt heeft. Ik ben mede het gezicht naar buiten toe geweest. Ik kan alleen zeggen: we hebben dit met de beste bedoelingen gedaan, naar eer en geweten.’
Vlak na haar studie ging Van Vroonhoven aan de slag als beleidsmedewerker financiën voor het toenmalige CDA-Kamerlid Jan Peter Balkenende, de latere premier. In 2002 introduceerde ze Pieter Omtzigt bij hem. Samen gingen ze de Kamer in en trokken acht jaar lang veel met elkaar op.
‘Je had in die tijd bij de CDA-fractie een enorme hiërarchie. Als je net kwam kijken, zoals wij, stelde je nog weinig voor, dus dan trek je automatisch een beetje naar elkaar toe’, zegt Van Vroonhoven. ‘Wij werden als jonkies samen weggestopt in de werkkamers op zolder van het oude Kamergebouw.’ Na haar Kamerlidmaatschap kwam Van Vroonhoven in 2018 terecht in het Australische Melbourne, vanwege het werk van haar man.
Hoe kwam je erop om daar na vier jaar te denken: goh, ik neem weer eens contact op met Pieter Omtzigt?
‘Ik zorgde in Australië voor mijn vijf kinderen, maar maakte ook twee keer per week een radioprogramma om de honderdduizenden Nederlanders in Australië bij te praten over de politiek. Vanuit daar zag ik Pieter worstelen bij het CDA en dat hij voor zichzelf begon in een eenmansfractie. Toen heb ik hem gebeld, vanaf mijn skivakantie in Nieuw-Zeeland. Ik zei: luister, ik kom straks terug naar Nederland en dan heb ik mijn handen vrij. En met alle liefde wil ik je helpen. Hij stelde voor om koffie te drinken.’
Waarom wilde je hem helpen?
‘Omdat ik vond dat hij voor goede dingen streed. Hij maakte zich sterk voor mensen in de knel. Hij wilde de gevestigde partijen aanpakken en ik zag hoe moeilijk hem dat werd gemaakt. Ik dacht: hij verdient hulp.’
Er waren destijds, in de zomer van 2022, veel signalen dat Omtzigt sterk emotioneel reageerde als hij tegenwind ervoer. Zo was er een memo van 78 pagina’s waarin hij door de CDA-top werd omschreven als een ‘psychopaat en een gek’. Vond je dat niet belangrijk of wist je het niet?
‘Ik had nog veel contact met het CDA toen ik in Australië zat. Maar dit speelde voor mij niet mee in mijn overweging. Het ging mij echt om de inhoud.’ (Licht geïrriteerd:) ‘En ik kan alleen maar zeggen: ik heb heel fijn met hem samengewerkt.’
Wat hoopte je samen met hem te bereiken?
‘We wilden eerst die eenmansfractie goed op poten zetten. Dus aan het begin van de week beslisten we: welke debatten gaan we doen en welke niet? Ik werkte als vrijwilliger, het was een soort stage: een leuke manier voor mij om weer een beetje in de Nederlandse samenleving terug te keren.’
Voor een stagiair ging het snel. Binnen een jaar richtte je met een klein clubje en Pieter een eigen partij op. Jullie geloofden dat een kleine politieke revolutie mogelijk was.
‘Ja, dat geloof ik nog steeds. De gevestigde partijen óf een nieuwe partij moet met iets komen. Er móét een nieuw politiek geluid komen.
‘Thuis zeggen ze: dit is een heel erg uit de hand gelopen hobby geworden.’
Pieter twijfelde veel over zijn stap. Het was ja, nee, ja, nee. Wat trok hem en jou over de streep?
‘Het besluit om een nieuwe partij op te richten móést genomen worden in de zomer van 2023, want het kabinet was gevallen en er kwamen nieuwe verkiezingen aan. Uiteindelijk zaten we eind augustus aan die tafel (ze wijst op een tafel op haar immense gazon, red.) en daar heb ik toen gezegd: weet je wat (maakt een slaande beweging met haar vuist, red.), we hebben zoveel om voor te vechten! We gaan het gewoon doen!
‘Als ik terugdenk wat we toen allemaal hebben losgemaakt... Daar zit misschien ook het revolutionaire in: dat je echt die arrogantie van de macht wil doorbreken. Dat zinderende voelde ik bij ons team, maar ook bij de 2.400 kandidaat-Kamerleden die zich daarna bij ons meldden. En op onze eerste ledenbijeenkomst met 750 man. Kippenvel. Al die internationale pers erbij. Het was enórm.’
Er is een iconische foto van die verkiezingsavond waarop jullie vanuit het niets twintig zetels wonnen: Pieter staat als een soort rockster op een podium, omringd door juichende leden. Later zei hij daarover: ‘Weet je wel niet hoe bang ik toen was?’ Wist jij dat?
‘Nee. Al kan ik mij wel voorstellen dat er wat met je gebeurt, dat het je aanvliegt. De sfeer in de zaal raakte mij ook, het was overweldigend. De adem stokte in mijn keel: O jee, wat krijgen we op ons af?’
Waarom vond jij dat NSC met de PVV in een kabinet moest?
‘Feit is dat ze de grootste waren geworden. Dat ze een kans moesten krijgen in het landsbestuur stond voor mij buiten kijf, want zo was de uitslag. Er waren drie anti-establishmentpartijen – PVV, NSC en BBB – die hadden gewonnen. Met Rutte was echt afgerekend. Wij moesten nu verantwoordelijkheid tonen. Pieter heeft op het podium op de verkiezingsavond ook gezegd: ‘Misschien moeten we over onze schaduw heen springen.’
‘Los hiervan vonden wij de PVV een partij waarmee we het goed konden vinden. Als je kijkt naar de sociaaleconomische plannen, zoals de verhoging van het minimumloon, hadden we veel raakvlakken. Ook op migratie hoopten we samen wat te bereiken.’
Na een paar weken onderhandelen met NSC, PVV, VVD en BBB, kwam het tot een ontploffing op 10 januari 2024. Er waren zorgen bij NSC dat de rechtsstaat in het geding was met PVV in het kabinet. Waarom zijn jullie toch doorgegaan?
‘Pieter en Eddy (Van Hijum, red.) zaten te onderhandelen in Hilversum toen ze besloten om hun bezwaren te delen met mij en de rest van de fractie. Als fractie hebben we toen geëist dat de rechtsstatelijke afspraken zwart-op-wit zouden worden vastgelegd. Die rechtsstaatverklaring was voor ons dé manier om de PVV in de touwen te krijgen.’
Heb jij ooit geloofd dat die rechtsstaatverklaring Wilders echt zou inbinden? Hij had toen al wetsvoorstellen ingediend om bepaalde islamitische uitingen te verbieden of om mensen preventief op te sluiten voordat ze door een rechter waren veroordeeld.
‘Ja, ik ben ervan overtuigd dat hij zó graag wilde regeren, dat hij zich milder ging opstellen. Dat merkte je ook aan de toon aan tafel. Die wetsvoorstellen gingen de ijskast in. En Wilders mocht geen premier worden, dankzij de rode lijn die wij trokken.’
Ondanks de rechtsstaatverklaring gingen de zorgen over de PVV bij jullie niet weg. Want een maand later, op 7 februari 2024, hing Omtzigt huilend aan de lijn met een paar journalisten, onder wie ikzelf, om zijn hart uit te storten dat hij niet met Wilders in zee wilde vanwege grote rechtsstatelijke zorgen.
‘Daar was ik niet bij. Ik had mijn eigen verantwoordelijkheid en was niet zijn schaduw. Dus dit weet ik niet.’
Jawel, we hebben hier naderhand nog over gesproken. Het is relevant omdat het iets zegt over de grote twijfels die er bij NSC vanaf het begin waren om met de PVV in zee te gaan. Voor de camera’s zei Pieter op 6 februari dat hij niet samen in een kabinet wilde stappen, omdat hij financiële zorgen had. Maar vervolgens ging hij op 7 februari bellen met journalisten wat de echte reden was. Pieter gebruikte zelfs heel specifieke scheldwoorden voor PVV’ers om te verduidelijken waarom hij niet met ze in zee wilde. Naderhand zei hij ineens dat het gesprek off the record was. Waarom wilden jullie zijn opvattingen geheim houden?
‘Ik denk dat wij het altijd heel netjes hebben willen spelen naar buiten toe. Uiteindelijk kies je ervoor om weer in het formatietraject te stappen omdat je voldoende zekerheden hebt gekregen om de PVV in de touwen te houden. De twijfels die we hadden over de PVV hebben we overigens niet onder stoelen of banken gestoken. Ik maak daar ook geen geheim van.’
Dat deden jullie dus wel. Na zijn ontboezeming wilde Pieter niet meer praten over zijn kwalificatie van PVV’ers. Beloofde interviews zei hij af. Elke keer als zijn woordvoerder dit ter sprake bracht, zei hij: ‘Ik wil het er niet over hebben! Je weet toch dat ik daar zenuwachtig van word!’
‘Ik weet niet wat hij precies gezegd heeft.’
Ook dat is niet waar. Ik heb hier bijvoorbeeld nog een appje van 29 juni 2024 waarin ik de kwestie nogmaals aan je voorleg.
‘Nou ja... eh... Ik kan het me niet meer zo goed herinneren.’
Voorafgaand aan dit interview heb je een stuk opgestuurd waarin staat dat burgers behoefte hebben aan politici die de waarheid spreken. Waarom ben je dan zelf niet eerlijk over wat jullie echt van PVV’ers vonden? Is dat puur om de relatie met de PVV goed te houden?
‘Weet je, het was allemaal heel lastig. We hebben echt vastgehouden aan die rechtsstaatverklaring. Dat was voor ons die borging. Voor ons als groep was het voldoende.’
Je blijft daarop terugkomen. Maar kennelijk was die rechtsstaatverklaring uit januari 2024 niet genoeg, want de aarzelingen leefden bij NSC ook nog in februari en daarna. Waarom dan toch met ze in zee?
‘Ik weet het niet precies. Maar als je nou aan mij vraagt hoe het zit met Wilders, dan zeg ik: inhoudelijk heb ik enorm veel met die man te stellen gehad. Maar ik heb ook met hem in het Catshuis gezeten en daar heb ik gewoon heel goede herinneringen aan. Dat ging heel oprecht en dat viel heel erg mee. Met andere coalitiegenoten vond ik dat vaak lastiger.
‘Achteraf gezien kun je ook stellen dat Nederland niet bang heeft hoeven zijn dat onze rechtsstaat in gevaar was. Die rechtsstaatverklaring functioneerde gewoon. Bijvoorbeeld toen Wilders de asielnoodmaatregelenwet wilde invoeren zonder juridische onderbouwing. Dat lukte niet.’
Klopt het dat een aantal NSC’ers in die tijd zo’n last had van Pieters wisselende stemmingen dat ze verlangden naar een pieterloze week?
‘Dat is echt niet waar.’
In de Haagse binnenwereld was het een publiek geheim dat Pieters wisselvallige gedrag invloed had op de mensen om hem heen en de kabinetsformatie. Maar jij zegt: daar heb ik niets van gemerkt?
‘Nee, niet echt. Nogmaals, dit interview leent zich niet om Pieter te ontleden.’
Ik probeer hém niet te ontleden, maar wel waarom de revolutie die jullie wilden ontketenen is mislukt. Kan dat aan de mentale problemen van de leider hebben gelegen?
‘Nou ja, als je het hebt over waarom we weer teruggezet zijn naar nul zetels, dan heeft dat inderdaad óók te maken met dat we in een vroegtijdig stadium onze partijleider zijn verloren.
‘Maar er zijn nog veel meer redenen. Zoals de coalitie waarmee we werkten of onze organisatie die nog geen wortel had kunnen schieten. We moesten echt van nul af aan opbouwen. Eigenlijk was NSC een start-up. We hadden nog geen voorlichtingsapparaat, geen beleidsmedewerkers, niks. En zo gingen we de kabinetsformatie in.’
Eén dag nadat het kabinet was aangetreden, op 2 juli 2024, brak er al ruzie uit. De door jullie uitgekozen premier kreeg tijdens een debat ‘slappe hap’ naar zijn hoofd geslingerd door Wilders. Hoe keek NSC hiernaar?
‘Je ziet het gebeuren en dan denk je: ‘O, daar heb je hem, daar heb je hem! Dit is de manier waarop hij aandacht probeert te krijgen!’ We hadden ons voorgenomen: op het moment dat hij over de schreef gaat, dan grijpen we in. Uiteindelijk zijn we dus ook opgestaan en hebben we gezegd: dit kan niet. Pieter deed dat geloof ik in zijn tweede termijn (uren later dus, red.).’
Een paar minuten nadat de premier was uitgescholden, twitterde PVV-minister Agema de suggestie dat zij geen voorstander was van hoofddoekjes. Het debat werd stilgelegd, want er was verwarring over het kabinetsstandpunt. Wat vond je daarvan?
‘Dat was niet om aan te zien, dat debat. Als je het breder bekijkt, zijn er vast wel meer van dit soort voorbeelden. Het is gewoon geen fijne coalitie geweest. Van begin tot eind niet.’
Bij de begrotingsgesprekken voor Prinsjesdag, twee maanden later, was er weer ruzie in de coalitie. Toen stond Caroline van der Plas voor een camera en zei: ‘Pieter Omtzigt heeft weer staan huilen en schreeuwen’.
‘Het was augustus en ik was toen op vakantie in Griekenland. Ik heb dat dus niet meegemaakt. Maar het was heel zwaar voor hem en we begrijpen allemaal dat hij even een time-out nam.’
Was dat de eerste keer dat je doorhad dat Omtzigt zich zo gedroeg?
‘Nou, dat bouwt zich op. Hij heeft rond die tijd erkend dat zijn burn-outklachten weer opspeelden. Ik hoop dat je begrijpt dat wij hebben geprobeerd om Pieter toen te beschermen, door in een ring om hem heen te staan en ook te zorgen dat dit op een nette manier gebeurt. Ik begrijp goed dat iedereen nu alsnog graag wil weten wat er achter die muren allemaal is gebeurd. Maar dat probeer ik binnen onze muren te houden. Het gaat over iemands gezondheid hè. Wat een privé-aangelegenheid is.’
Jij nam het fractievoorzitterschap tijdelijk over van Pieter. Kort daarna besloot de eerste NSC’er uit het kabinet te stappen. Nora Achahbar vertrok na de suggestie dat er ‘racistische uitspraken’ waren gedaan in de ministerraad. Weet jij wat er is gezegd?
‘Nee. Ik was er niet bij en uit de ministerraad mag niet worden gelekt. Wij zijn na die suggestie met zijn allen naar het Catshuis gehaald: het voltallige kabinet en alle fractievoorzitters. Voor mij heeft de doorslag gegeven dat alle NSC-bewindspersonen uiteindelijk zeiden: alles goed en wel beschouwd, het was niet racistisch wat was gezegd.
‘Eén ding is me wel duidelijk bijgebleven: het voelde helemaal niet oké. Het sfeertje wat daar geweest moet zijn, dat Nora zich onprettig voelde. Ze zei niet voor niks: ‘Ik wil hier niet meer bij horen.’’
Is er toen niet door je heen geschoten: we kappen er gewoon allemaal mee?
‘Achteraf gezien was dit een gerechtvaardigd moment geweest om uit dit kabinet te stappen. Maar ik verving Pieter alleen maar, en wie ben ik om een kabinet te laten vallen? Ik denk ook dat je niet moet onderschatten wat voor consequenties zo’n beslissing voor jezelf kan hebben.’
Welke consequenties?
(Verbaasd:) ‘Als je een kabinet laat vallen? Nou dat je zo op de voorgrond treedt. Ik bedoel: ik was er alleen om die boot te laten varen.’
Waarom moest de boot blijven varen?
‘Dat zit heel diep bij mij. Ik wilde de boel bij elkaar houden.’
Als je met een boot in een storm terechtkomt, kun je ook zeggen: ik vaar terug naar de haven.
‘Die was al ver uit zicht hoor.’
Het beeld dat ik meekrijg is dat jullie je een beetje hebben laten meeslepen. Alsof je geen andere keuze had dan te regeren met de PVV, zelfs niet toen er incidenten gebeurden die indruisten tegen alles waarvoor jullie waren opgericht. Waarom moest er doorgevaren worden?
‘Het is een enorm plichtsbesef dat we hebben gehad.’
Plichtsbesef naar wie?
‘Naar onze kiezers. Ik had echt het gevoel: we moeten verder, we hebben Nederland te veranderen. We hebben inhoudelijk nog heel veel dingen neer te zetten.’
Vind je achteraf dat het een vergissing was om met de PVV samen te werken?
‘Met terugwerkende kracht hebben we – ook tijdens de campagne al – ruiterlijk toegegeven dat we dat beter niet hadden kunnen doen. Ten eerste omdat wij er organisatorisch nog niet aan toe waren. We hadden nog niet eens echt een partij, maar ook inhoudelijk paste het niet. De PVV stond gewoon te ver van ons vandaan.’
Zei het thuisfront nooit tegen jou: Nicolien, kap hier nou gewoon mee?
‘Nee.’
Je vertelde eens dat je man er soms wel genoeg van had. Dan lagen jullie net in bed en zag hij het schermpje van je telefoon weer oplichten met de naam van Pieter. Dan zei hij: nu is het wel weer een keer genoeg.
(Lacht) ‘‘O, moet je weer de dag afsluiten?’, vroeg hij dan.’
Pieter kwam na de affaire-Achahbar weer terug, maar viel in het voorjaar van 2025 definitief uit. Brak toen de totale paniek uit bij jou?
‘Nou, die 13de mei, de dag van Pieters afscheid uit de Kamer, was een heel verdrietige dag. Omdat het definitief was. Maar ik dacht niet: dan moet ik ook alles maar in de wilgen hangen.’
Toch ging je twijfelen toen het kabinet iets later viel.
‘Dat ik geen lijsttrekker wilde worden bij de nieuwe verkiezingen, was omdat ik niet iemand ben die op de bühne gaat staan en drie verkiezingsdebatten gaat winnen. Ik werd al zenuwachtig bij het idee dat ik dat zou moeten doen.’
Je wilde ook niet meer in de Kamer en zei: ‘Het lijkt wel of ik het uitmaak met mijn vriendje’.
‘Ik bedoelde daarmee dat ik het best lastig vond om het leiderschap af te staan. Niet dat ik niet zou terugkeren in de Kamer.’
Als je het uitmaakt, kom je toch niet meer terug?
(Lacht) ‘Tja, ik heb ook niet zoveel vriendjes gehad hè? Maar serieus, ik denk dat ik met die opmerking probeerde duidelijk te maken dat je soms diep in je hart iets wel graag doet, maar dat het niet verstandig is. Dat lijsttrekkerschap past niet bij mij.
‘Dat ik geen Kamerlid meer wilde worden, komt doordat de leden mij van plek twee naar vier op de kandidatenlijst stemden. Dat deed hartstikke pijn. Het was onverwacht. Ik hoop dat mensen begrijpen dat ik daarom niet meer op die lijst kon blijven. Terwijl: NSC zit nog diep in mijn hart. Ik moet nog herstellen van die breuk.’
Van jouw afscheid in de Kamer is een filmpje gemaakt door tv-programma Lubach. Daarop lijkt het alsof je naar de uitgang rent. Doet dat pijn?
‘Dat was niet omdat ik snel weg wilde, maar omdat ik Wilders nog even gedag wilde zeggen. Ik dacht: hij komt vast niet naar de receptie beneden, dus ik wilde hem nog even spreken.’
Waarom wilde je Wilders graag gedag zeggen?
(Glimlachend): ‘Nou, gek he? Ik weet niet of je die foto’s gezien hebt: Hij pakte me echt zó vast. We hebben ook op het Catshuis afgelopen najaar echt een heel goede verstandhouding gehad, ook al verschilden we als water en vuur van elkaar. Van alle fractievoorzitters was mijn verhouding met Wilders op persoonlijk vlak misschien nog wel het beste.’
Terwijl hij in de Kamer zegt dat NSC alles verpest heeft.
‘Ja, maar hij zegt dingen voor de bühne en daarbuiten. Ik kan dat wel scheiden.’
Het klinkt bijna alsof je hem gaat missen.
‘Nee, nee, nee.’
Als je terugkijkt: waar ben je trots op wat jullie hebben bereikt?
‘Dat wij het initiatief hebben kunnen nemen om een nieuwe politiek neer te zetten. Dat wij de harten van mensen hebben weten te raken.
‘Concreet zijn er bijvoorbeeld stappen gezet om misstanden rondom arbeidsmigratie en de uitkering voor langdurig arbeidsongeschikten aan te pakken.’
Als je de tijd zou kunnen terugdraaien: wat zou je dan anders doen? Niet opnemen toen Pieter je terugbelde in Australië?
(Stilte) ‘Nee. Ik denk dat we onszelf heel veel pijn hadden bespaard als we niet in deze coalitie waren gestapt. Aan de andere kant hebben we Wilders ook de mond gesnoerd en klein gehouden. We hebben gezorgd dat hij geen premier werd. Hij heeft ons vervloekt.’
Ben je niet te naïef geweest dat je hem in toom kon houden?
‘Ik ging er eigenlijk vanuit: afspraak is afspraak. Dat die rechtsstaatverklaring dus genoeg was. Dat je niet de hele tijd over je schouder moet kijken, maar samenwerkt als team. In het begin was dat idealistische gevoel er ook, zeker bij PVV, BBB en NSC. We wilden de barricades op met elkaar, de hemel bestormen.’
Hoe gaat het met de andere ex-NSC’ers?
‘Ik bel eigenlijk elke dag wel met een paar van hen. Binnenkort hebben we een groot diner en dan zitten we met alle oud-medewerkers, -bewindspersonen en -Kamerleden bij elkaar. Een soort afscheidsdiner met kerst. Daar zie ik heel erg naar uit.’
Proosten jullie dan op het begin of einde van de revolutie?
‘Nou, ik denk dat mensen vooral van elkaar willen weten waar ze nu mee bezig zijn. We zorgen natuurlijk voor ze, met een sociaal plan, maar ze hebben massaal ontslag gekregen.’
Hoe reageert je omgeving erop dat je weer thuis bent?
‘Mijn man knuffelt me gek. Die is heel blij dat het voorbij is. En dan zeg ik: je kan nu wel blij zijn, maar ik blijf hier niet thuiszitten. Er komt weer wat anders. Ik heb nu een paar keer iets van het begin af aan opgezet. En het bloed kruipt waar het niet gaan kan.’
Naschrift
Na het opsturen van het uitgewerkte interview belt Van Vroonhoven dat ze ‘wakker heeft gelegen’, omdat ze vreest dat een verkeerd beeld over haar ontstaat. Ze wil twee dingen benadrukken. Ten eerste: ‘Het is altijd een precaire afweging geweest om met de PVV in zee te gaan. Er waren pro’s en contra’s. Het kwartje viel naar voren, maar het voelde nooit helemaal lekker.’ Ten tweede wil ze benadrukken dat haar aarzeling om met het kabinet te breken niets te maken had met consequenties voor haarzelf. ‘Ik durfde gewoon niet. Ik was bang dat ik het land in chaos zou storten. We waren heel coöperatief naar de coalitie om dit te voorkomen.’
9 april 1971 Geboren in Bussum.
1989-1995 Kunstgeschiedenis, Universiteit Leiden.
1990-1995 Rechten, Universiteit Leiden.
1996-2002 Fiscaal Recht, Universiteit van Amsterdam.
1997-2002 Beleidsmedewerker Financiën bij de CDA Tweede Kamerfractie.
2002 Introduceert Pieter Omtzigt bij CDA-top (Balkenende, Verhagen).
2002-2010 Tweede Kamerlid CDA.
2010-2011 Gemeenteraadslid Den Haag.
2010-2012 Mede-eigenaar van adviesbureau De Culturele Zaak.
2014-2017 Wethouder in Hilversum.
2018-2022 Woont in Melbourne, Australië vanwege werk van haar man. Van Vroonhoven voedt de kinderen op en presenteert twee keer per week een radioprogramma over politiek.
September 2022-nov 2023 Medewerker van het onafhankelijke Kamerlid Pieter Omtzigt.
Augustus 2023 Mede-oprichter van de partij Nieuw Sociaal Contract (NSC).
December 2023-sep 2025 Tweede Kamerlid NSC (van april-september 2025 tevens fractievoorzitter).
Nicolien van Vroonhoven woont in Hilversum met haar man en vijf kinderen. De jongste is 14 jaar, de oudste 21.
Fotografie-assistent Anne van den Hoogen, styling Alexandra Vilcov, visagie en haarstyling Christel Man (ByJanekate).
Blouse Reiss, via Bijenkorf, parelketting via Laura Dols
Pak Reiss en schoenen Dune via Bijenkorf, struisvogelveer en ketting via Laura Dols
Blouse Zimmermann via Bijenkorf
Dit is een interview uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant